choroba wrzodowa dwunastnicy związana z zakażeniem Helicobacter pylori
Wskazanie

Choroba wrzodowa dwunastnicy związana z zakażeniem Helicobacter pylori to schorzenie charakteryzujące się obecnością ubytków w błonie śluzowej dwunastnicy spowodowanych infekcją bakterią H. pylori. Ta Gram-ujemna bakteria kolonizuje błonę śluzową żołądka i dwunastnicy, produkując ureazę, która rozkłada mocznik do amoniaku, co uszkadza barierę śluzową. H. pylori odpowiada za około 90% przypadków wrzodów dwunastnicy.

Pacjenci z tą chorobą najczęściej zgłaszają ból w nadbrzuszu, który pojawia się 2-3 godziny po posiłku lub na czczo i ustępuje po spożyciu pokarmu. Inne objawy to zgaga, nudności, wymioty oraz utrata masy ciała. Diagnostyka obejmuje badania endoskopowe z biopsją, test oddechowy z mocznikiem znakowanym C13, test antygenowy w kale lub test serologiczny wykrywający przeciwciała przeciwko H. pylori.

Leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy związanej z H. pylori opiera się na eradykacji bakterii za pomocą terapii złożonej z kilku leków. W Polsce stosuje się schematy zawierające inhibitor pompy protonowej (IPP) takie jak Controloc, Nolpaza, Pantopraz (pantoprazol), Helides, Gasec, Ortanol (omeprazol) lub Lansoprazol WZF (lansoprazol) w połączeniu z antybiotykami. Najczęściej używane antybiotyki to Amoksiklav, Augmentin (amoksycylina), Klacid, Fromilid (klarytromycyna), Metronidazol (metronidazol) oraz Tetracyclinum TZF (tetracyklina). Schematy mogą zawierać również preparaty bizmutu jak De-Nol.

Największym wyzwaniem w leczeniu tej choroby jest narastająca oporność H. pylori na antybiotyki, zwłaszcza na klarytromycynę i metronidazol. Problem stanowi również nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów ze względu na złożoność schematów leczenia oraz działania niepożądane leków. W przypadku niepowodzenia terapii pierwszego rzutu konieczne jest zastosowanie schematów ratunkowych z uwzględnieniem lekowrażliwości szczepu. Istotne są również kontrolne badania potwierdzające skuteczność eradykacji, najczęściej wykonywane 4-6 tygodni po zakończeniu leczenia.

Po skutecznej eradykacji H. pylori ryzyko nawrotu choroby wrzodowej znacząco maleje, jednak u pacjentów stosujących NLPZ lub kwas acetylosalicylowy istnieje konieczność długotrwałej gastroprotekcji z zastosowaniem IPP. W niektórych przypadkach, mimo skutecznej eradykacji, objawy dyspeptyczne mogą się utrzymywać, co wymaga dodatkowej diagnostyki i leczenia.