podwójna blokada układu RAA
Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) to strategia terapeutyczna polegająca na jednoczesnym stosowaniu dwóch leków hamujących różne elementy układu RAA. Najczęściej jest to kombinacja inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE-I) z blokerem receptora angiotensynowego (ARB) lub bezpośrednim inhibitorem reniny (aliskiren).
Teoretycznie podwójna blokada miała zapewniać silniejsze zahamowanie układu RAA niż monoterapia, co mogłoby przekładać się na lepsze efekty w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca czy nefropatii cukrzycowej. Jednakże duże badania kliniczne (ONTARGET, ALTITUDE, VA NEPHRON-D) wykazały, że strategia ta wiąże się z istotnym zwiększeniem ryzyka działań niepożądanych, szczególnie hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i hipotonii, bez znaczących korzyści klinicznych.
Obecnie główne towarzystwa kardiologiczne i nefrologiczne (ESC, ESH, KDIGO) nie zalecają rutynowego stosowania podwójnej blokady układu RAA. Wyjątkiem są starannie wyselekcjonowani pacjenci z niewydolnością serca i utrzymującymi się objawami mimo optymalnej terapii, gdzie pod ścisłą kontrolją można rozważyć dodanie małej dawki ARB do ACE-I i antagonisty receptora mineralokortykoidowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carzap
Carzap (kandesartan cyleksetylu) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niewydolnością serca, zwłaszcza u osób powyżej 75 roku życia, oraz u pacjentów dializowanych i po przeszczepieniu nerki. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Carzap z inhibitorami ACE, aliskirenem lub antagonistami receptora mineralokortykoidowego ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. W przypadku konieczności podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) leczenie powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalisty z regularnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 15 ml/min, u których dawkę Carzap ustala się ostrożnie, oraz na pacjentów z nefropatią cukrzycową, u których jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i ARB jest przeciwwskazane. W badaniach klinicznych dotyczących niewydolności serca nie uwzględniano pacjentów ze stężeniem kreatyniny > 265 μmol/l (> 3 mg/dl).
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, brak laktazy, choroba niedokrwienna mózgu, choroba niedokrwienna serca, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep nerki, skąpomocz, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cozaar 12,5 mg
Losartan jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, blokującym działanie angiotensyny II niezależnie od jej źródła. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), wykazuje 10-40-krotnie większą skuteczność niż sam losartan. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie wazokonstrykcji, uwalniania aldosteronu oraz proliferacji komórek mięśni gładkich naczyń, bez wpływu na konwertazę angiotensyny i receptor AT2. Losartan powoduje wzrost aktywności reninowej osocza i stężenia angiotensyny II, jednak utrzymuje skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 50 mg raz na dobę skutecznie obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, z efektem utrzymującym się przez 24 godziny i zachowaniem rytmu dobowego. Lek jest skuteczny u różnych grup wiekowych i płci, a także u pacjentów z przerostem lewej komory serca.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ELITE, białkomocz w cukrzycy typu 2, bradykinina, czynnik wazokonstrykcyjny, działanie nefroprotekcyjne, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, konwertaza angiotensyny, kwas karboksylowy, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, pierwotne nadciśnienie tętnicze, podwójna blokada układu RAA, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, receptor AT1, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zawał mięśnia sercowego, zgon sercowo-naczyniowy, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Interakcje leku – Symibace 2,5 mg
Cylazapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie cylazaprylu z sakubitrylem i walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz wildagliptyną, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Interakcje z litem mogą prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i toksyczności, zwłaszcza w obecności diuretyków tiazydowych. Istotne jest także ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu cylazaprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem, ko-trimoksazolem, cyklosporyną i heparyną, co wymaga regularnej kontroli poziomu potasu. Rozpoczynanie terapii u pacjentów przyjmujących duże dawki diuretyków wiąże się z ryzykiem hipowolemii i niedociśnienia, dlatego zaleca się przerwanie diuretyku, zwiększenie podaży płynów i stosowanie małych dawek cylazaprylu.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, cyklosporyna, cylazapryl, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny lek hipoglikemizujący, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor DPP-4, inhibitor mTOR, inhibitor receptora H2, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy pochodny kumaryny, lek znieczulający, lit w surowicy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, racekadotryl, reakcja nitritoidalna, sakubitryl, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, tiojabłczan sodowo-złotowy, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Irprestan
Irbesartan (Irprestan) w dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami objętości wewnątrznaczyniowej, niedoborem sodu, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny jest niezbędne u chorych z upośledzoną funkcją nerek, zwłaszcza u pacjentów z nefropatią cukrzycową, niewydolnością serca oraz białą proteinurią. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie ACEI, AIIRA lub aliskirenu jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, a jeśli jest konieczna, wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii z uwagi na ryzyko hipoglikemii, a stosowanie litu jednocześnie z irbesartanem jest niewskazane ze względu na potencjalne interakcje.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, doustny lek przeciwcukrzycowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, proteinuria, przeszczepienie nerki, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaawansowana choroba nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie ukrwienia mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej