zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową
Wskazanie

Zapobieganie nawrotom epizodu depresji u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową to kluczowy element długoterminowego leczenia tego schorzenia. Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów depresyjnych i maniakalnych lub hipomaniakalnych, przy czym epizody depresyjne często trwają dłużej i mogą być trudniejsze do opanowania.

Strategie zapobiegania nawrotom depresji obejmują przede wszystkim farmakoterapię stabilizatorami nastroju, które stanowią podstawę leczenia ChAD. Najczęściej stosowane w Polsce leki to: lit (Lithium Carbonicum GSK), walproiniany (Depakine, Convulex), lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix, Lamilept), karbamazepina (Tegretol, Amizepin) oraz atypowe leki przeciwpsychotyczne o działaniu stabilizującym nastrój, takie jak kwetiapina (Ketrel, Kventiax, Bonogren), olanzapina (Zyprexa, Zolafren, Zolaxa), aripiprazol (Abilify, Aripriprazol Glenmark, Aryzalera) czy lurazydona (Latuda).

W praktyce klinicznej często stosuje się również połączenia stabilizatorów nastroju z lekami przeciwdepresyjnymi, choć należy zachować szczególną ostrożność, gdyż te ostatnie mogą wywołać przejście w fazę maniakalną lub przyspieszyć cykliczność zmian nastroju. Wśród leków przeciwdepresyjnych używanych w ChAD wymienia się: wenlafaksynę (Efectin, Alventa, Velaxin), sertralinę (Zoloft, Asentra, Stimuloton), escitalopram (Lexapro, Mozarin, Depralin) oraz bupropion (Wellbutrin, Elontril).

Największą trudnością w zapobieganiu nawrotom depresji w ChAD jest utrzymanie długoterminowej współpracy pacjenta w zakresie regularnego przyjmowania leków. Wiele osób przerywa leczenie w okresach remisji, co znacząco zwiększa ryzyko nawrotu. Kolejnym wyzwaniem jest znalezienie optymalnego schematu leczenia, który skutecznie zapobiega nawrotom depresji, nie zwiększając jednocześnie ryzyka wystąpienia epizodów maniakalnych. Indywidualizacja terapii, regularne monitorowanie stanu psychicznego pacjenta oraz badanie stężenia leków w surowicy (w przypadku litu i niektórych innych stabilizatorów) są niezbędne dla optymalizacji leczenia.

Istotnym elementem terapii jest również psychoedukacja pacjenta i jego rodziny, psychoterapia (szczególnie terapia poznawczo-behawioralna i interpersonalna) oraz regularne kontrole psychiatryczne, które pozwalają na wczesne wykrycie objawów prodromalnych nawrotu i odpowiednią modyfikację leczenia. Ważne jest także dbanie o higienę snu, unikanie substancji psychoaktywnych i redukcja stresu, które mogą być czynnikami wyzwalającymi epizody choroby.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl