nawrotowy rak trzonu macicy
Wskazanie

Nawrotowy rak trzonu macicy to postać choroby nowotworowej, która powraca po wcześniejszym leczeniu. Nawrót może wystąpić miejscowo, czyli w obrębie miednicy, lub w postaci przerzutów odległych, najczęściej do płuc, wątroby, kości czy mózgu. Ryzyko nawrotu jest wyższe u pacjentek z zaawansowanym stadium choroby w momencie rozpoznania, niekorzystnym typem histologicznym (np. rak surowiczy, jasnokomórkowy) oraz głębokim naciekaniem mięśniówki trzonu macicy.

W leczeniu nawrotowego raka trzonu macicy stosuje się różne strategie terapeutyczne, zależne od lokalizacji nawrotu, czasu od pierwotnego leczenia oraz stanu ogólnego pacjentki. W przypadku izolowanych wznów miejscowych można rozważyć leczenie chirurgiczne, radioterapię lub ich połączenie. W leczeniu systemowym wykorzystuje się chemioterapię, w tym schematy zawierające karboplatynę (Carboplatin Accord, Carboplatin Pfizer) i paklitaksel (Paclitaxel Kabi, Paclitaxel-Ebewe), a także doksorubicynę (Adriblastina, Doxorubicin Accord).

W ostatnich latach coraz większą rolę w leczeniu nawrotowego raka trzonu macicy odgrywają leki ukierunkowane molekularnie. Pacjentki z niedoborem białek naprawy DNA mogą odnieść korzyść z inhibitorów PARP, takich jak olaparyb (Lynparza) czy niraparib (Zejula). W przypadku guzów z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) lub deficytem naprawy niesparowanych zasad (dMMR) stosuje się immunoterapię pembrolizumabem (Keytruda). U chorych z obecnością fuzji genów NTRK można zastosować larotrektynib (Vitrakvi).

Największe trudności w leczeniu nawrotowego raka trzonu macicy wiążą się z opornością na standardowe leki cytotoksyczne, która często rozwija się po wcześniejszej chemioterapii. Dodatkowym wyzwaniem jest toksyczność leczenia u pacjentek w starszym wieku lub z chorobami współistniejącymi, które często towarzyszą rakowi endometrium. Ograniczenia te zmniejszają możliwości terapeutyczne i negatywnie wpływają na rokowanie. Kolejnym problemem jest heterogenność molekularna guzów, która utrudnia dobór optymalnej terapii celowanej dla konkretnej pacjentki. Istotne jest więc wykonywanie pogłębionej diagnostyki molekularnej w celu indywidualizacji leczenia.