ból przy stanie zapalnym stawu
Wskazanie

Ból przy stanie zapalnym stawu jest objawem towarzyszącym różnym formom zapalenia stawów, w tym reumatoidalnemu zapaleniu stawów (RZS), łuszczycowemu zapaleniu stawów, dnie moczanowej czy reaktywnemu zapaleniu stawów. Charakteryzuje się obrzękiem, zaczerwienieniem, zwiększoną temperaturą miejscową oraz ograniczeniem ruchomości stawu. Ból może mieć charakter ostry lub przewlekły, a jego nasilenie jest zależne od stopnia zaawansowania procesu zapalnego.

W leczeniu bólu przy stanie zapalnym stawu stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które hamują proces zapalny i przynoszą ulgę w bólu. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Diclac, Dexak, Nurofen, Ibuprom, Metafen (ibuprofen), Pyralgina (metamizol), Naproxen (naproksen) czy Ketonal (ketoprofen). W przypadku silnego bólu mogą być stosowane opioidowe leki przeciwbólowe, jak Tramal (tramadol) czy Durogesic (fentanyl).

W przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak RZS, stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby (LMPCh), np. Metotab, Metex, Ebetrexat (metotreksat), Arava (leflunomid) oraz leki biologiczne, takie jak Humira (adalimumab), Enbrel (etanercept) czy Remicade (infliksymab). Przy dnie moczanowej wykorzystuje się inhibitory oksydazy ksantynowej, np. Milurit (allopurynol) oraz leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego, jak Adenuric (febuksostat).

Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów z bólem przy stanie zapalnym stawu są: długotrwałość terapii, działania niepożądane leków (szczególnie w przypadku NLPZ – ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego), oporność na standardowe leczenie oraz progresja choroby podstawowej prowadząca do destrukcji stawów. Istotnym problemem jest również odpowiednie dostosowanie dawek leków do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza przy stosowaniu leków immunomodulujących i biologicznych.