Leksykon wskazań

Wskazania, strona 133 z 169

• ból spowodowany przerzutami nowotworowymi do kości

  Ból spowodowany przerzutami nowotworowymi do kości to często obserwowany objaw u pacjentów z zaawansowanym procesem nowotworowym. Najczęściej przerzuty do kości występują w przebiegu raka piersi, prostaty, płuc, nerki i tarczycy. Ból ten charakteryzuje się zwykle stałym, tępym charakterem, z okresami zaostrzeń, szczególnie w nocy lub podczas aktywności fizycznej.

• ostry stan zapalny tkanek oka

  Ostry stan zapalny tkanek oka to szerokie pojęcie obejmujące różne schorzenia zapalne struktur oka, które wymagają szybkiej interwencji medycznej. Stany te mogą dotyczyć spojówki (zapalenie spojówek), rogówki (zapalenie rogówki), tęczówki (zapalenie tęczówki), ciała rzęskowego (zapalenie ciała rzęskowego), naczyniówki (zapalenie naczyniówki), a także tkanek oczodołu i powiek. Najczęstszymi przyczynami są infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze, reakcje alergiczne lub autoimmunologiczne.

• podostry stan zapalny tkanek oka

  Podostry stan zapalny tkanek oka to proces zapalny o umiarkowanym nasileniu, trwający dłużej niż ostry stan zapalny, ale krótszy niż przewlekły. Może dotyczyć różnych struktur oka, w tym spojówki, rogówki, tęczówki, ciała rzęskowego, naczyniówki lub siatkówki. Najczęstszymi objawami są zaczerwienienie, ból, światłowstręt, zaburzenia widzenia, łzawienie oraz uczucie ciała obcego. Podostry stan zapalny może być wynikiem infekcji (bakteryjnej, wirusowej, grzybiczej), reakcji alergicznej, chorób autoimmunologicznych lub urazów.

• przewlekły stan zapalny tkanek oka

  Przewlekły stan zapalny tkanek oka to długotrwały proces patologiczny dotyczący różnych struktur oka, takich jak spojówka, rogówka, tęczówka, ciało rzęskowe, siatkówka czy naczyniówka. Stany zapalne mogą być wynikiem infekcji, chorób autoimmunologicznych, reakcji alergicznych lub urazów. Przewlekłość oznacza, że zapalenie trwa powyżej 6 tygodni, a często miesiącami lub latami, prowadząc do postępującego uszkodzenia tkanek oka.

• zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej gałki ocznej

  Zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej gałki ocznej (anterior uveitis) to stan zapalny obejmujący tęczówkę oraz ciało rzęskowe. Jest najczęstszą postacią zapalenia błony naczyniowej, stanowiącą około 60-90% wszystkich przypadków tego schorzenia. Może występować jako jednostka izolowana lub jako objaw chorób ogólnoustrojowych, takich jak spondyloartropatie seronegatywne (szczególnie zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), choroba Behçeta, sarkoidoza czy też w przebiegu infekcji (np. toksoplazmoza, gruźlica).

• zapalenie dróg łzowych

  Zapalenie dróg łzowych to stan zapalny obejmujący kanały łzowe odpowiedzialne za transport łez z powierzchni oka do jamy nosowej. Najczęściej diagnozowane jako zapalenie woreczka łzowego (dacryocystitis) lub kanalików łzowych (canaliculitis). Zapalenie może występować w postaci ostrej lub przewlekłej, a główną przyczyną jest niedrożność dróg łzowych, która sprzyja namnażaniu się patogenów.

• uraz gałki ocznej

  Uraz gałki ocznej to uszkodzenie oka spowodowane czynnikiem zewnętrznym, które może dotyczyć różnych struktur oka. Urazy te dzielą się na tępe (nieuszkadzające ciągłości tkanek, np. stłuczenia) i otwarte (penetrujące, przebijające, z obecnością ciała obcego). Do najczęstszych przyczyn należą wypadki komunikacyjne, sportowe, przemysłowe oraz urazy domowe. Urazy oka stanowią istotną przyczynę ślepoty nabytej i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.

• oparzenie gałki ocznej

  Oparzenie gałki ocznej to poważny uraz oka spowodowany kontaktem z substancjami chemicznymi, wysoką temperaturą, promieniowaniem lub porażeniem prądem elektrycznym. Oparzenia możemy podzielić na chemiczne (kwasowe lub zasadowe), termiczne i radiacyjne. Szczególnie niebezpieczne są oparzenia zasadami, ponieważ penetrują one głębiej do tkanek oka i powodują większe zniszczenia niż kwasy.

• hormonalna terapia zastępcza w leczeniu objawów niedoboru estrogenów

  Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) to metoda leczenia stosowana głównie u kobiet w okresie menopauzalnym, której celem jest uzupełnienie niedoborów estrogenów. Niedobór estrogenów występuje naturalnie w okresie około- i pomenopauzalnym, a także może być skutkiem chirurgicznego usunięcia jajników, chemioterapii lub radioterapii. Objawy niedoboru estrogenów obejmują uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, suchość pochwy, bóle stawów, wahania nastroju oraz długofalowo zwiększone ryzyko osteoporozy i chorób sercowo-naczyniowych.

• zaburzenie naczynioruchowe

  Zaburzenia naczynioruchowe to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłową regulacją napięcia naczyń krwionośnych, co prowadzi do zaburzeń przepływu krwi w różnych obszarach ciała. Mogą one występować jako objaw pierwotny lub wtórny do innych chorób, takich jak cukrzyca, choroby autoimmunologiczne czy neurologiczne. Typowe objawy obejmują nagłe zaczerwienienie lub zblednięcie skóry, uczucie gorąca lub zimna, parestezje, bóle oraz zawroty głowy.

• atrofia narządów moczowo-płciowych

  Atrofia narządów moczowo-płciowych (zanik narządów moczowo-płciowych) to stan charakteryzujący się zmniejszeniem masy i funkcji tkanek układu moczowo-płciowego. Najczęściej dotyczy to kobiet po menopauzie, kiedy spadek poziomu estrogenów prowadzi do ścieńczenia błony śluzowej pochwy, zmniejszenia jej elastyczności i nawilżenia. U mężczyzn atrofia może dotyczyć gruczołu krokowego lub jąder, zwykle w wyniku procesów starzenia, niedoborów hormonalnych lub jako skutek terapii hormonalnej stosowanej w leczeniu raka prostaty.

• gorączka w przebiegu zakażenia wirusowego

  Gorączka w przebiegu zakażenia wirusowego to typowa reakcja obronna organizmu, pojawiająca się jako odpowiedź układu immunologicznego na infekcję wirusową. Organizm podnosi temperaturę ciała, aby stworzyć mniej korzystne warunki do namnażania się wirusów. Gorączka może wystąpić w przebiegu różnych infekcji wirusowych, takich jak grypa, przeziębienie, ospa wietrzna, COVID-19 czy mononukleoza zakaźna.

• gorączka w przebiegu innej choroby

  Gorączka w przebiegu innej choroby to objaw towarzyszący wielu schorzeniom, definiowany jako podwyższenie temperatury ciała powyżej 38°C. Stanowi ona mechanizm obronny organizmu w odpowiedzi na różne czynniki chorobotwórcze: wirusy, bakterie, grzyby, a także procesy autoimmunologiczne czy nowotwory. Gorączka może być pierwszym sygnałem rozwijającej się choroby podstawowej i ważnym wskaźnikiem diagnostycznym.

• zaburzenie procesu trawienia

  Zaburzenia procesu trawienia to szeroka kategoria problemów zdrowotnych związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu pokarmowego. Obejmują one takie objawy jak zgaga, wzdęcia, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka czy zaparcia. Mogą występować zarówno jako samodzielne dolegliwości, jak i być objawem poważniejszych schorzeń, takich jak zespół jelita drażliwego, nietolerancje pokarmowe, choroba refluksowa przełyku czy zapalenie błony śluzowej żołądka.

• uczucie pełności w żołądku

  Uczucie pełności w żołądku (wczesna sytość) to częsty objaw dyspepsji czynnościowej, który charakteryzuje się nieprzyjemnym poczuciem wypełnienia żołądka po spożyciu nawet niewielkiej ilości pokarmu. Stan ten może wystąpić w przebiegu różnych zaburzeń czynnościowych układu pokarmowego, takich jak zespół jelita drażliwego, gastropareza czy dyspepsja czynnościowa. Uczucie pełności pojawia się również przy stanach zapalnych błony śluzowej żołądka, chorobie wrzodowej, a także refluksie żołądkowo-przełykowym.

• niewystarczające wydzielanie żółci

  Niewystarczające wydzielanie żółci, znane również jako cholestaza, to stan charakteryzujący się zaburzeniem przepływu żółci z wątroby do dwunastnicy. Może występować jako wynik obstrukcji dróg żółciowych (cholestaza zewnątrzwątrobowa) lub zaburzeń w funkcjonowaniu komórek wątrobowych (cholestaza wewnątrzwątrobowa). Główne objawy to świąd skóry, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu oraz jasne stolce.

• niewystarczające wydzielanie soku żołądkowego

  Niewystarczające wydzielanie soku żołądkowego, znane również jako hipochlorhydria lub achlorhydria (w przypadku całkowitego braku wydzielania), jest stanem, w którym żołądek produkuje zbyt mało kwasu solnego. Stan ten może wystąpić jako wynik chorób autoimmunologicznych (np. zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka typu A), długotrwałego stosowania inhibitorów pompy protonowej, po gastrektomii, a także w przebiegu infekcji Helicobacter pylori czy niedokrwistości złośliwej.

• łagodna postać otępienia

  Łagodna postać otępienia, znana również jako łagodne zaburzenia poznawcze (MCI – Mild Cognitive Impairment), to stan pośredni między zmianami poznawczymi związanymi z normalnym starzeniem a bardziej poważnym otępieniem. Charakteryzuje się zauważalnym pogorszeniem funkcji poznawczych, które jednak nie zakłóca istotnie codziennego funkcjonowania. Osoby z łagodnym otępieniem mogą wykazywać trudności z pamięcią, koncentracją, planowaniem czy orientacją, ale nadal zachowują zdolność do samodzielnego życia.

• połóg

  Połóg (puerperium) to okres po porodzie, trwający około 6-8 tygodni, w którym organizm kobiety powraca do stanu sprzed ciąży. W tym czasie zachodzą istotne zmiany fizjologiczne: macica ulega inwolucji, odchody poporodowe (lochia) stopniowo zanikają, rozpoczyna się laktacja, a narządy rodne i pozostałe układy organizmu przechodzą procesy regeneracyjne.

• zakażenie bakteryjne jamy ustnej

  Zakażenie bakteryjne jamy ustnej to stan chorobowy wywołany przez różne gatunki bakterii kolonizujących tkanki jamy ustnej. Najczęstsze postacie to zapalenie dziąseł (gingivitis), zapalenie przyzębia (periodontitis), ropnie zębopochodne oraz zapalenie śluzówki jamy ustnej. Infekcje te mogą powstawać w wyniku niedostatecznej higieny jamy ustnej, nieleczonych ubytków próchniczych, urazu mechanicznego, osłabienia odporności lub jako powikłanie po zabiegach stomatologicznych.

• zakażenie bakteryjne gardła

  Zakażenie bakteryjne gardła, określane jako angina bakteryjna, to stan zapalny gardła wywołany najczęściej przez paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes). Charakteryzuje się nagłym początkiem objawów, które obejmują silny ból gardła, trudności w przełykaniu, gorączkę powyżej 38°C, powiększone i bolesne węzły chłonne podżuchwowe oraz charakterystyczny nalot na migdałkach. Często występuje bez objawów kataru i kaszlu, co odróżnia je od infekcji wirusowych.

• zakażenie wirusowe jamy ustnej

  Zakażenia wirusowe jamy ustnej są powszechnym problemem występującym zarówno u dzieci jak i u dorosłych. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są wirusy z rodziny Herpesviridae (HSV-1, HSV-2, VZV, EBV), Coxsackie, wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) oraz wirus HIV. Objawy kliniczne obejmują bolesne owrzodzenia, pęcherze, zapalenie dziąseł, a w niektórych przypadkach zmiany grudkowe lub brodawkowate.

• zakażenie wirusowe gardła

  Zakażenie wirusowe gardła to jedna z najczęstszych infekcji górnych dróg oddechowych, wywołana przez wirusy takie jak rinowirusy, koronawirusy, adenowirusy, wirusy grypy czy RSV. Objawia się bólem gardła, trudnościami w przełykaniu, uczuciem drapania i pieczenia w gardle, kaszlem, a czasem także podwyższoną temperaturą ciała, katarem i bólem głowy. Zakażenia wirusowe gardła są szczególnie powszechne w okresie jesienno-zimowym oraz wczesną wiosną.

• zakażenie narządów jamy brzusznej

  Zakażenie narządów jamy brzusznej to poważny stan kliniczny, obejmujący infekcje różnych organów, takich jak wątroba, pęcherzyk żółciowy, trzustka, śledziona czy drogi żółciowe. Najczęściej występuje jako powikłanie chorób podstawowych (zapalenie wyrostka robaczkowego, perforacja wrzodu żołądka), zabiegów chirurgicznych lub w wyniku translokacji bakterii przez ścianę jelit. Główne patogeny odpowiedzialne za te zakażenia to bakterie Gram-ujemne (E. coli, Klebsiella), Gram-dodatnie (Enterococcus) oraz beztlenowce (Bacteroides fragilis).

• septyczne zapalenie stawów

  Septyczne zapalenie stawów to poważne schorzenie infekcyjne charakteryzujące się obecnością patogenów drobnoustrojowych w obrębie jamy stawowej. Powstaje najczęściej drogą krwiopochodną, poprzez bezpośrednie wprowadzenie drobnoustrojów podczas zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych, albo przez ciągłość z sąsiednich ognisk zapalnych. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Staphylococcus aureus, rzadziej paciorkowce, pałeczki gram-ujemne czy grzyby.

• profilaktyka zakażenia po zabiegach chirurgicznych

  Profilaktyka zakażenia po zabiegach chirurgicznych to zespół działań mających na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju zakażeń miejsca operowanego (ZMO). Obejmuje ona zastosowanie antybiotyków profilaktycznych, które podaje się zazwyczaj na 30-60 minut przed nacięciem skóry, aby osiągnąć optymalne stężenie leku w tkankach podczas zabiegu.

• bakteriemia występująca w związku z jednym z powyższych wskazań

  Bakteriemia to obecność bakterii we krwi, która często występuje jako powikłanie istniejącego już zakażenia. Bakteriemia może być przejściowa, przerywana lub ciągła, a jej kliniczne znaczenie zależy od nasilenia, czasu trwania oraz wirulencji patogenu. Występuje najczęściej w przebiegu zakażeń układu moczowego, układu oddechowego, zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń wewnątrzbrzusznych oraz zakażeń związanych z obecnością ciał obcych, takich jak cewniki naczyniowe czy implanty.

• zapalenie jąder

  Zapalenie jąder (orchitis) to stan zapalny dotyczący jednego lub obu jąder, charakteryzujący się obrzękiem, bólem i często podwyższoną temperaturą ciała. Najczęściej występuje jako powikłanie infekcji wirusowych (szczególnie świnki) lub bakteryjnych. U dorosłych mężczyzn zapalenie jąder może być związane z zakażeniami przenoszonymi drogą płciową, takimi jak chlamydioza czy rzeżączka, natomiast u chłopców przed okresem dojrzewania zazwyczaj jest spowodowane infekcjami bakteryjnymi układu moczowego.

• zapalenie najądrzy

  Zapalenie najądrzy to stan zapalny obejmujący najądrze, strukturę anatomiczną przylegającą do jądra, w której dojrzewają i są przechowywane plemniki. Schorzenie to objawia się zazwyczaj nagłym bólem i obrzękiem najądrza, jednostronnym lub obustronnym, któremu często towarzyszy gorączka, dreszcze, nudności oraz wymioty. Najądrze staje się bolesne, obrzęknięte i twarde podczas badania palpacyjnego.

• pierwotny niedobór immunologiczny

  Pierwotne niedobory odporności (PNO) to grupa chorób, w których genetyczne defekty prowadzą do nieprawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego. Objawiają się one zwiększoną podatnością na nawracające, ciężkie lub nietypowe zakażenia, autoimmunizacją, skłonnością do alergii oraz zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów. Pierwsze objawy mogą pojawić się już w okresie niemowlęcym, jednak u części pacjentów choroba ujawnia się dopiero w wieku dorosłym.

• wtórny niedobór immunologiczny

  Wtórny niedobór immunologiczny to stan obniżonej odporności, który nie jest wrodzony, ale powstaje w wyniku działania różnych czynników zewnętrznych lub chorób. Do najczęstszych przyczyn zalicza się: infekcje (HIV, cytomegalowirus), choroby nowotworowe (zwłaszcza układu krwiotwórczego), leczenie immunosupresyjne, radioterapię, niedożywienie, długotrwały stres, a także choroby metaboliczne jak cukrzyca czy niewydolność nerek.

• wspomaganie układu immunologicznego po przeprowadzeniu podstawowej terapii leczniczej chorób nowotworowych

  Wspomaganie układu immunologicznego po przeprowadzeniu podstawowej terapii leczniczej chorób nowotworowych to istotny element kompleksowej opieki onkologicznej. Po zakończeniu głównego etapu leczenia, czyli chirurgii, radioterapii czy chemioterapii, układ odpornościowy pacjenta jest często znacznie osłabiony. Wspomaganie immunologiczne ma na celu przywrócenie prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, co może zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby oraz poprawić ogólny stan zdrowia pacjenta.

• przewlekłe agresywne zapalenie wątroby

  Przewlekłe agresywne zapalenie wątroby (obecnie częściej określane jako autoimmunologiczne zapalenie wątroby) to przewlekła choroba zapalna wątroby o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się obecnością autoprzeciwciał, hipergammaglobulinemią oraz postępującym uszkodzeniem miąższu wątroby. Występuje częściej u kobiet (stosunek 4:1), a szczyt zachorowań przypada na wiek 10-30 lat oraz 40-50 lat.

• choroba mózgu

  Choroba mózgu to szeroki termin obejmujący różnorodne schorzenia, które wpływają na strukturę lub funkcjonowanie mózgu. Do najczęstszych należą: choroby neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, Parkinsona), zaburzenia naczyniowe (udar mózgu), nowotwory mózgu, choroby zapalne (zapalenie mózgu, stwardnienie rozsiane), padaczka oraz urazy mózgu. Objawy mogą obejmować zaburzenia poznawcze, problemy z pamięcią, koordynacją ruchową, równowagą, mową, a także zmiany osobowości i zachowania.

• wczesny okres stwardnienia zanikowego bocznego

  Wczesny okres stwardnienia zanikowego bocznego (SLA, choroba Lou Gehriga) charakteryzuje się subtelnymi objawami neurodegeneracyjnymi, które często są trudne do zdiagnozowania. Początkowo pacjenci mogą doświadczać niespecyficznego osłabienia mięśni, drobnych fascykulacji (drżeń pęczkowych), niewielkich zaburzeń mowy czy niezgrabności ruchów dłoni. Te objawy wynikają z postępującego uszkodzenia neuronów ruchowych w mózgu i rdzeniu kręgowym.

• wtórne zaburzenie hemopoezy

  Wtórne zaburzenie hemopoezy to nieprawidłowe wytwarzanie komórek krwi przez szpik kostny, które powstaje jako skutek innego schorzenia lub czynnika zewnętrznego. W przeciwieństwie do pierwotnych zaburzeń hemopoezy, które są spowodowane wewnętrznymi nieprawidłowościami w komórkach krwiotwórczych, zaburzenia wtórne mogą być efektem chorób systemowych, infekcji, działania leków, toksyn, niedoborów pokarmowych, chorób autoimmunologicznych czy procesów nowotworowych poza szpikiem kostnym.

• immunosupresja w transplantologii

  Immunosupresja w transplantologii to proces farmakologicznego hamowania odpowiedzi układu immunologicznego, mający na celu zapobieganie odrzuceniu przeszczepionego narządu lub tkanki. Jest to kluczowy element postępowania u pacjentów po transplantacji, który umożliwia długotrwałe funkcjonowanie przeszczepu w organizmie biorcy.

• leczenie odrzucenia przeszczepu

  Leczenie odrzucenia przeszczepu jest kluczowym elementem w opiece nad pacjentami po transplantacji narządów. Odrzucenie przeszczepu to proces, w którym układ immunologiczny biorcy rozpoznaje przeszczepiony narząd jako obcy i atakuje go. Może wystąpić w różnych okresach po transplantacji i dzieli się na odrzucenie nadostre (w ciągu minut do godzin), ostre (dni do tygodni) i przewlekłe (miesiące do lat).

• zapobieganie wystąpieniu ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi

  Choroba przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD, ang. Graft versus Host Disease) to powikłanie występujące po przeszczepach komórek krwiotwórczych, gdzie przeszczepione komórki immunologiczne dawcy atakują tkanki biorcy. Może wystąpić w postaci ostrej (do 100 dni po przeszczepie) lub przewlekłej (powyżej 100 dni). Zapobieganie GvHD jest kluczowym elementem opieki nad pacjentami po przeszczepie szpiku.

• leczenie ostrej sterydoopornej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi

  Ostra sterydooporna choroba przeszczep przeciw gospodarzowi (acute steroid-resistant Graft versus Host Disease, aGvHD) to poważne powikłanie przeszczepienia komórek krwiotwórczych, występujące u 30-50% pacjentów po allogenicznym przeszczepieniu szpiku kostnego. Charakteryzuje się brakiem odpowiedzi na standardową terapię kortykosteroidami w wysokich dawkach (np. metyloprednizolon 2 mg/kg/dobę przez 5-7 dni).

• leczenie niedokrwistości aplastycznej

  Niedokrwistość aplastyczna to ciężkie schorzenie hematologiczne, charakteryzujące się pancytopenią (zmniejszeniem liczby wszystkich linii komórek krwi) spowodowaną nieprawidłowym funkcjonowaniem szpiku kostnego. Występuje, gdy szpik kostny przestaje produkować wystarczającą ilość komórek krwi, co prowadzi do niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości. Może być nabyta lub wrodzona, przy czym postać nabyta jest częstsza i może być wywołana przez leki, infekcje wirusowe, choroby autoimmunologiczne lub ekspozycję na toksyny.

• zakażenie wewnątrzotrzewnowe

  Zakażenie wewnątrzotrzewnowe jest poważnym stanem klinicznym, charakteryzującym się obecnością patogenów w jamie otrzewnej. Najczęstszymi przyczynami są perforacje przewodu pokarmowego, zapalenie wyrostka robaczkowego, perforacja wrzodu żołądka lub dwunastnicy, zapalenie uchyłków, urazy jamy brzusznej oraz powikłania pooperacyjne. Zakażenia te dzieli się na pierwotne (bez uchwytnej przyczyny, często u pacjentów z marskością wątroby) oraz wtórne (będące konsekwencją innych chorób lub zabiegów).

• zapalenie błony mięśniowej macicy

  Zapalenie błony mięśniowej macicy (zapalenie miometrium) to stan zapalny dotyczący błony mięśniowej macicy. Jest to schorzenie, które często współwystępuje z zapaleniem błony śluzowej macicy (endometrium) i wówczas określane jest jako zapalenie endometrium i miometrium (endomiometritis) lub zapalenie błony śluzowej i mięśniowej macicy. Najczęściej występuje w połogu jako zapalenie poporodowe lub po zabiegach wewnątrzmacicznych, takich jak łyżeczkowanie czy histeroskopia.

• zakażenie rany po zabiegu chirurgicznym

  Zakażenie rany po zabiegu chirurgicznym to powikłanie, które może wystąpić w miejscu cięcia chirurgicznego. Objawia się ono zaczerwienieniem, obrzękiem, zwiększonym bólem, podwyższoną temperaturą ciała, a także wyciekiem ropnej wydzieliny z rany. Zakażenia ran pooperacyjnych dzieli się zwykle na powierzchowne (obejmujące skórę i tkankę podskórną) oraz głębokie (dotyczące powięzi i mięśni). Najczęstszymi patogenami wywołującymi zakażenia ran są Staphylococcus aureus, Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa oraz paciorkowce.

• niespecyficzne zapalenie pochwy

  Niespecyficzne zapalenie pochwy (bacterial vaginosis, BV) to najczęstsza dysfunkcja mikrobioty pochwy u kobiet w wieku rozrodczym. Charakteryzuje się zaburzeniem równowagi mikrobiologicznej pochwy, gdzie dominujące zazwyczaj pałeczki kwasu mlekowego (Lactobacillus spp.) zostają wyparte przez bakterie beztlenowe, takie jak Gardnerella vaginalis, Atopobium vaginae, Prevotella spp. czy Mobiluncus spp. Objawami są upławy o nieprzyjemnym, „rybim” zapachu, szczególnie nasilającym się po stosunku seksualnym, szarawy kolor wydzieliny oraz czasami świąd lub pieczenie pochwy.

• ostre wrzodziejące zapalenie dziąsła

  Ostre wrzodziejące zapalenie dziąseł (ANUG – Acute Necrotizing Ulcerative Gingivitis), zwane także „angina Vincenta” lub „choroba okopowa”, jest poważną i bolesną infekcją dziąseł, charakteryzującą się martwicą i owrzodzeniem brodawek dziąsłowych. Stan ten występuje najczęściej u osób młodych, palaczy, pacjentów z obniżoną odpornością oraz u osób poddanych przewlekłemu stresowi lub niedożywionych.

• pełzakowy ropień wątroby

  Pełzakowy ropień wątroby to powikłanie infekcji wywołanej przez pierwotniaka Entamoeba histolytica, który po wniknięciu do organizmu może przedostać się z jelita grubego do wątroby drogą krwi wrotnej. Najczęściej występuje w krajach rozwijających się o niskim standardzie sanitarnym, jednak w dobie częstych podróży międzynarodowych może pojawić się również w Polsce.

• choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem ruchowym

  Choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem ruchowym to najczęściej zespół maniakalny w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, epizod psychotyczny z pobudzeniem lub katatoniczna postać schizofrenii. Charakteryzuje się nadmierną, nieskoordynowaną aktywnością ruchową, niepokojami psychoruchowymi, które mogą stanowić zagrożenie zarówno dla pacjenta, jak i osób w jego otoczeniu.

• choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem psychoruchowym

  Choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem psychoruchowym to stan, w którym pacjent wykazuje wzmożoną aktywność psychiczną i ruchową, często towarzyszącą różnym zaburzeniom psychicznym. Najczęściej pobudzenie psychoruchowe występuje w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (w fazie maniakalnej), schizofrenii, zaburzeń schizoafektywnych, niektórych postaci otępienia, czy jako skutek używania substancji psychoaktywnych lub odstawienia niektórych leków.

• choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem ruchowym i psychoruchowym

  Choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem ruchowym i psychoruchowym to stan kliniczny charakteryzujący się wzmożoną aktywnością fizyczną, niepokojem, nieprawidłową werbalizacją i nadmierną reaktywnością. Może występować w przebiegu różnych zaburzeń, takich jak schizofrenia, choroba afektywna dwubiegunowa (zwłaszcza w fazie maniakalnej), zaburzenia lękowe, zespoły majaczeniowe czy zatrucia substancjami psychoaktywnymi.