Właściwości farmakodynamiczne
Myrelez 90 mg

Właściwości farmakodynamiczne

Lanreotyd, aktywna substancja produktu leczniczego Myrelez, należy do grupy farmakoterapeutycznej obejmującej hormony podwzgórza, a dokładniej somatostatynę i jej analogi (kod ATC: H01CB03). Jest to oktapeptyd będący analogiem naturalnie występującej w organizmie somatostatyny, charakteryzujący się wyższą aktywnością i dłuższym czasem działania niż hormon naturalny.¹

Mechanizm działania

Lanreotyd, podobnie jak somatostatyna, działa jako inhibitor różnorodnych funkcji endokrynnych, neuroendokrynnych, egzokrynnych oraz parakrynnych. Charakteryzuje się specyficznym powinowactwem do receptorów somatostatynowych (SSTR), wykazując wysokie powinowactwo do ludzkich receptorów SSTR 2 i 5, przy jednoczesnym obniżonym powinowactwie do receptorów SSTR 1, 3 i 4. To właśnie oddziaływanie na receptory SSTR 2 i 5 uważane jest za główny mechanizm odpowiedzialny za hamowanie wydzielania hormonu wzrostu (GH).²

Wpływ na układ endokrynny

Lanreotyd wykazuje kompleksowe działanie hamujące na czynność zewnątrzwydzielniczą. W zakresie wpływu na układ trawienny, substancja hamuje podstawowe wydzielanie:

• Motyliny – peptydu regulującego motorykę przewodu pokarmowego
• GIP (żołądkowego peptydu hamującego) – hormonu wpływającego na metabolizm glukozy
• Polipeptydu trzustkowego – regulatora wydzielania trzustkowego

Co istotne, substancja nie wykazuje znaczącego wpływu na wydzielanie sekretyny i gastryny na czczo.³

U pacjentów z guzami neuroendokrynnymi żołądkowo-jelitowo-trzustkowymi (GEP-NET), lanreotyd przyczynia się do zmniejszenia stężenia chromograniny A w osoczu oraz kwasu 5-hydroksyindolooctowego (5-HIAA) w moczu, które są podwyższonymi markerami nowotworowymi u tych chorych.⁴

Wpływ na układ pokarmowy

Lanreotyd wykazuje wyraźne działanie hamujące na poposiłkowy wzrost przepływu krwi w tętnicy krezkowej górnej i żyle wrotnej, co ma znaczenie w kontroli przekrwienia układu trzewnego. Dodatkowo, substancja znacząco redukuje stymulowane przez prostaglandynę E1 wydzielanie wody oraz elektrolitów (sodu, potasu i chlorków) do światła jelita czczego, co może mieć znaczenie w kontroli objawów związanych z nadmierną sekrecją w przewodzie pokarmowym.⁵

Wpływ na prolaktynę

Istotnym efektem farmakodynamicznym lanreotydu jest obniżenie stężenia prolaktyny u pacjentów przewlekle leczonych z powodu akromegalii.⁶

Skuteczność kliniczna

Skuteczność kliniczna lanreotydu została potwierdzona w badaniu otwartym, w którym 90 wcześniej nieleczonych pacjentów z akromegalią ze zdiagnozowanym makrogruczolakiem przysadki otrzymywało produkt w dawce 120 mg co 28 dni przez okres 48 tygodni. Z badania wykluczono pacjentów planowanych do zabiegu operacyjnego przysadki lub radioterapii w okresie trwania obserwacji.⁷

Wyniki badania wykazały znaczącą skuteczność terapeutyczną lanreotydu:

• U 63% pacjentów (95% CI: 52% – 73%) zaobserwowano zmniejszenie objętości guza o ≥20%
• W 48. tygodniu średnie procentowe zmniejszenie objętości guza wyniosło 26,8%
• Poziomy hormonu wzrostu (GH) poniżej 2,5 µg/l uzyskano u 77,8% pacjentów
• Normalizację poziomów insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) osiągnięto u 50% pacjentów
• Kombinację znormalizowanych poziomów IGF-1 z poziomami GH poniżej 2,5 µg/l odnotowano u 43,5% badanych

⁸

Klinicznie istotnym efektem terapii było wyraźne ustąpienie objawów akromegalii zgłaszane przez większość pacjentów. Pacjenci odnotowali znaczącą poprawę w zakresie takich dolegliwości jak:

• Zmęczenie – dokuczliwy objaw systemowy akromegalii
• Nadmierne pocenie się – typowy objaw zaburzeń metabolicznych
• Bóle stawów – związane ze zmianami kostno-stawowymi
• Obrzęk tkanek miękkich – charakterystyczna zmiana w wyglądzie zewnętrznym

⁹

Istotne z klinicznego punktu widzenia jest, że efekty terapeutyczne lanreotydu pojawiają się stosunkowo szybko i utrzymują się w czasie. Zarówno wczesne, jak i trwałe zmniejszenie objętości guza oraz normalizacja poziomów GH i IGF-1 były obserwowane już od 12. tygodnia terapii.¹⁰