zaburzenie czynnościowe w obrębie dróg żółciowych
Wskazanie

Zaburzenia czynnościowe w obrębie dróg żółciowych to grupa schorzeń, w których występują objawy sugerujące patologię dróg żółciowych, jednak bez wykrywalnych zmian strukturalnych. Najczęściej manifestują się one jako nawracający ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, nudności, wzdęcia i nietolerancja tłustych pokarmów. Według Kryteriów Rzymskich IV, diagnoza wymaga wykluczenia kamicy żółciowej, zapalenia dróg żółciowych oraz innych organicznych przyczyn dolegliwości.

W leczeniu zaburzeń czynnościowych dróg żółciowych stosuje się przede wszystkim leki rozkurczowe i przeciwbólowe. Często wykorzystuje się preparaty drotaweryny (No-Spa, Desparin), które zmniejszają napięcie mięśni gładkich dróg żółciowych. Innymi lekami są: mebeveryna (Duspatalin), alverodinym (Meteospasmyl), trimebutyna (Debridat, Tribux) oraz preparaty sylimaryny (Sylimarol, Sylicynar). W przypadkach z komponentem zapalnym stosuje się także ursodeoksycholowy kwas (Ursopol, Ursocam, Proursan).

W terapii pomocne są również leki prokinetyczne, takie jak itoprid (Zirid) czy prukalopryd (Resolor), które normalizują motorykę przewodu pokarmowego. Przy współwystępowaniu objawów dyspeptycznych zaleca się inhibitory pompy protonowej, np. omeprazol (Polprazol, Helicid), pantoprazol (Controloc, Nolpaza) lub ezomeprazol (Nexium).

Największą trudnością w leczeniu zaburzeń czynnościowych dróg żółciowych jest chroniczny, nawrotowy charakter schorzenia. Pacjenci często doświadczają okresów zaostrzeń, co wymaga modyfikacji terapii. Wyzwaniem pozostaje również zróżnicowanie tych zaburzeń od innych chorób gastroenterologicznych o podobnym obrazie klinicznym. Zdarza się, że pacjenci są kierowani na niepotrzebne zabiegi, jak cholecystektomia, która nie przynosi poprawy, gdyż problem dotyczy funkcji, a nie struktury dróg żółciowych. Istotną trudnością jest także opracowanie indywidualnego schematu leczenia, który będzie skuteczny w długoterminowej kontroli objawów i poprawi jakość życia chorego.