Wskazania do stosowania
Myrelez 90 mg

Myrelez (lanreotyd) to roztwór do wstrzykiwań dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET). W akromegalii lek jest wskazany u pacjentów z nieprawidłowymi stężeniami GH i/lub IGF-1 po leczeniu chirurgicznym i/lub radioterapii, u osób niekwalifikujących się do zabiegu operacyjnego, jako terapia przygotowująca do operacji, a także u pacjentów oczekujących na efekty radioterapii. W przypadku guzów neuroendokrynnych Myrelez stosuje się u dorosłych z guzami G1 oraz wybranymi G2 o indeksie Ki67 ≤10%, lokalizowanych w środkowej części prajelita, trzustce lub o nieznanym pochodzeniu, w sytuacjach guzów nieoperacyjnych, miejscowo zaawansowanych lub z przerzutami. Preparat wykazuje działanie antyproliferacyjne oraz kontroluje objawy hormonalne, szczególnie w zespole rakowiaka, poprawiając jakość życia pacjentów.

Wskazania terapeutyczne leku Myrelez

Produkt leczniczy Myrelez (lanreotyd) w postaci roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, jest przeznaczony do stosowania w kilku istotnych wskazaniach klinicznych w dziedzinie endokrynologii i onkologii. Każda ampułko-strzykawka zawiera przesycony roztwór lanreotydu octanu o stężeniu odpowiadającym 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady na 1 mg roztworu, zapewniając precyzyjne dawkowanie w terapii.1

Akromegalia – wskazania terapeutyczne

Myrelez jest wskazany w leczeniu pacjentów z akromegalią, kiedy stężenia krążącego hormonu wzrostu (GH) i/lub insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) pozostają nieprawidłowe pomimo wcześniejszego leczenia chirurgicznego i/lub radioterapii. Lek można również zalecić pacjentom, u których z innych przyczyn medycznych konieczne jest zastosowanie farmakoterapii zamiast lub jako uzupełnienie metod inwazyjnych.2

Guzy neuroendokrynne żołądkowo-jelitowo-trzustkowe

Kolejnym istotnym wskazaniem jest leczenie guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) o określonym stopniu zaawansowania i charakterystyce. Myrelez można stosować w przypadku guzów G1 oraz części guzów G2, u których indeks proliferacyjny Ki67 nie przekracza 10%. Leczenie obejmuje guzy środkowej części prajelita, trzustki lub guzy o nieznanym pochodzeniu, pod warunkiem wykluczenia ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita. Terapia jest skierowana do dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami.3

Leczenie objawowe guzów neuroendokrynnych

Myrelez jest również wskazany w terapii objawowej związanej z guzami neuroendokrynnymi, ze szczególnym uwzględnieniem rakowiaków. Dzięki zastosowaniu lanreotydu można uzyskać zmniejszenie dolegliwości towarzyszących tym nowotworom, poprawiając jakość życia pacjentów.4

Sytuacje kliniczne kiedy zalecić stosowanie leku Myrelez

Pacjenci z akromegalią wymagający farmakoterapii

Myrelez należy zalecić w następujących sytuacjach klinicznych związanych z akromegalią:

  • U pacjentów po zabiegu operacyjnym i/lub radioterapii, u których pomimo leczenia nie uzyskano normalizacji parametrów biochemicznych (podwyższone stężenie GH i/lub IGF-1)
  • U pacjentów, którzy nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego z powodu przeciwwskazań medycznych
  • Jako terapia przygotowująca do zabiegu chirurgicznego w celu zmniejszenia ryzyka operacyjnego
  • W przypadku guzów przysadki niedostępnych chirurgicznie ze względu na ich lokalizację
  • U pacjentów oczekujących na efekty radioterapii (która może ujawnić swoje działanie dopiero po kilku latach)

W tych przypadkach Myrelez pomaga kontrolować nadmierne wydzielanie hormonu wzrostu i IGF-1, ograniczając objawy kliniczne akromegalii i zmniejszając powikłania metaboliczne związane z tą chorobą.5

Pacjenci z guzami neuroendokrynnymi wymagający leczenia

Myrelez powinien być zalecony w następujących przypadkach pacjentów z guzami neuroendokrynnymi:

  • Dorośli pacjenci z guzami GEP-NET G1 (wysoko zróżnicowane, Ki67 ≤2%)
  • Pacjenci z wybranymi guzami GEP-NET G2 z indeksem proliferacyjnym Ki67 nieprzekraczającym 10%
  • Przypadki guzów zlokalizowanych w środkowej części prajelita, trzustce lub o nieznanym pochodzeniu (po wykluczeniu ognisk w końcowej części prajelita)
  • Pacjenci z guzami nieoperacyjnymi, miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami
  • Chorzy wymagający kontroli wzrostu guza i stabilizacji choroby

W tych sytuacjach klinicznych, Myrelez wykazuje działanie antyproliferacyjne wobec komórek nowotworowych, pomagając stabilizować lub spowalniać progresję choroby.6

Pacjenci z objawami związanymi z guzami neuroendokrynnymi

Myrelez należy zastosować u pacjentów wykazujących objawy związane z guzami neuroendokrynnymi, szczególnie w następujących przypadkach:

  • Pacjenci z objawami zespołu rakowiaka (zaczerwienienie skóry, biegunka, skurcz oskrzeli)
  • Pacjenci z objawowymi guzami wydzielającymi peptydy i aminy biogenne
  • Chorzy z napadowymi objawami spowodowanymi nadmiernym wydzielaniem hormonów przez guzy neuroendokrynne
  • Przypadki, gdy kontrola objawów jest priorytetem dla poprawy jakości życia

W tych przypadkach Myrelez, poprzez hamowanie wydzielania hormonów i substancji bioaktywnych, przynosi ulgę w objawach klinicznych i poprawia komfort życia pacjentów.7

Warunki stosowania leku Myrelez

Myrelez jest dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce o białej do jasnożółtej barwie i półstałej konsystencji, praktycznie wolnego od cząstek obcych.8 Lek występuje w trzech dawkach: 60 mg, 90 mg oraz 120 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.9

Podanie leku powinno odbywać się w warunkach umożliwiających monitorowanie reakcji pacjenta na leczenie, przez wykwalifikowany personel medyczny przeszkolony w technice wykonywania wstrzyknięć. W zależności od wskazania klinicznego, dawka i częstotliwość podawania preparatu mogą być różne, dlatego każdorazowo należy dokonać indywidualnej oceny pacjenta i zaplanować odpowiedni schemat leczenia.

Przy planowaniu terapii preparatem Myrelez konieczne jest wcześniejsze przeprowadzenie odpowiednich badań diagnostycznych, które potwierdzą zasadność zastosowania lanreotydu w danym przypadku klinicznym. U pacjentów z akromegalią wskazane jest oznaczenie stężenia GH i IGF-1, natomiast w przypadku guzów neuroendokrynnych niezbędna jest pełna charakterystyka histopatologiczna guza, uwzględniająca stopień zróżnicowania (G1, G2) oraz indeks proliferacyjny Ki67.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl