oparzenie chemiczne
Wskazanie

Oparzenie chemiczne to uszkodzenie tkanek powstałe w wyniku kontaktu z substancjami chemicznymi, takimi jak kwasy, zasady, rozpuszczalniki organiczne czy inne związki chemiczne. Ciężkość oparzenia zależy od rodzaju substancji, jej stężenia, czasu ekspozycji oraz wielkości powierzchni kontaktu. Oparzenia zasadami są często poważniejsze niż oparzenia kwasami, ponieważ zasady penetrują głębiej w tkanki, powodując martwicę rozpływną.

Postępowanie w przypadku oparzeń chemicznych obejmuje natychmiastowe usunięcie substancji chemicznej (ścieranie suchych substancji) i obfite płukanie miejsca oparzenia wodą przez co najmniej 15-30 minut. W przypadku oparzeń oczu stosuje się płukanie solą fizjologiczną lub wodą. Do ochrony ran stosuje się opatrunki z Argosulfanem (sulfatiazol srebra), Dermazinem (sulfadiazyna srebra) lub Flamazine. Przy rozległych oparzeniach wskazane są hydrożele jak Aqua-Gel lub opatrunki hydrokoloidowe Granuflex.

W leczeniu bólu stosuje się leki przeciwbólowe, takie jak Paracetamol (Panadol, Apap), Ibuprofen (Nurofen, Ibuprom) czy Ketoprofen (Ketonal, Febrofen). W cięższych przypadkach może być konieczne zastosowanie silniejszych leków, jak Tramadol (Tramal, Poltram) lub opioidów. Przy rozległych oparzeniach konieczna jest antybiotykoterapia, najczęściej z użyciem preparatów jak Augmentin, Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym) czy Cipronex (ciprofloksacyna).

Największe trudności w leczeniu oparzeń chemicznych to: określenie głębokości uszkodzenia tkanek, które może postępować nawet po usunięciu czynnika chemicznego; zapobieganie infekcjom, które są częstym powikłaniem; leczenie bólu, który może być bardzo intensywny; oraz zapobieganie powstawaniu blizn i przykurczów. W przypadku oparzeń chemicznych oczu szczególnym wyzwaniem jest ochrona rogówki i zapobieganie trwałemu uszkodzeniu wzroku. Rehabilitacja po ciężkich oparzeniach chemicznych może być długotrwała i wymagać współpracy wielospecjalistycznego zespołu.