zespół pozapiramidowy

Zespół pozapiramidowy to grupa zaburzeń neurologicznych związanych z dysfunkcją układu pozapiramidowego, który odpowiada za automatyczną kontrolę ruchów, napięcie mięśniowe i postawę ciała. Układ ten obejmuje struktury jąder podstawy, wzgórza oraz ich połączenia z korą mózgową.

Główne objawy zespołu pozapiramidowego to zaburzenia ruchowe w postaci drżenia spoczynkowego, sztywności mięśniowej, spowolnienia ruchowego (bradykinezji), niestabilności postawy, dystonii oraz różnych form hiperkinezji (np. pląsawica, atetoza, balizm). W przeciwieństwie do uszkodzeń dróg piramidowych, w zespole pozapiramidowym nie występują typowe objawy piramidowe jak wygórowane odruchy czy objaw Babińskiego.

Zespół pozapiramidowy może być wynikiem chorób neurodegeneracyjnych (choroba Parkinsona, zanik wieloukładowy, postępujące porażenie nadjądrowe), chorób metabolicznych (choroba Wilsona), toksycznych (zatrucie tlenkiem węgla, manganem), polekowych (neuroleptyki, metoklopramid), naczyniowych (udary w obrębie jąder podstawy) lub zapalnych. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, obrazowanie mózgu (MRI, CT), badania laboratoryjne oraz w wybranych przypadkach badania genetyczne.

Leczenie zespołu pozapiramidowego jest zależne od przyczyny. W chorobie Parkinsona stosuje się leki dopaminergiczne (lewodopa, agoniści dopaminy), w dystonii – toksyna botulinowa, w polekowych zespołach pozapiramidowych – odstawienie leku wywołującego objawy. W wybranych przypadkach zastosowanie znajduje głęboka stymulacja mózgu (DBS) lub leczenie neurochirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl