Leksykon wskazań
na literę „Z”

Wskazania na „Z”, strona 4 z 36

• zapalenie okrężnicy

  Zapalenie okrężnicy to stan zapalny błony śluzowej jelita grubego, który może mieć różnorodną etiologię. Najczęściej występuje w postaci nieswoistych chorób zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego), zapalenia infekcyjnego (bakteryjne, wirusowe, pasożytnicze), zapalenia niedokrwiennego lub polekowego. Pacjenci zgłaszają najczęściej bóle brzucha, biegunkę (często z domieszką krwi lub śluzu), gorączkę, osłabienie oraz utratę masy ciała.

• zapalenie brodawki Vatera

  Zapalenie brodawki Vatera, czyli zapalenie brodawki większej dwunastnicy (papillitis Vateri), to stan zapalny obejmujący ujście dróg żółciowych i trzustkowych do dwunastnicy. Najczęściej rozwija się w przebiegu kamicy przewodu żółciowego wspólnego, przewlekłego zapalenia trzustki lub po zabiegach endoskopowych takich jak ECPW (endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna). Może także towarzyszyć nowotworom dróg żółciowych lub trzustki.

• zapalenie okołopęcherzykowe

  Zapalenie okołopęcherzykowe (folliculitis) to infekcja mieszków włosowych skóry, najczęściej wywołana przez bakterie, zwłaszcza Staphylococcus aureus. Schorzenie to manifestuje się jako małe, czerwone wypukłe krostki otaczające mieszki włosowe, które mogą być bolesne lub swędzące. Zapalenie może wystąpić na dowolnej części ciała porośniętej włosami, ale najczęściej dotyka skóry głowy, twarzy (zwłaszcza brody u mężczyzn), kończyn, pachwin oraz pośladków.

• zespół lęku pourazowego

  Zespół lęku pourazowego (PTSD – Post-Traumatic Stress Disorder) to zaburzenie psychiczne, które rozwija się u niektórych osób po doświadczeniu lub byciu świadkiem traumatycznego wydarzenia. Charakteryzuje się uporczywymi myślami i wspomnieniami związanymi z traumą, unikaniem bodźców przypominających traumę, negatywnymi zmianami w myśleniu i nastroju oraz nadmierną reaktywnością i pobudzeniem. Objawy PTSD mogą pojawić się w ciągu miesiąca od traumatycznego wydarzenia, ale czasami rozwijają się dopiero po latach.

• zaawansowany zespół hipereozynofilowy z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα

  Zaawansowany zespół hipereozynofilowy z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα to rzadkie schorzenie hematologiczne charakteryzujące się nadmiernym wytwarzaniem eozynofilów w szpiku kostnym oraz ich akumulacją w tkankach, co prowadzi do uszkodzenia narządów. Zespół ten jest szczególnym podtypem zespołów hipereozynofilowych (HES), wywołanym specyficzną mutacją genetyczną – fuzją genów FIP1L1 i PDGFRα, która prowadzi do niekontrolowanej aktywacji kinazy tyrozynowej.

• zapalenie naczyniówki

  Zapalenie naczyniówki (uveitis) to stan zapalny środkowej warstwy oka, która składa się z tęczówki, ciała rzęskowego i naczyniówki właściwej. Schorzenie to może wystąpić jako zapalenie przedniego odcinka (najczęściej), pośredniego, tylnego lub jako zapalenie całej błony naczyniowej (panuveitis). Zapalenie naczyniówki może być związane z chorobami autoimmunologicznymi (np. sarkoidozą, chorobą Behçeta, reumatoidalnym zapaleniem stawów), infekcjami (toksoplazmoza, gruźlica, kiła), urazem oka lub może występować idiopatycznie.

