zaawansowany szpiczak mnogi
Wskazanie

Zaawansowany szpiczak mnogi to stadium nowotworu plazmocytów charakteryzujące się obecnością licznych zmian kostnych, podwyższonym poziomem białka monoklonalnego w surowicy lub moczu oraz znaczącym upośledzeniem funkcji szpiku kostnego. W przypadku rozpoznania zaawansowanego szpiczaka mnogiego występują objawy takie jak bóle kostne, złamania patologiczne, niewydolność nerek, hiperkalcemia oraz niedokrwistość.

Leczenie zaawansowanego szpiczaka mnogiego wymaga terapii systemowej, która często opiera się na schematach wielolekowych. W Polsce stosuje się preparaty takie jak Velcade (bortezomib), Revlimid (lenalidomid), Thalidomide Celgene (talidomid), Darzalex (daratumumab), Kyprolis (karfilzomib), Imnovid (pomalidomid), Ninlaro (iksazomib) czy Sarclisa (izatuksymab). Standardem leczenia są terapie skojarzone, np. schemat VRD (Velcade, Revlimid, deksametazon) czy DVd (Darzalex, Velcade, deksametazon).

Istotnym elementem terapii u kwalifikujących się pacjentów jest wysokodawkowa chemioterapia z autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych (auto-HSCT). Po osiągnięciu odpowiedzi na leczenie często stosuje się terapię podtrzymującą, najczęściej z wykorzystaniem lenalidomidu (Revlimid), która wydłuża czas do progresji choroby.

Największe trudności w leczeniu zaawansowanego szpiczaka mnogiego wiążą się z rozwojem oporności na stosowane leki, co wymusza częste zmiany schematów terapeutycznych. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie powikłań choroby, szczególnie niewydolności nerek, która występuje u około 20-40% pacjentów. Problematyczne są również powikłania kostne wymagające kompleksowego podejścia z wykorzystaniem bifosfonianów (Zometa, Pamifos) oraz leczenia ortopedycznego. Pacjenci często doświadczają również powikłań neurologicznych związanych zarówno z samą chorobą, jak i działaniami niepożądanymi stosowanych leków, co wymaga modyfikacji dawek lub schematów leczenia.