zakażenie dolnych dróg moczowych
Wskazanie

Zakażenie dolnych dróg moczowych (ZDMM) obejmuje zapalenie pęcherza moczowego (cystitis), zapalenie cewki moczowej (urethritis) i u mężczyzn zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis). Najczęściej jest wywołane przez bakterie Escherichia coli (70-95% przypadków), rzadziej przez Klebsiella, Proteus, Enterococcus lub Staphylococcus saprophyticus. Charakterystyczne objawy to dyzuria (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, parcia naglące, ból w podbrzuszu oraz niekiedy krwiomocz.

W leczeniu niepowikłanych zakażeń dolnych dróg moczowych stosuje się przede wszystkim antybiotyki. Pierwszego rzutu są najczęściej: fosfomycyna (Monural, Urinex), nitrofurantoina (Furaginum, Nefurion), trimetoprim z sulfametoksazolem (Biseptol, Bactrim), amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Taromentin) oraz fluorochinolony jak cyprofloksacyna (Cipronex, Proxacin) czy lewofloksacyna (Levoxa, Tavanic) – choć te ostatnie są obecnie zalecane jako leki rezerwowe.

Jako leczenie wspomagające przy zakażeniach dolnych dróg moczowych stosuje się również preparaty ziołowe zawierające wyciąg z liści borówki brusznicy czy żurawiny (Urosept, Urofuraginum, Urinal), które utrudniają adhezję bakterii do nabłonka dróg moczowych. W przypadku dolegliwości bólowych można zastosować preparaty rozkurczowe jak drotaweryna (No-Spa) czy leki przeciwbólowe.

Największym wyzwaniem w leczeniu zakażeń dolnych dróg moczowych jest narastająca antybiotykooporność patogenów. Szczególnie niepokojący jest wzrost odsetka szczepów E. coli wytwarzających beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL), co ogranicza skuteczność wielu antybiotyków. Inne trudności obejmują nawracający charakter infekcji u około 20-30% kobiet, co wymaga czasem profilaktyki długoterminowej, oraz identyfikację i leczenie przyczyn strukturalnych (jak np. kamica moczowa, przerost gruczołu krokowego, zwężenia cewki moczowej), które mogą predysponować do nawrotów zakażeń.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl