Wskazania do stosowania
Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)

Wskazania do stosowania szczepionki tężca adsorbowanej

Szczepionka tężcowa adsorbowana (T) jest preparatem zawierającym nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego w jednej dawce (0,5 ml), adsorbowanego na wodorotlenku glinu uwodnionym (nie więcej niż 1,25 mg Al³⁺). Szczepionka ma postać zawiesiny do wstrzykiwań, która po wymieszaniu tworzy jednorodną, mleczną zawiesinę o białawym odcieniu.¹

Głównym celem stosowania szczepionki jest czynne uodpornienie przeciw tężcowi. Szczepionka indukuje wytwarzanie przeciwciał przeciwtężcowych, zapewniając odporność na infekcję laseczkami tężca (Clostridium tetani).²

Grupy pacjentów, dla których wskazane jest szczepienie

Lekarz powinien rozważyć zastosowanie szczepionki tężcowej adsorbowanej w następujących przypadkach klinicznych:³

• Osoby dorosłe i dzieci nigdy wcześniej nie szczepione przeciw tężcowi – jako szczepienie podstawowe inicjujące odporność przeciwtężcową⁴
• Osoby dorosłe wymagające dawki przypominającej – szczepionkę należy podać po upływie 10 lat od ostatniego cyklu szczepień podstawowych lub od ostatniej dawki przypominającej, w celu utrzymania odpowiedniego poziomu ochrony immunologicznej⁵
• Osoby dorosłe z niepełnym cyklem szczepienia podstawowego – w celu uzupełnienia brakujących dawek i zapewnienia pełnej ochrony przed tężcem⁶
• Dzieci z przeciwwskazaniami do szczepień skojarzonych – u pacjentów, u których występują przeciwwskazania do podania szczepionek zawierających komponenty błonicy i/lub krztuśca, szczepionka tężcowa monowalentna stanowi bezpieczną alternatywę immunoprofilaktyczną⁷

Szczepienie w profilaktyce poekspozycyjnej

Szczególnie istotnym wskazaniem do zastosowania szczepionki tężcowej adsorbowanej jest profilaktyka poekspozycyjna u osób narażonych na zakażenie laseczkami tężca:⁸

• Osoby z ranami i urazami narażone na infekcję laseczkami tężca – zwłaszcza w przypadku ran zanieczyszczonych ziemią, kurzem, odchodami zwierzęcymi lub innymi potencjalnymi źródłami zakażenia
• Pacjenci wymagający czynno-biernego uodpornienia przeciw tężcowi – szczepionkę podaje się wówczas jednocześnie z immunoglobuliną przeciwtężcową, ale w inne miejsce ciała
• Osoby we wczesnej fazie choroby – szczepienie może ograniczyć dalszy rozwój infekcji, choć w takich przypadkach niezbędne jest również podanie immunoglobuliny i wdrożenie odpowiedniego leczenia przeciwbakteryjnego
• Pacjenci z niepełną historią szczepień lub brakiem dokumentacji szczepień przeciw tężcowi – w sytuacjach nagłych, gdy nie ma możliwości zweryfikowania statusu immunizacji

Stosowanie szczepionki tężcowej adsorbowanej w powyższych sytuacjach klinicznych stanowi podstawowy element profilaktyki tężca – choroby o wysokiej śmiertelności, której zapobieganie poprzez szczepienia ochronne jest znacznie skuteczniejsze niż leczenie rozwiniętej infekcji.⁹