rak endometrium
Wskazanie

Rak endometrium to nowotwór złośliwy rozwijający się w błonie śluzowej macicy (endometrium). Jest to najczęstszy nowotwór złośliwy narządu rodnego kobiet w krajach rozwiniętych. Występuje głównie u kobiet po menopauzie, ze szczytem zachorowań przypadającym na 6. i 7. dekadę życia. Głównymi czynnikami ryzyka są: otyłość, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, nadmierna ekspozycja na estrogeny, zespół policystycznych jajników oraz predyspozycje genetyczne, jak zespół Lyncha.

Leczenie raka endometrium jest wielospecjalistyczne i zależy od stopnia zaawansowania nowotworu. Podstawową metodą leczenia jest zabieg operacyjny – histerektomia (usunięcie macicy) z obustronnym usunięciem przydatków. W Polsce stosuje się leki takie jak: Megace, Provera (medroksyprogesteron), Arimidex, Atrozol (anastrozol), Femara (letrozol), Faslodex (fulwestrant) w terapii hormonalnej. W chemioterapii wykorzystuje się preparaty takie jak Taxol, Sindaxel (paklitaksel), Carboplatin, Carbomedac (karboplatyna), Doxorubicin (doksorubicyna) czy Cisplatin, Cisplatinum (cisplatyna).

Radioterapia jest często stosowana jako leczenie uzupełniające po operacji, szczególnie w przypadkach wysokiego ryzyka nawrotu. W Polsce wykorzystuje się także brachyterapię dopochwową z użyciem aplikatorów cylindrycznych, co pozwala na dostarczenie wysokiej dawki promieniowania bezpośrednio do szczytu pochwy, zmniejszając ryzyko wznowy miejscowej.

Największe trudności w leczeniu raka endometrium występują w przypadkach zaawansowanych lub nawrotowych, gdzie opcje terapeutyczne są ograniczone. Wyzwaniem jest też leczenie pacjentek z typem II raka endometrium (typ surowiczy, jasnokomórkowy), który cechuje się gorszym rokowaniem. Problematyczne może być również leczenie młodych kobiet pragnących zachować płodność, gdzie standardowa histerektomia nie jest akceptowalną opcją. Istotną trudnością jest także opóźnienie w diagnostyce, gdyż mimo wczesnych objawów (nieprawidłowe krwawienia), pacjentki często zgłaszają się do lekarza zbyt późno.

W ostatnich latach wprowadzono nowe metody leczenia, w tym immunoterapię z zastosowaniem inhibitorów punktów kontrolnych (np. Keytruda – pembrolizumab), szczególnie u pacjentek z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) lub zaburzeniami naprawy niesparowanych zasad DNA (dMMR). Coraz większą rolę odgrywa również indywidualizacja leczenia oparta na charakterystyce molekularnej guza.