zaawansowany rak trzonu macicy
Wskazanie

Zaawansowany rak trzonu macicy to nowotwór, który rozprzestrzenił się poza pierwotne ognisko choroby, zajmując okoliczne struktury, węzły chłonne, a w najcięższych przypadkach dając odległe przerzuty. Według klasyfikacji FIGO obejmuje on stadia III i IV choroby. W stadium III nowotwór zajmuje tkanki poza macicą, ale pozostaje w obrębie miednicy mniejszej, natomiast w stadium IV dochodzi do naciekania pęcherza moczowego, odbytnicy lub dalekich przerzutów.

Leczenie zaawansowanego raka trzonu macicy opiera się na wielospecjalistycznym podejściu i zależy od stopnia zaawansowania, typu histopatologicznego oraz stanu ogólnego pacjentki. Podstawą terapii jest najczęściej leczenie operacyjne (jeśli możliwe) połączone z chemioterapią i/lub radioterapią. W przypadku braku możliwości przeprowadzenia zabiegu operacyjnego stosuje się radioterapię i chemioterapię. Wśród leków stosowanych w Polsce wymienić można preparaty zawierające paklitaksel (Paclitaxel-Ebewe, Sindaxel), karboplatynę (Carbomedac, Carboplatin Accord), doksorubicynę (Adriblastina, Doxorubicin-Ebewe) oraz cisplatynę (Cisplatin Teva, Cisplatin Accord).

W ostatnich latach w leczeniu zaawansowanego raka trzonu macicy coraz większą rolę odgrywają terapie celowane i immunoterapia. W przypadkach z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) lub deficytem naprawy nieprawidłowo sparowanych nukleotydów (dMMR) zastosowanie znajdują inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, takie jak pembrolizumab (Keytruda). Dla pacjentek z mutacją HER2 obiecujące wyniki daje trastuzumab (Herceptin).

Największe trudności w leczeniu zaawansowanego raka trzonu macicy wiążą się z opornością na standardową chemioterapię, zwłaszcza w przypadku nawrotów choroby. Wyzwaniem pozostaje również leczenie agresywnych typów histologicznych, takich jak rak surowiczy czy jasnokomórkowy, które charakteryzują się gorszym rokowaniem. Istotnym problemem jest także toksyczność stosowanych terapii, szczególnie u pacjentek w podeszłym wieku lub z licznymi chorobami współistniejącymi. Dodatkowo, leczenie często komplikują powikłania związane z umiejscowieniem zmian nowotworowych, takie jak niedrożność jelit, wodonercze czy zakrzepica żylna.