Leki w grupie
„leki stosowane w hematologii”

Leki stosowane w hematologii to szeroka grupa preparatów używanych w leczeniu schorzeń krwi i układu krwiotwórczego. Obejmują one substancje wpływające na procesy krzepnięcia, preparaty krwiopochodne, leki stymulujące produkcję komórek krwi oraz leki stosowane w leczeniu nowotworów hematologicznych.

Wśród najważniejszych kategorii leków hematologicznych wyróżniamy: antykoagulanty (heparyna, warfaryna, acenokumarol, dabigatran, riwaroksaban, apiksaban), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, tikagrelor, prasugrel), trombolytyki (alteplaza, streptokinaza), czynniki krzepnięcia (czynnik VIII, czynnik IX), leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), czynniki wzrostu (erytropoetyna, filgrastim, pegfilgrastim) oraz leki przeciwnowotworowe dedykowane dla hematoonkologii.

Antykoagulanty dostępne w Polsce obejmują preparaty takie jak: Clexane, Fraxiparine (heparyny drobnocząsteczkowe), Warfin, Sintrom (antagoniści witaminy K), Pradaxa (dabigatran), Xarelto (riwaroksaban), Eliquis (apiksaban). Leki przeciwpłytkowe to m.in. Acard, Polocard (kwas acetylosalicylowy), Plavix, Areplex (klopidogrel), Brilique (tikagrelor), Efient (prasugrel).

Największą zaletą nowoczesnych leków hematologicznych jest możliwość precyzyjnego działania na poszczególne elementy układu krzepnięcia oraz ukierunkowana terapia nowotworów krwi. Doustne antykoagulanty nowej generacji (NOAC) nie wymagają regularnego monitorowania INR, a czynniki wzrostu pozwalają na skuteczne leczenie niedokrwistości i neutropenii, zmniejszając potrzebę transfuzji.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków hematologicznych obejmują przede wszystkim ryzyko powikłań krwotocznych przy stosowaniu antykoagulantów i leków przeciwpłytkowych. Leki immunosupresyjne zwiększają podatność na infekcje, a chemioterapeutyki stosowane w hematoonkologii mogą powodować mielosupresję i szereg innych działań niepożądanych charakterystycznych dla tej grupy leków.

Leki stosowane w hematoonkologii stanowią szczególną podgrupę i obejmują: inhibitory kinaz tyrozynowych (imatynib, nilotynib, dasatynib), przeciwciała monoklonalne (rytuksymab, obinutuzumab), inhibitory proteasomu (bortezomib, karfilzomib), leki immunomodulujące (lenalidomid, pomalidomid), inhibitory BCL-2 (wenetoklaks) oraz terapie CAR-T. Kolejną ważną podgrupą są leki stosowane w leczeniu hemofili, w tym rekombinowane czynniki krzepnięcia oraz nowe terapie, jak emicizumab.