Benserazyd
Lewodopa w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy, takim jak benserazyd, jest stosowana w leczeniu choroby Parkinsona, charakteryzującej się drżeniem, spowolnieniem ruchów oraz sztywnością mięśni. Lek ten pomaga również w leczeniu zespołu parkinsonowskiego, czyli objawów podobnych do Parkinsona wywołanych przez zatrucie, zapalenie mózgu lub zmiany miażdżycowe w mózgu. Ponadto, preparaty te są wykorzystywane w terapii zespołu niespokojnych nóg, w tym u pacjentów z niewydolnością nerek wymagających dializy. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć niedobór żelaza jako przyczynę objawów zespołu niespokojnych nóg.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Benserazyd jest inhibitorem dekarboksylazy DOPA stosowanym wyłącznie w skojarzeniu z lewodopą w terapii choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg (RLS). W leczeniu choroby Parkinsona u pacjentów wcześniej nieleczonych lewodopą, dawka początkowa wynosi 100-200 mg lewodopy wraz z 25-50 mg benserazydu na dobę (2-4 tabletki Xevoben), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 3-7 dni o 50 mg lewodopy i 12,5 mg benserazydu lub 100 mg lewodopy i 25 mg benserazydu, do maksymalnej dawki 800 mg lewodopy i 200 mg benserazydu (16 tabletek). Terapia rozpoczyna się od 1-4 dawek dziennie, a następnie zaleca się podawanie leku w co najmniej 4 dawkach dobowych. W przypadku zmiany na formę o przedłużonym uwalnianiu (Xevoben XR), dawkę początkową utrzymuje się na poziomie dawki porannej formy natychmiastowej, a po 2-3 dniach może być konieczne zwiększenie dawki o około 50% ze względu na niższą biodostępność. W razie działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu pokarmowego, zaleca się zmniejszenie dawki lub spowolnienie jej zwiększania oraz ewentualne stosowanie leków przeciwwymiotnych, np. domperidonu.
W terapii zespołu niespokojnych nóg benserazyd z lewodopą stosuje się głównie w postaci o przedłużonym uwalnianiu, rozpoczynając od dawki 100 mg lewodopy i 25 mg benserazydu na dobę w formie natychmiastowej, z możliwością zwiększenia do 200 mg lewodopy i 50 mg benserazydu. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 200-300 mg lewodopy i 50-75 mg benserazydu (2-3 kapsułki o przedłużonym uwalnianiu). U pacjentów z zaburzeniami snu w ciągu nocy zaleca się stosowanie kombinacji form o natychmiastowym i przedłużonym uwalnianiu, przyjmowanych około 1 godziny przed snem. Dawkowanie u osób w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 mL/min) i wątroby nie wymaga modyfikacji, jednak dawkę należy zwiększać powoli i stopniowo. Benserazyd jest przeciwwskazany u osób poniżej 25 roku życia. Lek należy przyjmować doustnie, najlepiej 30 minut przed lub 1 godzinę po posiłku, aby uniknąć interakcji z białkami pokarmowymi i poprawić wchłanianie lewodopy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Dawkowanie i sposób podawania
benserazyd, biodostępność, choroba Parkinsona, dawka dobowa, domperidon, dyskineza, działania niepożądane, efekt z odbicia, klirens kreatyniny, leki przeciwwymiotne, lewodopa, objawy pozapiramidowe, trudności z zasypianiem, układ pokarmowy, uwalnianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia snu, zespół niespokojnych nóg, zjawisko on-off -
Działania niepożądane
Benserazyd jest inhibitorem dekarboksylazy dopa, stosowanym w terapii choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg, w połączeniu z lewodopą. Mechanizm działania polega na hamowaniu obwodowej dekarboksylazy dopa, co zwiększa dostępność lewodopy w ośrodkowym układzie nerwowym, jednocześnie redukując obwodowe działania niepożądane wynikające z metabolizmu lewodopy poza barierą krew-mózg. Dzięki temu poprawia się skuteczność leczenia oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych związanych z metabolizmem lewodopy w tkankach obwodowych.
Profil bezpieczeństwa benserazydu jest korzystny, jednakże stosowanie kombinacji lewodopy z benserazydem wiąże się z możliwością wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Ocena częstości występowania działań niepożądanych opiera się na standardowych kategoriach: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) oraz rzadko i bardzo rzadko. Znajomość tych kategorii jest istotna dla monitorowania pacjentów i optymalizacji terapii, zwłaszcza w kontekście indywidualnej tolerancji i ryzyka powikłań farmakologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Działania niepożądane
-
Przeciwwskazania stosowania
Benserazyd, stosowany w połączeniu z lewodopą (np. w preparatach Xevoben i Xevoben XR), posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, wiek poniżej 25 lat (ze względu na ryzyko zaburzeń kostnienia), ciężkie zaburzenia endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, guz chromochłonny nadnerczy), a także ciężka niewydolność wątroby, nerek (w tym u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych preparatem Xevoben XR, gdzie niewydolność nerek nieleczona dializami jest przeciwwskazaniem), oraz zaburzenia hematopoezy. Ponadto, benserazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami serca (ciężka tachykardia, zaburzenia rytmu, niewydolność serca) oraz u osób z psychozami niezależnie od etiologii. Warto podkreślić, że preparaty dostępne są w dawkach: Xevoben – 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg (lewodopa + benserazyd) oraz Xevoben XR – 100 mg + 25 mg (lewodopa + benserazyd).