• zapalenie nerek w przebiegu tocznia

  Zapalenie nerek w przebiegu tocznia (nefropatia toczniowa) to jedno z najpoważniejszych powikłań tocznia rumieniowatego układowego (SLE). Występuje u około 50-60% pacjentów z toczniem, częściej u osób pochodzenia afrykańskiego i latynoskiego. Nefropatia toczniowa charakteryzuje się odkładaniem kompleksów immunologicznych w nerkach, co prowadzi do stanu zapalnego i może skutkować upośledzeniem funkcji nerek.

• zakrzepowe zapalenie żył

  Zakrzepowe zapalenie żył (thrombophlebitis) to schorzenie charakteryzujące się stanem zapalnym żyły wraz z utworzeniem się skrzepliny przyściennej. Może dotyczyć żył powierzchownych (zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych) lub głębokich (zakrzepica żył głębokich). Najczęściej występuje w kończynach dolnych, gdzie objawia się bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem i uciepleniem skóry wzdłuż przebiegu zajętej żyły.

• zapobieganie zakażeniom po operacji ginekologicznej

  Zapobieganie zakażeniom po operacji ginekologicznej to kluczowy element opieki pooperacyjnej. Zakażenia w miejscu operowanym (ZMO) mogą prowadzić do poważnych powikłań, przedłużonej hospitalizacji, a nawet zagrażać życiu pacjentki. Ryzyko zakażenia wzrasta w przypadku długich procedur operacyjnych, obniżonej odporności pacjentki oraz przy operacjach obejmujących obszary fizjologicznie skolonizowane drobnoustrojami.

• zapobieganie zakażeniom po operacji ortopedycznej

  Zapobieganie zakażeniom po operacji ortopedycznej to kluczowy element postępowania okołooperacyjnego, który bezpośrednio wpływa na powodzenie zabiegu i czas rekonwalescencji pacjenta. Infekcje pooperacyjne w ortopedii mogą prowadzić do poważnych komplikacji, takich jak opóźnione gojenie rany, konieczność reimplantacji protezy czy nawet sepsa. Ryzyko zakażenia jest szczególnie wysokie w przypadku zabiegów z użyciem implantów, takich jak endoprotezy stawów.

• zapalenie pochewki ścięgnistej

  Zapalenie pochewki ścięgnistej to stan zapalny dotyczący pochewki otaczającej ścięgno, który zazwyczaj występuje na skutek powtarzających się mikrourazów, nadmiernego obciążenia lub przeciążenia danej okolicy ciała. Najczęściej dotyczy nadgarstka, dłoni (szczególnie kciuka – choroba de Quervaina), stawu skokowego oraz ścięgna Achillesa. Objawy obejmują ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz wyczuwalny trzask lub chrzęst przy poruszaniu zajętym ścięgnem.

• zapalenie najądrza

  Zapalenie najądrza to stan zapalny dotyczący najądrza – struktury anatomicznej zlokalizowanej przy jądrze, odpowiedzialnej za transport i dojrzewanie plemników. Schorzenie to charakteryzuje się ostrym bólem, obrzękiem i zaczerwienieniem w obrębie moszny, często towarzyszy mu gorączka i ogólne złe samopoczucie. Zapalenie najądrza może być wywołane przez infekcje bakteryjne (najczęściej E. coli, Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae) lub wirusowe, uraz mechaniczny, a także może być powikłaniem zabiegów urologicznych.

• zapalenie jądra

  Zapalenie jądra (orchitis) to stan zapalny jądra męskiego, charakteryzujący się obrzękiem, bólem i często podwyższoną temperaturą moszny. Najczęściej rozwija się jako powikłanie infekcji wirusowych, szczególnie świnki (zapalenie przyusznic), ale może być również spowodowane bakteriami, takimi jak E. coli, Staphylococcus lub bakterie przenoszone drogą płciową (np. Chlamydia trachomatis).

• zaburzenie depresyjne

  Zaburzenie depresyjne to poważna choroba psychiczna charakteryzująca się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i radości z życia, obniżeniem energii oraz szeregiem innych objawów psychicznych i somatycznych. Występuje gdy symptomy utrzymują się przez co najmniej 2 tygodnie i wyraźnie wpływają na codzienne funkcjonowanie pacjenta. W zależności od nasilenia objawów wyróżnia się epizod łagodny, umiarkowany i ciężki.

• zapobieganie poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym

  Zapobieganie poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym obejmuje kompleksowe działania mające na celu redukcję ryzyka wystąpienia takich incydentów jak zawał serca, udar mózgu, niewydolność serca czy nagły zgon sercowy. Wskazanie to dotyczy zarówno profilaktyki pierwotnej (u osób bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej, ale z czynnikami ryzyka) jak i wtórnej (u pacjentów po przebytych incydentach sercowo-naczyniowych).

• zapalenie trąbki słuchowej

  Zapalenie trąbki słuchowej (łac. salpingitis tubae auditivae) to stan zapalny trąbki Eustachiusza – kanału łączącego ucho środkowe z częścią nosową gardła. Najczęściej występuje jako powikłanie infekcji górnych dróg oddechowych, takich jak przeziębienie, grypa czy zapalenie zatok. Może również być wywołane przez alergię, zmiany ciśnienia (np. podczas lotów samolotem), przerost migdałka gardłowego u dzieci lub anatomiczne nieprawidłowości.

• zapobieganie rozsianemu zakażeniu Mycobacterium avium

  Zakażenie Mycobacterium avium (MAC – Mycobacterium avium complex) jest poważnym problemem u pacjentów z obniżoną odpornością, szczególnie u osób z zaawansowanym zakażeniem HIV. Zapobieganie rozsianemu zakażeniu MAC jest kluczowym elementem opieki nad pacjentami z liczbą limfocytów CD4+ poniżej 50 komórek/mm³, gdyż w tej grupie ryzyko rozwoju zakażenia jest najwyższe.

• zapalenie nagłośni

  Zapalenie nagłośni to ostre zapalenie tkanek nagłośni i sąsiadujących struktur krtani, które może prowadzić do zagrażającej życiu niedrożności górnych dróg oddechowych. Najczęściej występuje u dzieci w wieku 2-6 lat, choć w ostatnich latach, dzięki wprowadzeniu szczepień przeciwko Haemophilus influenzae typu b (Hib), znacznie częściej dotyka osoby dorosłe. Do najczęstszych objawów należą: nagła wysoka gorączka, ból gardła, trudności w połykaniu, stridor wdechowy, charakterystyczny „szorstki” głos oraz postępująca duszność.

• zakażenie dróg żółciowych

  Zakażenie dróg żółciowych (cholangitis) to stan zapalny przewodów żółciowych, którym towarzyszy obecność bakterii. Schorzenie to często rozwija się w wyniku obstrukcji dróg żółciowych (np. przez kamienie żółciowe, zwężenia lub guzy) prowadzącej do zastoju żółci i wtórnego zakażenia. Klasyczną triadą objawów, znaną jako triada Charcota, są: gorączka, żółtaczka i ból w prawym górnym kwadrancie brzucha. W cięższych przypadkach może dojść do rozwinięcia pentady Reynoldsa, która dodatkowo obejmuje zaburzenia świadomości i wstrząs septyczny.

• zaburzona czynność skurczowa lewej komory

  Zaburzona czynność skurczowa lewej komory jest stanem klinicznym, w którym lewa komora serca nie jest w stanie prawidłowo pompować krwi do układu tętniczego. Objawia się obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF), zwykle poniżej 40%. Zaburzenia te mogą być konsekwencją różnych chorób kardiologicznych, w tym choroby wieńcowej, zawału mięśnia sercowego, kardiomiopatii, wad zastawkowych, nadciśnienia tętniczego, czy też chorób genetycznych.

• zakażenie gardła

  Zakażenie gardła, znane również jako zapalenie gardła, to powszechne schorzenie charakteryzujące się bólem, podrażnieniem i stanem zapalnym gardła. Najczęściej jest wywoływane przez wirusy (80-90% przypadków), w tym rinowirusy, adenowirusy, koronawirusy, wirusy grypy i paragrypy. Rzadziej przyczyną są bakterie, wśród których dominuje paciorkowiec beta-hemolizujący grupy A (Streptococcus pyogenes), odpowiedzialny za anginę paciorkowcową.

• zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I

  Zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I (ChAD typu I) to ciężka choroba psychiczna charakteryzująca się występowaniem naprzemiennych epizodów maniakalnych i depresyjnych. Epizody maniakalne cechują się podwyższonym nastrojem, wzmożoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, nadmierną pewnością siebie, zwiększoną aktywnością oraz często ryzykownymi zachowaniami. Epizody depresyjne natomiast objawiają się obniżonym nastrojem, utratą energii, zaburzeniami snu, zmniejszonym apetytem, trudnościami w koncentracji i myślami samobójczymi.

• zawał mięśnia sercowego bez załamka Q

  Zawał mięśnia sercowego bez załamka Q (NSTEMI – Non-ST-Elevation Myocardial Infarction) to ostry zespół wieńcowy, który charakteryzuje się martwicą mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST w zapisie EKG. Dochodzi do niego na skutek częściowego zamknięcia tętnicy wieńcowej przez zakrzep, co prowadzi do niedokrwienia i uszkodzenia części mięśnia sercowego. NSTEMI stanowi około 70% wszystkich zawałów serca.

• zakażenie jamy brzusznej

  Zakażenie jamy brzusznej to poważny stan kliniczny, charakteryzujący się obecnością drobnoustrojów chorobotwórczych w obrębie jamy otrzewnej. Możemy je podzielić na pierwotne (spontaniczne zapalenie otrzewnej) oraz wtórne (związane z perforacją narządu jamy brzusznej). Najczęstszymi przyczynami zakażeń wtórnych są perforacja wrzodu trawiennego, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie uchyłków okrężnicy, czy też perforacja jelit w przebiegu choroby nowotworowej.

• zakażenie w obrębie miednicy

  Zakażenie w obrębie miednicy (ZOM), określane również jako zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID – Pelvic Inflammatory Disease), to stan zapalny obejmujący górne odcinki żeńskiego układu rozrodczego, w tym macicę, jajowody i jajniki. ZOM najczęściej powstaje na skutek wstępującego zakażenia, które z pochwy i szyjki macicy przenosi się do wyższych struktur anatomicznych. Głównymi patogenami odpowiedzialnymi za te zakażenia są Neisseria gonorrhoeae i Chlamydia trachomatis, chociaż często występują zakażenia mieszane z udziałem bakterii beztlenowych.

• zaburzenie słuchu o podłożu naczyniowym

  Zaburzenie słuchu o podłożu naczyniowym to schorzenie, w którym dochodzi do upośledzenia funkcji narządu słuchu wskutek zaburzeń w ukrwieniu ucha wewnętrznego. Może ono wystąpić nagle (nagła głuchota naczyniowa) lub rozwijać się stopniowo. Najczęstszymi przyczynami są miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, hiperlipidemia, zaburzenia krzepnięcia oraz mikrozatory. Charakterystycznymi objawami są niedosłuch, szumy uszne, zawroty głowy oraz uczucie pełności w uchu.

• zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym

  Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym to zespół działań profilaktycznych mających na celu zminimalizowanie ryzyka wystąpienia zakażeń w okresie przed, w trakcie i po zabiegu operacyjnym. Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) stanowią około 25-30% wszystkich zakażeń szpitalnych i są przyczyną wydłużonego pobytu pacjenta w szpitalu, zwiększonych kosztów leczenia oraz zwiększonej śmiertelności.

• zapobieganie zakażeniom po operacji układu sercowo-naczyniowego

  Zapobieganie zakażeniom po operacji układu sercowo-naczyniowego jest kluczowym elementem opieki pooperacyjnej, mającym na celu zmniejszenie ryzyka powikłań infekcyjnych, które mogą znacząco wpłynąć na proces zdrowienia pacjenta. Zakażenia pooperacyjne w kardiochirurgii mogą obejmować zakażenia miejsca operowanego (ZMO), zapalenie śródpiersia, zapalenie wsierdzia, zakażenia związane z obecnością urządzeń wszczepialnych oraz zakażenia ogólnoustrojowe.

• zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przewodu pokarmowego

  Zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przewodu pokarmowego to kluczowy element opieki okołooperacyjnej. Zabiegi na jelitach, żołądku czy przełyku wiążą się z wysokim ryzykiem infekcji z powodu obecności bogatej flory bakteryjnej. Zakażenia pooperacyjne mogą przyjmować formę zakażeń miejsca operowanego, rozejścia się rany, zakażeń wewnątrzbrzusznych, a nawet sepsy.

• zakażenie wewnątrz jamy brzusznej

  Zakażenie wewnątrz jamy brzusznej (zakażenie wewnątrzbrzuszne) to stan zapalny obejmujący przestrzeń otrzewnową lub narządy znajdujące się w jamie brzusznej. Może ono wynikać z perforacji przewodu pokarmowego, zapalenia wyrostka robaczkowego, zapalenia uchyłków, perforacji wrzodu żołądka lub dwunastnicy, urazu jamy brzusznej, powikłań pooperacyjnych lub rozszerzenia się zakażenia z innych narządów.

• zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą dwubiegunową

  Zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą dwubiegunową to kluczowy element długoterminowego leczenia tej przewlekłej choroby afektywnej. Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresji i manii lub hipomanii, przy czym epizody depresyjne często trwają dłużej i występują częściej niż epizody podwyższonego nastroju. Nawroty depresji stanowią poważne zagrożenie dla pacjentów, zwiększając ryzyko samobójstwa oraz pogarszając funkcjonowanie społeczne i zawodowe.

• zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z chorobą dwubiegunową

  Zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) stanowi kluczowy element długoterminowego postępowania terapeutycznego. Epizody maniakalne charakteryzują się podwyższonym nastrojem, wzmożoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, nadmierną pewnością siebie oraz często ryzykownymi zachowaniami. Nawroty tych epizodów znacząco obniżają jakość życia pacjenta, prowadzą do zaburzeń funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz zwiększają ryzyko hospitalizacji.

• zakażenie wywołane przez wirus ospy wietrznej i półpaśca

  Zakażenie wywołane przez wirus ospy wietrznej i półpaśca (Varicella-Zoster Virus, VZV) może przebiegać w dwóch głównych postaciach klinicznych. Pierwsza to ospa wietrzna, będąca pierwotnym zakażeniem VZV, występująca głównie u dzieci i charakteryzująca się wysypką pęcherzykową, gorączką oraz złym samopoczuciem. Druga postać to półpasiec, wynikający z reaktywacji wirusa pozostającego w stanie latencji w zwojach nerwowych po przebyciu ospy wietrznej, objawiający się jednostronną, bolesną wysypką pęcherzykową wzdłuż przebiegu zajętego nerwu.

• zespoły mielodysplastyczne/mieloproliferacyjne związane z rearanżacją genu receptora płytkopochodnego czynnika wzrostu

  Zespoły mielodysplastyczne/mieloproliferacyjne (MDS/MPN) związane z rearanżacją genu receptora płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR) stanowią rzadką grupę nowotworów mieloidalnych charakteryzujących się cechami zarówno zespołów mielodysplastycznych, jak i mieloproliferacyjnych. Rearanżacje genów kodujących receptory PDGFR-α (PDGFRA) lub PDGFR-β (PDGFRB) prowadzą do konstytutywnej aktywacji kinazy tyrozynowej, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek.

