Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Agolek 25 mg

Produkt leczniczy Agolek zawierający 25 mg agomelatyny wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie sedatywne u myszy, szczurów i małp po podaniu dużych dawek, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Agomelatyna nie wykazuje potencjału proarytmicznego, co potwierdzają badania na psach – brak wpływu na prąd hERG oraz potencjał czynnościowy komórek Purkinjego. Nie stwierdzono właściwości prodrgawkowych przy dawkach do 128 mg/kg mc. podawanych dootrzewnowo u gryzoni. Indukcja enzymów wątrobowych CYP2B, CYP1A i CYP3A obserwowana była przy dawkach przekraczających 125 mg/kg mc. u gryzoni oraz przy 375 mg/kg mc. u małp, co może implikować potencjalne interakcje lekowe. Nie zaobserwowano hepatotoksyczności ani u gryzoni, ani u małp przy wielokrotnym podawaniu leku.

Substancja czynna

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Agolek

Produkt leczniczy Agolek, zawierający 25 mg agomelatyny w formie tabletek powlekanych, został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym w celu oceny jego profilu bezpieczeństwa. Dane te obejmują wyniki badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz badań oceniających potencjał genotoksyczny i karcynogenny leku.1

Działanie farmakologiczne i profil sedatywny

W badaniach przedklinicznych zaobserwowano wyraźne działanie sedatywne agomelatyny u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, małpy) po podaniu pojedynczym i wielokrotnym dużych dawek leku. Efekt ten jest istotny z punktu widzenia klinicznego, gdyż może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn u pacjentów.2

Badania bezpieczeństwa farmakologicznego nie wykazały wpływu agomelatyny na prąd hERG (ang. Human Ether à-go-go Related Gene), ani na potencjał czynnościowy komórek Purkinjego u psów, co wskazuje na brak potencjału proarytmicznego. Dodatkowo, agomelatyna nie wykazała właściwości prodrgawkowych po dawkach do 128 mg/kg mc. podanych dootrzewnowo u myszy i szczurów.3

Wpływ na metabolizm wątrobowy

W badaniach na gryzoniach zaobserwowano znaczącą indukcję enzymu CYP2B oraz umiarkowaną indukcję CYP1A i CYP3A po podaniu dawek agomelatyny przekraczających 125 mg/kg mc. na dobę. U małp indukcja enzymów CYP2B i CYP3A po dawkach 375 mg/kg mc. na dobę była niewielka. Co istotne, w badaniach toksykologicznych z użyciem dawki wielokrotnej nie stwierdzono hepatotoksyczności ani u gryzoni, ani u małp.4

Wpływ na rozrodczość i rozwój płodu

Badania przedkliniczne wykazały, że agomelatyna przenika przez łożysko i do płodu u ciężarnych szczurów. Jednakże badania rozrodczości prowadzone na szczurach i królikach nie wykazały wpływu agomelatyny na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy, a także rozwój przed- i pourodzeniowy. Dane te sugerują, że lek nie wywiera negatywnego wpływu na przebieg ciąży i rozwój potomstwa u badanych gatunków zwierząt.5

W uzupełniających badaniach dotyczących wpływu na młode zwierzęta nie obserwowano wpływu agomelatyny na zachowanie, widzenie czy czynności rozrodcze. Zaobserwowano jedynie niewielkie, niezależne od dawki zmniejszenie masy ciała, związane z właściwościami farmakologicznymi oraz pewne mniejsze oddziaływania na układ rozrodczy u samców, przy czym nie stwierdzono jakiegokolwiek zaburzenia czynności rozrodczych.6

Potencjał genotoksyczny i rakotwórczy

Seria standardowych testów dotyczących genotoksyczności, przeprowadzonych zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo, wykazała brak potencjału mutagennego lub klastogennego agomelatyny. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.7

W badaniach dotyczących rakotwórczości agomelatyna powodowała zwiększenie częstości występowania nowotworów wątroby u szczurów i myszy, jednakże efekt ten obserwowano wyłącznie po zastosowaniu dawek co najmniej 110 razy większych od dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi. Nowotwory wątroby są najprawdopodobniej związane z indukcją enzymów swoistą dla gryzoni, co sugeruje, że mechanizm ten może nie mieć znaczenia dla ludzi.8

Dodatkowo, u szczurów obserwowano zwiększoną częstość występowania łagodnych gruczolakowłókniaków gruczołu sutkowego przy dużej ekspozycji (60 razy większej niż dawka terapeutyczna), jednak częstość ta pozostawała w zakresie spotykanym w grupach kontrolnych.9

Zestawienie wyników badań przedklinicznych agomelatyny

Typ badania Gatunek zwierząt Wyniki Znaczenie kliniczne
Działanie sedatywne Myszy, szczury, małpy Obserwowane po pojedynczym i wielokrotnym podaniu dużych dawek Potencjalne działanie sedatywne u ludzi
Indukcja enzymów wątrobowych Gryzonie Znaczna indukcja CYP2B, umiarkowana CYP1A i CYP3A (dawki >125 mg/kg mc./dobę) Możliwe interakcje lekowe
Indukcja enzymów wątrobowych Małpy Niewielka indukcja CYP2B i CYP3A (dawki 375 mg/kg mc./dobę) Możliwe interakcje lekowe
Hepatotoksyczność Gryzonie, małpy Nie obserwowano Dobry profil bezpieczeństwa wątrobowego
Rozrodczość Szczury, króliki Brak wpływu na płodność, rozwój zarodkowo-płodowy i pourodzeniowy Niskie ryzyko teratogenności
Genotoksyczność Testy in vitro i in vivo Brak potencjału mutagennego i klastogennego Niskie ryzyko powikłań genetycznych
Rakotwórczość Szczury, myszy Zwiększenie częstości nowotworów wątroby (dawki >110× terapeutyczna) Mechanizm specyficzny dla gryzoni
Bezpieczeństwo kardiologiczne Psy Brak wpływu na prąd hERG i potencjał czynnościowy komórek Purkinjego Niskie ryzyko proarytmiczne
Właściwości prodrgawkowe Myszy, szczury Nie obserwowano (dawki do 128 mg/kg mc.) Niskie ryzyko drgawek
  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl