krwiomocz
Wskazanie

Krwiomocz (haematuria) to stan, w którym w moczu obecna jest krew, co może objawiać się zmianą barwy moczu od różowej przez czerwoną do brunatnej. Wyróżniamy krwiomocz makroskopowy, widoczny gołym okiem, oraz mikroskopowy, wykrywalny tylko w badaniu laboratoryjnym. Krwiomocz może występować jako objaw wielu schorzeń układu moczowego, od łagodnych (infekcje dróg moczowych, kamica nerkowa) po poważne (nowotwory nerki lub pęcherza moczowego).

Diagnostyka krwiomoczu obejmuje badanie ogólne moczu, posiew moczu, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) oraz potencjalnie cystoskopię. W leczeniu krwiomoczu spowodowanego infekcją stosuje się antybiotyki, takie jak Furagina (furazydyna), Monural (fosfomycyna), Cipronex (ciprofloksacyna) czy Unidox (doksycyklina). W przypadku kamicy nerkowej mogą być stosowane leki przeciwbólowe i rozkurczowe, jak Drotafemme (drotaweryna) lub No-Spa (drotaweryna).

Przy krwiomoczu związanym z zaburzeniami krzepnięcia stosuje się preparaty witaminy K (Vitamin K) lub kwas traneksamowy (Exacyl). W przypadku krwiomoczu związanego z rozrostem prostaty wykorzystuje się leki takie jak Omnic (tamsulozyna), Doxazosin (doksazosyna) czy Finasteryd. Należy pamiętać, że leczenie musi być zawsze ukierunkowane na przyczynę krwiomoczu, a nie tylko na sam objaw.

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjenta z krwiomoczem jest prawidłowa diagnostyka przyczyny tego objawu. Krwiomocz może być pierwszym sygnałem poważnych chorób, w tym nowotworów układu moczowego, dlatego nigdy nie powinien być ignorowany. Trudnością jest również różnicowanie między krwiomoczem a innymi stanami dającymi podobne objawy, jak hemoglobinuria czy mioglobinuria. W przypadku masywnego krwiomoczu wyzwaniem może być utrzymanie drożności dróg moczowych i zapobieganie tworzeniu się skrzepów, które mogą prowadzić do zatrzymania moczu i konieczności pilnej interwencji urologicznej.