• zespół bolesnego barku

  Zespół bolesnego barku (ZBB), zwany również zespołem bólowym barku lub zespołem konfliktowym barku, to grupa schorzeń charakteryzujących się bólem, ograniczeniem ruchomości oraz dysfunkcją w obrębie stawu barkowego. Stan ten może być spowodowany różnymi patologiami, takimi jak zapalenie stożka rotatorów, zapalenie kaletki podbarkowej, uszkodzenie pierścienia rotatorów, zamrożony bark (przykurcz torebki stawowej) czy zmiany zwyrodnieniowe stawu.

• zakażenie dolnych dróg moczowych

  Zakażenie dolnych dróg moczowych (ZDMM) obejmuje zapalenie pęcherza moczowego (cystitis), zapalenie cewki moczowej (urethritis) i u mężczyzn zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis). Najczęściej jest wywołane przez bakterie Escherichia coli (70-95% przypadków), rzadziej przez Klebsiella, Proteus, Enterococcus lub Staphylococcus saprophyticus. Charakterystyczne objawy to dyzuria (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, parcia naglące, ból w podbrzuszu oraz niekiedy krwiomocz.

• zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej

  Zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej, inaczej refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), to stan kliniczny, w którym dochodzi do nieprawidłowego cofania się zawartości żołądka do przełyku. Występuje najczęściej wskutek nieprawidłowego funkcjonowania dolnego zwieracza przełyku. Podstawowe objawy to zgaga, kwaśne odbijanie, ból w klatce piersiowej, dysfagia oraz chroniczny kaszel, zwłaszcza w nocy. Refluks może wystąpić zarówno u dorosłych, jak i u niemowląt oraz dzieci, jednak przyczyny i objawy mogą się różnić.

• zakażenie nosa

  Zakażenie nosa, czyli rhinitis infectiosa, to stan zapalny błony śluzowej nosa wywołany przez czynniki infekcyjne. Najczęściej są to wirusy (rhinowirusy, adenowirusy, wirusy grypy), rzadziej bakterie (Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis). Zakażenia te objawiają się wyciekiem wydzieliny z nosa, obrzękiem błony śluzowej, zatkanym nosem, kichaniem oraz często towarzyszącym bólem gardła i głowy.

• zapalenie jamy ustnej

  Zapalenie jamy ustnej to stan zapalny błony śluzowej wyścielającej wnętrze jamy ustnej. Może objawiać się zaczerwienieniem, obrzękiem, bolesnością, owrzodzeniami, a także trudnościami w przyjmowaniu pokarmów i mówieniu. Występuje w różnych postaciach: od łagodnego stanu zapalnego dziąseł, po ciężkie, bolesne owrzodzenia.

• zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przełyku

  Zapobieganie zakażeniom po operacji w obrębie przełyku stanowi kluczowy element opieki pooperacyjnej w chirurgii przełyku. Procedury te, obejmujące m.in. resekcje przełyku, zabiegi przeciwrefluksowe czy operacje z powodu achalazji, wiążą się z wysokim ryzykiem powikłań infekcyjnych, które mogą prowadzić do zapalenia śródpiersia, przetok przełykowych czy nawet posocznicy.

• zapalenie kości i stawów

  Zapalenie kości i stawów (osteoarthritis) to przewlekły proces zapalny, który obejmuje jednocześnie struktury kostne oraz przylegające stawy. Najczęściej powstaje w wyniku rozprzestrzeniania się zakażenia bakteryjnego z tkanek miękkich na kość i okoliczne stawy. Do głównych czynników etiologicznych należą bakterie takie jak Staphylococcus aureus, Streptococcus spp. czy pałeczki Gram-ujemne. Choroba może rozwijać się po urazach, zabiegach operacyjnych, a także drogą krwiopochodną.

• zakażenie skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne

  Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez bakterie Gram-ujemne stanowią istotny problem kliniczny, wymagający szybkiej diagnostyki i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Te infekcje mogą obejmować różne warstwy skóry – od naskórka po głębsze struktury tkanek miękkich. Najczęstszymi patogenami Gram-ujemnymi powodującymi te zakażenia są Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus spp. oraz Acinetobacter baumannii.

• zapobieganie zdarzeniom sercowo-naczyniowym

  Zapobieganie zdarzeniom sercowo-naczyniowym to kompleksowe działania profilaktyczne mające na celu zmniejszenie ryzyka wystąpienia zawału serca, udaru mózgu, niewydolności serca oraz innych powikłań sercowo-naczyniowych. Wskazanie to dotyczy osób z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość, siedzący tryb życia, a także pacjentów, którzy przebyli już incydent sercowo-naczyniowy.

• zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym

  Zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym (ChAD) jest kluczowym elementem długoterminowego postępowania terapeutycznego. Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresji i manii/hipomanii, przy czym fazy depresyjne zazwyczaj trwają dłużej i występują częściej niż fazy maniakalne, szczególnie w typie II ChAD.

• zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym

  Zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym stanowi kluczowy element długoterminowego leczenia tego schorzenia. Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów manii lub hipomanii oraz depresji, przedzielonych okresami remisji. Epizody maniakalne cechują się nadmiernie podwyższonym nastrojem, wzmożoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, wzmożoną aktywnością psychoruchową, zaburzeniami koncentracji oraz zachowaniami ryzykownymi, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji społecznych i zdrowotnych.

• zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową

  Zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową to kluczowy element długoterminowego leczenia tego schorzenia. Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresyjnych i maniakalnych lub hipomaniakalnych, przy czym epizody depresyjne często trwają dłużej i mogą być trudniejsze do opanowania.

• zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową

  Zapobieganie nawrotom epizodu maniakalnego u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) stanowi kluczowy element długoterminowego postępowania terapeutycznego. Choroba afektywna dwubiegunowa to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się występowaniem naprzemiennych epizodów manii lub hipomanii oraz depresji, przedzielonych okresami remisji. Epizod maniakalny cechuje się podwyższonym lub drażliwym nastrojem, wzmożoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, nadmierną pewnością siebie, wielomównością i podejmowaniem ryzykownych działań.

• zakażenie drożdżakowe skóry właściwej

  Zakażenie drożdżakowe skóry właściwej (dermatomykoza drożdżakowa) to infekcja grzybicza skóry powodowana najczęściej przez drożdżaki z rodzaju Candida, zwłaszcza Candida albicans. Stan ten objawia się jako czerwone, swędzące zmiany skórne, często zlokalizowane w fałdach skórnych (pachwiny, pod piersiami, w dołach pachowych) oraz w miejscach narażonych na zwiększoną wilgotność i ciepło.

• zapobieganie nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

  Zapobieganie nawrotom żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) to kluczowy element postępowania terapeutycznego u pacjentów, którzy przebyli już epizod zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) lub zatorowości płucnej (ZP). Ryzyko nawrotu jest szczególnie wysokie w pierwszych miesiącach po zakończeniu początkowego leczenia przeciwkrzepliwego i może wynosić 10-30% w ciągu 5 lat od pierwszego epizodu.

• zakażenie stopy cukrzycowej

  Zakażenie stopy cukrzycowej to poważne powikłanie cukrzycy, charakteryzujące się infekcją, zapaleniem oraz destrukcją tkanek głębokich stopy w połączeniu z neuropatią i/lub chorobą naczyń obwodowych. Zakażenia stopy cukrzycowej występują u około 15-25% pacjentów z cukrzycą w ciągu ich życia i są jedną z głównych przyczyn hospitalizacji oraz amputacji kończyn dolnych.