skala PANSS
Skala PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale) to standardowe narzędzie diagnostyczne stosowane w ocenie objawów schizofrenii. Została opracowana przez Stanleya Kaya, Lewisa Oeplera i Abrahama Fiszbaina w 1987 roku jako narzędzie umożliwiające pomiar nasilenia objawów psychopatologicznych.
PANSS składa się z 30 pozycji podzielonych na trzy podskale: objawów pozytywnych (7 pozycji, np. urojenia, omamy), objawów negatywnych (7 pozycji, np. spłycenie afektu, wycofanie społeczne) oraz ogólnej psychopatologii (16 pozycji, np. lęk, depresja). Każdy objaw oceniany jest w skali od 1 (brak) do 7 (ekstremalnie nasilony).
Ocena dokonywana jest przez przeszkolonego klinicystę na podstawie obserwacji zachowania pacjenta podczas wywiadu oraz informacji zebranych od personelu medycznego i rodziny. Całkowity wynik PANSS może wynosić od 30 do 210 punktów, przy czym wyższy wynik oznacza większe nasilenie objawów.
Skala PANSS jest powszechnie stosowana w badaniach klinicznych oceniających skuteczność leków przeciwpsychotycznych oraz w codziennej praktyce klinicznej do monitorowania przebiegu leczenia schizofrenii. Jej zaletą jest wysoka rzetelność i trafność, a także możliwość kompleksowej oceny różnych wymiarów zaburzeń psychotycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aryfrenix 15 mg
Arypiprazol, klasyfikowany jako lek psycholeptyczny z grupy innych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AX12), wykazuje unikalny mechanizm działania łączący częściową agonistyczność receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5HT1A oraz antagonizm receptorów 5HT2A. Wysokie powinowactwo do receptorów D2, D3, 5HT1A, 5HT2A oraz umiarkowane do D4, 5HT2C, 5HT7, alfa-1 adrenergicznych i H1 histaminowych, a także brak istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, tłumaczy szerokie spektrum kliniczne leku. Badania PET potwierdziły dawkozależne zmniejszenie wiązania ligandu receptora D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie przy dawkach 0,5-30 mg/dobę. Skuteczność arypiprazolu w leczeniu schizofrenii potwierdzono w badaniach trwających 4-6 tygodni (n=1228), wykazując istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo, a w długoterminowym badaniu 52-tygodniowym wykazano porównywalną skuteczność do haloperydolu z lepszą tolerancją i mniejszym odsetkiem przerwań terapii (43% vs 30%). Arypiprazol istotnie zmniejszał ryzyko nawrotu schizofrenii (34% vs 57% placebo) oraz charakteryzował się korzystnym profilem metabolicznym, z niskim ryzykiem przyrostu masy ciała (13% vs 33% olanzapina przy ≥7% wzroście masy) i neutralnym wpływem na profil lipidowy oraz stężenie prolaktyny (0,3% hiperprolaktynemii vs 0,2% placebo).
arypiprazol, epizod maniakalny, Globalna Skala Nasilenia Tików, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, lek normotymiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, nawrót depresji, nawrót manii, objawy negatywne, objawy pozytywne, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor dopaminowy D2, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, układ dopaminergiczny, układ serotoninergiczny, walproinian, zaburzenia autystyczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie pozapiramidowe, zespół ADHD, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidon Vipharm 3 mg
Rysperydon (Risperidon Vipharm) to atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy antagonistów receptorów monoaminergicznych, wykazujący wysokie powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2, a także do receptorów alfa-1-adrenergicznych, histaminergicznych H1 i α-2-adrenergicznych, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego mechanizm działania pozwala na skuteczne leczenie objawów schizofrenii, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, z mniejszym ryzykiem pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z klasycznymi neuroleptykami. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność rysperydonu w dawkach od 1 mg do 16 mg/dobę, podawanych w różnych schematach, w krótkotrwałej terapii schizofrenii (4-8 tygodni) oraz w długoterminowej profilaktyce nawrotów, gdzie wykazał przewagę nad haloperidolem. Ponadto, rysperydon jest efektywny w leczeniu ostrych epizodów manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, zarówno w monoterapii (1-6 mg/dobę), jak i w terapii skojarzonej z lekami stabilizującymi nastrój (lit, walproinian), z wyłączeniem karbamazepiny, która indukuje metabolizm leku.
antagonista monoaminergiczny, BPSD, choroba Alzheimera, działania pozapiramidowe, działanie antagonistyczne, epizod maniakalny, haloperydol, karbamazepina, lit, objawy negatywne schizofrenii, objawy wytwórcze, otępienie, otępienie naczyniowe, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, receptor α-2-adrenergiczny, risperidon, rysperydon, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orizon 2 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, jest antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1-adrenergicznych, a niskim do histaminergicznych H1 i alfa-2-adrenergicznych, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego mechanizm działania pozwala na skuteczne leczenie schizofrenii, zmniejszając objawy pozytywne i negatywne oraz ograniczając ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych (4-8 tygodni, dawki 1-16 mg/dobę) wykazano istotną poprawę w skalach BPRS i PANSS. W długoterminowym badaniu (1-2 lata) rysperydon (2-8 mg/dobę) wydłużył czas do nawrotu choroby w porównaniu z haloperydolem. Ponadto, rysperydon jest skuteczny w leczeniu ostrych epizodów manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I (dawki 1-6 mg/dobę, 3 tygodnie), potwierdzając redukcję objawów w skali YMRS, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem, z wyjątkiem interakcji z karbamazepiną obniżającej stężenia leku.
aktywność motoryczna, antagonista monoaminergiczny, BPSD, choroba Alzheimera, demencja naczyniowa, działanie pozapiramidowe, epizod maniakalny, katalepsja, neuroleptyk klasyczny, objaw negatywny, objaw wytwórczy schizofrenii, otępienie umiarkowane, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie zachowania, zachowanie destrukcyjne