Specjalne ostrzeżenia
Myrelez

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania produktu Myrelez

Stosowanie lanreotydu, substancji czynnej produktu Myrelez, wymaga uwzględnienia szeregu istotnych ostrzeżeń i środków ostrożności, które powinny być brane pod uwagę przy zalecaniu pacjentowi leczenia tym lekiem. Przestrzeganie tych zaleceń ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności terapii.¹

Wpływ na układ żółciowy i ryzyko kamicy żółciowej

Lanreotyd może wykazywać hamujący wpływ na motorykę pęcherzyka żółciowego, co może przyczyniać się do powstawania kamieni żółciowych. Z tego powodu pacjenci otrzymujący produkt Myrelez wymagają regularnego monitorowania pod kątem rozwoju kamicy żółciowej.²

Należy zwrócić szczególną uwagę na doniesienia po wprowadzeniu produktu do obrotu, które wskazują na przypadki tworzenia się kamieni żółciowych u pacjentów przyjmujących lanreotyd. Komplikacje związane z kamicą żółciową mogą obejmować:³

• Zapalenie pęcherzyka żółciowego – stan zapalny błony śluzowej pęcherzyka żółciowego, często związany z obecnością kamieni
• Zapalenie dróg żółciowych – infekcja i stan zapalny przewodów żółciowych, mogące prowadzić do poważnych komplikacji systemowych
• Zapalenie trzustki – stan zapalny trzustki, który może być konsekwencją blokady przewodu żółciowego przez kamienie

W ciężkich przypadkach powikłania te mogą wymagać interwencji chirurgicznej w postaci cholecystektomii (usunięcia pęcherzyka żółciowego). W przypadku podejrzenia wystąpienia powikłań związanych z kamicą żółciową, należy bezwzględnie przerwać podawanie lanreotydu i wdrożyć odpowiednie leczenie.⁴

Wpływ na metabolizm glukozy

Badania farmakologiczne przeprowadzone zarówno na zwierzętach jak i u ludzi wykazały, że lanreotyd, podobnie jak naturalna somatostatyna i inne jej analogi, może hamować wydzielanie insuliny i glukagonu. Konsekwencją tego działania może być zaburzenie homeostazy glukozy u pacjentów przyjmujących produkt Myrelez.⁵

U pacjentów leczonych lanreotydem mogą wystąpić następujące zaburzenia stężenia glukozy we krwi:⁶

• Hipoglikemia – obniżenie stężenia glukozy we krwi poniżej wartości prawidłowych, które może prowadzić do objawów takich jak drżenie, poty, zaburzenia koncentracji
• Hiperglikemia – podwyższenie stężenia glukozy we krwi powyżej wartości prawidłowych, potencjalnie prowadzące do odwodnienia, zwiększonego pragnienia i częstomoczu

Z uwagi na ryzyko zaburzeń glikemii, przy rozpoczynaniu leczenia produktem Myrelez lub przy zmianie jego dawki, należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi. U pacjentów chorujących na cukrzycę konieczna może być odpowiednia modyfikacja leczenia przeciwcukrzycowego pod nadzorem specjalisty.⁷

Wpływ na funkcję tarczycy

Podczas leczenia lanreotydem pacjentów z akromegalią obserwowano niewielkie zahamowanie czynności tarczycy. Należy jednak podkreślić, że przypadki klinicznej niedoczynności tarczycy występują rzadko (u mniej niż 1% pacjentów).⁸

Jeżeli istnieją wskazania kliniczne, zaleca się przeprowadzenie testów oceniających czynność tarczycy. Do takich wskazań mogą należeć objawy mogące sugerować zaburzenia czynności tarczycy, takie jak zmęczenie, nietolerancja zimna, zaparcia, suchość skóry, przyrost masy ciała czy obrzęki.⁹

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Podczas leczenia lanreotydem u pacjentów bez wcześniejszych zaburzeń kardiologicznych może dojść do zwolnienia akcji serca. Należy jednak zaznaczyć, że to zwolnienie nie musi prowadzić do przekroczenia progu bradykardii (częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę).¹⁰

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z istniejącą wcześniej chorobą serca. U tych osób włączenie lanreotydu może spowodować wystąpienie bradykardii zatokowej (zwolnienie rytmu serca generowanego przez węzeł zatokowo-przedsionkowy). Z tego powodu u pacjentów z bradykardią należy zachować szczególną ostrożność przy rozpoczynaniu leczenia produktem Myrelez.¹¹

Schemat monitorowania pacjentów otrzymujących produkt Myrelez

Produkt Myrelez dostępny jest w ampułko-strzykawkach w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg i 120 mg, co umożliwia odpowiednie dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.¹²