Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Viavardis

Przed wdrożeniem leczenia zaburzeń erekcji z zastosowaniem leku Viavardis (wardenafil), konieczne jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu lekarskiego oraz badania fizykalnego w celu zdiagnozowania zaburzenia i ustalenia jego potencjalnych przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta, ponieważ aktywność seksualna wiąże się z określonym ryzykiem kardiologicznym¹.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Wardenafil charakteryzuje się właściwościami wazodylatacyjnymi, które mogą prowadzić do łagodnego i przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. Pacjenci z zaburzonym odpływem z lewej komory serca, np. ze zwężeniem aorty lub samoistnym przerostowym podzastawkowym zwężeniem aorty, mogą wykazywać zwiększoną wrażliwość na działanie substancji rozszerzających naczynia, w tym inhibitorów fosfodiesterazy typu 5².

Należy zwrócić uwagę, że w związku czasowym z przyjmowaniem wardenafilu odnotowano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak:

• Nagły zgon
• Tachykardia
• Zawał mięśnia sercowego
• Tachyarytmia komorowa
• Dławica piersiowa
• Zaburzenia naczyniowo-mózgowe (w tym przemijający napad niedokrwienny i krwotok mózgowy)

Większość pacjentów, u których wystąpiły te zdarzenia, posiadała wcześniej istniejące czynniki ryzyka chorób układu krążenia. Nie można jednak jednoznacznie określić, czy zdarzenia te mają bezpośredni związek z czynnikami ryzyka, z przyjęciem wardenafilu, z aktywnością seksualną, czy też z kombinacją tych lub innych czynników³.

Anatomiczne zniekształcenia prącia i stany predysponujące do priapizmu

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu produktu Viavardis u pacjentów z anatomicznymi zniekształceniami prącia, takimi jak:

• Skrzywienie prącia
• Zwłóknienie ciał jamistych
• Choroba Peyroniego

Podobnie zachowanie ostrożności dotyczy pacjentów ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu, takimi jak:

• Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa
• Szpiczak mnogi
• Białaczka

U tych pacjentów zastosowanie wardenafilu powinno być poprzedzone wnikliwą oceną stosunku korzyści do ryzyka wynikających z leczenia⁴.

Jednoczesne stosowanie z innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji

Nie przeprowadzono badań nad bezpieczeństwem i skutecznością stosowania wardenafilu w postaci tabletek powlekanych w połączeniu z innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji, dlatego nie zaleca się stosowania takich połączeń⁵.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 65 lat lub starszych tolerancja maksymalnej dawki 20 mg może być obniżona. Należy zatem rozważyć dostosowanie dawkowania u tych pacjentów⁶.

Interakcje z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne

Jednoczesne stosowanie wardenafilu z produktami leczniczymi blokującymi receptory α-adrenergiczne może u niektórych pacjentów prowadzić do objawowego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi, ponieważ obydwa leki wykazują działanie wazodylatacyjne. Przy stosowaniu wardenafilu u pacjentów przyjmujących α-adrenolityki obowiązują następujące zasady⁷:

• U pacjentów z ustalonym leczeniem produktami leczniczymi blokującymi receptory α-adrenergiczne, terapię wardenafilem należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki początkowej 5 mg w postaci tabletek powlekanych
• Wardenafil może być stosowany w dowolnym momencie, niezależnie od przyjmowanej dawki tamsulozyny lub alfuzosyny
• W przypadku jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych blokujących receptory α-adrenergiczne oraz wardenafilu należy zachować odstęp między podaniem obu produktów leczniczych
• Jeśli pacjent już przyjmuje optymalną dawkę wardenafilu, a rozpoczyna leczenie produktami leczniczymi blokującymi receptory α-adrenergiczne, należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki α-adrenolityków

Stopniowe zwiększanie dawki produktów leczniczych blokujących receptory α-adrenergiczne może powodować dalsze obniżanie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów stosujących wardenafil⁸.

Interakcje z inhibitorami CYP3A4

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wardenafilu z silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, takimi jak itrakonazol i ketokonazol (w formie doustnej), ponieważ może to prowadzić do znacznego zwiększenia stężenia wardenafilu w osoczu⁹.

W przypadku jednoczesnego stosowania umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, takich jak erytromycyna i klarytromycyna, może być konieczne dostosowanie dawki wardenafilu¹⁰.

Należy unikać jednoczesnego spożywania grapefruita lub soku grapefruitowego podczas terapii wardenafilem, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia leku w osoczu¹¹.

Wpływ na odstęp QT

Wykazano, że doustne podanie wardenafilu w pojedynczej dawce powoduje wydłużenie odstępu QT:

Jednoczesne podanie pojedynczej dawki 10 mg wardenafilu z 400 mg gatyfloksacyny (substancji o podobnym wpływie na odstęp QT) powodowało dodatkowe wydłużenie odstępu QT o 4 milisekundy w porównaniu do stosowania tych substancji osobno¹².

Chociaż znaczenie kliniczne tych zmian nie jest znane i nie można go uogólnić na wszystkich pacjentów, zaleca się, aby unikać stosowania produktów leczniczych mogących wydłużyć odstęp QTc, w tym wardenafilu, u pacjentów z określonymi czynnikami ryzyka, takimi jak:

• Hipokaliemia
• Wrodzony zespół wydłużonego QT
• Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych z klasy Ia (np. chinidyna, prokainamid) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol)

Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane i zależy od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta¹³.

Wpływ na wzrok

W związku z przyjmowaniem wardenafilu oraz innych inhibitorów PDE5 odnotowano przypadki zaburzeń widzenia oraz nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION). Analizy danych obserwacyjnych wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej NAION u mężczyzn z zaburzeniami erekcji stosujących inhibitory PDE5, takie jak wardenafil, tadalafil i syldenafil¹⁴.

Pacjenta należy poinformować, że w przypadku nagłego wystąpienia zaburzeń widzenia powinien natychmiast przerwać stosowanie leku Viavardis i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem¹⁵.

Wpływ na krwawienie

Badania in vitro na ludzkich płytkach krwi wskazują, że wardenafil nie wykazuje bezpośredniego działania przeciwpłytkowego. Jednak w dużych stężeniach (przekraczających stężenia terapeutyczne) może nasilać przeciwpłytkowe działanie donora tlenku azotu – nitroprusydku sodu¹⁶.

U ludzi wardenafil nie wpływa na czas krwawienia, zarówno przy stosowaniu w monoterapii, jak i w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym. Brak jest jednak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania wardenafilu u pacjentów z:

• Zaburzeniami krzepnięcia krwi
• Czynną chorobą wrzodową żołądka

Zastosowanie wardenafilu u tych pacjentów powinno być poprzedzone wnikliwą oceną stosunku korzyści do ryzyka wynikających z leczenia¹⁷.