zaawansowany zespół hipereozynofilowy z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα
Wskazanie

Zaawansowany zespół hipereozynofilowy z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα to rzadkie schorzenie hematologiczne charakteryzujące się nadmiernym wytwarzaniem eozynofilów w szpiku kostnym oraz ich akumulacją w tkankach, co prowadzi do uszkodzenia narządów. Zespół ten jest szczególnym podtypem zespołów hipereozynofilowych (HES), wywołanym specyficzną mutacją genetyczną – fuzją genów FIP1L1 i PDGFRα, która prowadzi do niekontrolowanej aktywacji kinazy tyrozynowej.

Choroba zazwyczaj manifestuje się przewlekłą eozynofilią we krwi obwodowej (>1,5×10^9/l), objawami ogólnymi (zmęczenie, gorączka, utrata masy ciała), a także uszkodzeniem narządów, przede wszystkim serca (eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia restrykcyjna), układu oddechowego (naciekanie płuc), układu nerwowego, skóry oraz przewodu pokarmowego. Diagnostyka obejmuje badania morfologiczne, molekularne (identyfikacja fuzji FIP1L1-PDGFRα metodą FISH lub PCR) oraz ocenę funkcji narządów wewnętrznych.

W leczeniu zaawansowanego zespołu hipereozynofilowego z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα stosuje się przede wszystkim inhibitory kinazy tyrozynowej, przy czym lekiem pierwszego wyboru jest imatynib (Glivec). Pacjenci z tym typem rearanżacji wykazują zazwyczaj dobrą odpowiedź już na niskie dawki imatynibu (100-400 mg/dobę). W przypadku oporności na imatynib można zastosować inne inhibitory kinazy tyrozynowej drugiej generacji, takie jak nilotynib (Tasigna) lub dazatynib (Sprycel). W niektórych sytuacjach klinicznych pomocniczo stosuje się glikokortykosteroidy (Encorton, Medrol), szczególnie przy współistniejącym uszkodzeniu narządów.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zaawansowanym zespołem hipereozynofilowym z rearanżacją FIP1L1-PDGFRα to przede wszystkim opóźniona diagnostyka, co może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia narządów, szczególnie serca. Problemem może być również rozwój oporności na imatynib w trakcie terapii, wymagający modyfikacji leczenia. Dodatkowym wyzwaniem jest monitorowanie minimalnej choroby resztkowej za pomocą czułych metod molekularnych oraz długoterminowe zarządzanie leczeniem, ponieważ terapia inhibitorami kinazy tyrozynowej jest zazwyczaj przewlekła. Istotną kwestią pozostaje także odpowiednie leczenie powikłań narządowych, które często wymagają wielospecjalistycznego podejścia i mogą determinować rokowanie pacjenta.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl