Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Xanconalon 10 mg + 5 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Xanconalon, zawierającego oksykodon i nalokson, obejmowała badania toksyczności reprodukcyjnej, rakotwórczości oraz mutagenności. Oksykodon w dawkach do 8 mg/kg masy ciała nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodków u szczurów i królików, choć przy dawce 125 mg/kg u królików zaobserwowano zmiany rozwojowe, takie jak zwiększona częstość występowania 27. kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber. U szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg masy ciała, przy czym dawka 6 mg/kg na dobę wiązała się z mniejszą masą ciała potomstwa, co było powiązane z obniżoną masą ciała matek i zmniejszonym spożyciem pokarmu. Nalokson w dużych dawkach doustnych (do 800 mg/kg/dobę) nie wykazywał działania teratogennego, jednak przy najwyższych dawkach obserwowano toksyczność u matek oraz zwiększoną śmiertelność noworodków szczurów, bez negatywnego wpływu na rozwój przeżyłych osobników.

Wskazania
Substancja czynna

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Xanconalon

Ocena przedkliniczna bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Xanconalon obejmuje analizę toksycznego wpływu na reprodukcję, działania rakotwórczego oraz potencjału mutagennego zarówno dla połączenia substancji czynnych, jak i dla każdej z nich osobno.1

Wpływ na reprodukcję i rozwój

Nie są dostępne kompleksowe dane dotyczące toksycznego wpływu na reprodukcję dla połączenia oksykodonu z naloksonem. Badania przedkliniczne przeprowadzono oddzielnie dla każdej substancji czynnej.2

Badania oksykodonu

Badania przedkliniczne wykazały, że oksykodon w dawkach do 8 mg/kg masy ciała nie wpływał negatywnie na płodność i wczesny rozwój zarodków samców i samic szczura. Ponadto nie zaobserwowano działania teratogennego u szczurów otrzymujących dawki do 8 mg/kg masy ciała oraz u królików przy dawkach do 125 mg/kg masy ciała.3

Jednakże przy indywidualnej ocenie poszczególnych płodów króliczych stwierdzono zależną od dawki różnicę w rozwoju, przejawiającą się zwiększoną częstością występowania 27. kręgu podkrzyżowego oraz dodatkowej pary żeber. Podczas statystycznej oceny pełnego miotu obserwowano jedynie zwiększoną częstość występowania 27. kręgu podkrzyżowego, ale tylko w grupie otrzymującej najwyższą dawkę 125 mg/kg masy ciała – dawkę wykazującą ciężkie działanie toksyczne u ciężarnych samic.4

W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów odnotowano mniejszą masę ciała u pokolenia F1 po zastosowaniu dawki 6 mg/kg masy ciała na dobę, w porównaniu z grupą kontrolną. Efekt ten był związany ze zmniejszeniem masy ciała matek oraz ilości przyjmowanego przez nie pokarmu. NOAEL (najwyższy poziom bez obserwowanego działania niepożądanego) ustalono na poziomie 2 mg/kg masy ciała. Nie zaobserwowano wpływu na parametry rozwoju fizycznego, odruchowego i czuciowego, ani na zachowanie i wskaźniki rozrodczości potomstwa.5

Badania naloksonu

Standardowe badania toksycznego wpływu naloksonu na reprodukcję wykazały, że duże dawki doustne nie mają działania teratogennego ani nie wykazują toksyczności na zarodek i/lub płód. Ponadto nalokson nie wpływał negatywnie na rozwój przed- i pourodzeniowy.6

Zaobserwowano jednak, że nalokson w bardzo dużych dawkach (800 mg/kg masy ciała na dobę), które wywoływały znaczące działanie toksyczne u matek (np. zmniejszenie masy ciała, drgawki), powodował zwiększoną śmiertelność noworodków szczura w okresie wczesno-pourodzeniowym. Warto podkreślić, że u noworodków, które przeżyły, nie stwierdzono negatywnego wpływu na rozwój lub zachowanie.7

Potencjał rakotwórczy

Nie przeprowadzono długotrwałych badań działania rakotwórczego dla połączenia oksykodonu z naloksonem, ani dla oksykodonu jako oddzielnego związku.8

Dla naloksonu przeprowadzono 24-miesięczne badanie rakotwórczości u szczurów, którym podawano doustnie nalokson w dawkach do 100 mg/kg masy ciała na dobę. Wyniki tych badań wskazują, że w testowanych warunkach nalokson nie wykazuje działania rakotwórczego.9

Potencjał mutagenny

Badania potencjału genotoksycznego wykazały, że zarówno oksykodon, jak i nalokson, jako pojedyncze związki, wykazują potencjał klastogenny w badaniach in vitro. Jednakże podobnego działania nie zaobserwowano w warunkach in vivo, nawet przy zastosowaniu dawek toksycznych.10

Na podstawie uzyskanych wyników badań można z odpowiednim stopniem pewności wykluczyć ryzyko mutagenności oksykodonu z naloksonem w dawkach leczniczych stosowanych u ludzi.11

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl