niezakaźny stan zapalny przedniego odcinka oka
Wskazanie
Niezakaźny stan zapalny przedniego odcinka oka obejmuje szereg schorzeń, które charakteryzują się zapaleniem struktur przedniego odcinka gałki ocznej, takich jak rogówka, tęczówka, ciało rzęskowe czy spojówka, bez udziału czynnika infekcyjnego. Najczęściej występującymi postaciami są zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego (zapalenie błony naczyniowej przedniego odcinka), zapalenie rogówki oraz alergiczne zapalenie spojówek.
Przyczyny niezakaźnych stanów zapalnych obejmują choroby autoimmunologiczne (np. reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, łuszczyca), reakcje alergiczne, urazy chemiczne lub fizyczne, a także mogą być idiopatyczne. Objawy kliniczne to zaczerwienienie oka, ból, nadwrażliwość na światło, łzawienie, niewyraźne widzenie oraz niekiedy zmniejszenie ostrości wzroku.
W leczeniu niezakaźnych stanów zapalnych przedniego odcinka oka stosuje się przede wszystkim leki przeciwzapalne. Główną grupę stanowią kortykosteroidy w postaci kropli, takie jak Dexamethasone WZF, Lotemax, Flarex czy Maxitrol. W cięższych przypadkach mogą być konieczne iniekcje okołogałkowe lub ogólnoustrojowe podawanie steroidów (np. Dexaven, Metypred). W zapaleniach o podłożu alergicznym stosuje się leki przeciwhistaminowe jak Allergodil, Zaditen czy Opatanol oraz stabilizatory komórek tucznych jak Cromoxal.
W przypadku zapaleń związanych z chorobami autoimmunologicznymi często konieczne jest wprowadzenie leków immunosupresyjnych. W formie miejscowej stosuje się inhibitory kalcyneuryny (Protopic) lub cyklosporynę A (Ikervis), a systemowo metotreksat, azatioprynę czy cyklosporynę (Sandimmun Neoral). W niektórych przypadkach pomocne są też niesteroidowe leki przeciwzapalne w kroplach, jak Dicloabak czy Nevanac.
Największymi trudnościami w leczeniu niezakaźnych stanów zapalnych przedniego odcinka oka są nawroty choroby, potencjalne działania niepożądane długotrwałej steroidoterapii (rozwój zaćmy, wzrost ciśnienia śródgałkowego, uszkodzenie nerwu wzrokowego), a także trudności w ustaleniu pierwotnej przyczyny zapalenia, co często wymaga interdyscyplinarnej diagnostyki. Dodatkowym wyzwaniem jest stosowanie się pacjentów do zaleceń, szczególnie w przypadku konieczności długotrwałego leczenia i częstego stosowania kropli. Bardzo istotne jest regularne monitorowanie pacjentów pod kątem skuteczności terapii i ewentualnych powikłań, szczególnie w przypadku stosowania silnych steroidów lub leków immunosupresyjnych.