rak wątroby
Wskazanie

Rak wątroby, określany również jako rak wątrobowokomórkowy (HCC) lub pierwotny rak wątroby, jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych wątroby. Najczęściej rozwija się na podłożu marskości wątroby spowodowanej przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, nadużywaniem alkoholu, niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby (NAFLD) lub narażeniem na aflatoksyny. Objawy mogą obejmować utratę masy ciała, ból w prawym podżebrzu, wodobrzusze, żółtaczkę oraz pogorszenie funkcji wątroby.

Leczenie raka wątroby zależy od stadium zaawansowania choroby, funkcji wątroby oraz stanu ogólnego pacjenta. W Polsce stosuje się różne metody terapeutyczne, w tym resekcję chirurgiczną, przeszczepienie wątroby, ablację (np. termoablację prądem o częstotliwości radiowej), chemoembolizację przeztętniczą (TACE) oraz leczenie systemowe. W terapii systemowej stosuje się m.in. sorafenib (Nexavar), lenvatinib (Lenvima), regorafenib (Stivarga), kabozantynib (Cabometyx) oraz kombinację atezolizumabu (Tecentriq) z bewacyzumabem (Avastin).

Największe trudności w leczeniu raka wątroby wynikają z faktu, że choroba jest często diagnozowana w zaawansowanym stadium, gdy możliwości terapeutyczne są już ograniczone. Współistnienie marskości wątroby dodatkowo komplikuje leczenie, ponieważ zmniejsza tolerancję na terapię systemową i zwiększa ryzyko powikłań po zabiegach chirurgicznych. Ponadto, rak wątroby często wykazuje oporność na konwencjonalną chemioterapię, a nawet nowoczesne terapie celowane mogą dawać jedynie ograniczone korzyści w zakresie wydłużenia przeżycia. Istotnym wyzwaniem jest również wysoki odsetek nawrotów po leczeniu miejscowym oraz szybka progresja choroby po niepowodzeniu terapii pierwszej linii.