Interakcje lekowe stanowią istotny element przeciwwskazań do stosowania benserazydu. Jednoczesne podawanie z rezerpiną oraz nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Leczenie inhibitorami nieselektywnymi MAO powinno być zakończone co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem terapii benserazydem. Z kolei stosowanie selektywnych inhibitorów MAO-B (selegilina, rasagilina) oraz selektywnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) jest dopuszczalne, jednak jednoczesne stosowanie obu selektywnych inhibitorów (odpowiadające nieselektywnemu hamowaniu MAO) stanowi przeciwwskazanie. Dodatkowo, benserazyd jest przeciwwskazany u pacjentek w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, a także u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem przesączania ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Przestrzeganie tych przeciwwskazań jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Przeciwwskazania stosowania
antykoncepcja, benserazyd, choroba nerek, ciężka choroba serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor MAO, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, lewodopa, moklobemid, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, psychoza, rasagilina, rozwój układu kostnego, selegilina, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, zaburzenie hematopoezy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie umysłowe, zespół Cushinga, zespół niespokojnych nóg -
Przedawkowanie
Benserazyd, inhibitor dekarboksylazy, stosowany w preparatach złożonych z lewodopą, takich jak Xevoben (dawki 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg) oraz Xevoben XR (100 mg + 25 mg o przedłużonym uwalnianiu), w przypadku przedawkowania wywołuje objawy o nasileniu znacznie przekraczającym standardowe działania niepożądane. Klinicznie obserwuje się poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe (arytmie, tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego), psychiczne (splątanie, halucynacje, majaczenie), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka) oraz neurologiczne (dystonie, dyskinezy, drgawki). Szczególną uwagę wymaga preparat Xevoben XR, gdzie opóźnione uwalnianie leku powoduje późniejsze i przedłużone wystąpienie objawów, co komplikuje diagnostykę i leczenie.
Leczenie przedawkowania benserazydu w skojarzeniu z lewodopą wymaga kompleksowego monitorowania funkcji życiowych oraz ukierunkowanego postępowania objawowego: stosowania leków przeciwarytmicznych przy zaburzeniach rytmu serca, neuroleptyków lub leków pobudzających układ oddechowy w zależności od objawów OUN, a także leków przeciwwymiotnych i wyrównania zaburzeń elektrolitowych. W przypadku preparatów o przedłużonym uwalnianiu konieczne jest wdrożenie dodatkowych metod ograniczających dalsze wchłanianie leku, takich jak płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz środków przeczyszczających, a także przedłużona obserwacja pacjenta ze względu na ryzyko opóźnionego i wydłużonego działania toksycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Przedawkowanie
arytmia, bezsenność, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drgawka, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, halucynacja, inhibitor dekarboksylazy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwwymiotny, majaczenie, monitorowanie EKG, objaw psychotyczny, objaw żołądkowo-jelitowy, objawy przedmiotowe i podmiotowe, parametr hemodynamiczny, płukanie żołądka, praktyka kliniczna, przedłużone uwalnianie, przewód pokarmowy, ruch mimowolny, splątanie, tachykardia, wahanie ciśnienia tętniczego, wchłanianie substancji czynnej, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Benserazyd, stosowany w połączeniu z lewodopą w leczeniu choroby Parkinsona (preparaty Xevoben, Xevoben XR), wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność zależną od dawki. U szczurów podawanie kombinacji doustnie powodowało zmiany szkieletowe związane z niezarośnięciem chrząstek nasadowych, obserwowane wyłącznie u zwierząt w fazie wzrostu. U psów duże dawki lewodopy z benserazydem indukowały hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, stłuszczenie wątroby, wydłużenie czasu protrombinowego) oraz zmniejszenie ilości tkanek krwiotwórczych w szpiku kostnym. Test Amesa nie wykazał mutagenności obu substancji, jednak brak jest rozszerzonych badań genotoksyczności i standardowych badań rakotwórczości, co stanowi istotną lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa stosowania benserazydu.
Badania reprodukcyjne na myszach (400 mg/kg mc.), szczurach (250-600 mg/kg mc.) i królikach (120-150 mg/kg mc.) nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój szkieletu płodów. Niemniej jednak, podawanie dawek toksycznych dla samic ciężarnych skutkowało zwiększoną śmiertelnością wewnątrzmaciczną u królików oraz zmniejszeniem masy płodów u szczurów, co wskazuje na potencjalną toksyczność matczyną. W świetle tych danych klinicyści powinni zachować ostrożność przy stosowaniu preparatów zawierających benserazyd u kobiet w ciąży, a także monitorować funkcję wątroby i układu krwiotwórczego podczas długotrwałej terapii u pacjentów dorosłych, zwłaszcza biorąc pod uwagę brak pełnych danych dotyczących genotoksyczności i rakotwórczości.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
aberracja chromosomowa, badanie rakotwórczości, benserazyd, choroba Parkinsona, chrząstka nasadowa, czas protrombinowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, genotoksyczność, hepatotoksyczność, lewodopa, mutacja genetyczna, organogeneza, stłuszczenie wątroby, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka krwiotwórcza, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie DNA, zgon wewnątrzmaciczny, zwyrodnienie kości -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Benserazyd, inhibitor dekarboksylazy dopaminy, stosowany jest w terapii choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg w połączeniu z lewodopą. Leczenie wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi ze względu na ryzyko zaburzeń hematologicznych, takich jak anemia hemolityczna, leukopenia, trombocytopenia, a także potencjalne agranulocytoza i pancytopenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami serca (np. przebyty zawał, niewydolność serca, zaburzenia rytmu), u których wskazane jest częste monitorowanie czynności serca. U osób starszych oraz przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe istnieje ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które można kontrolować przez dostosowanie dawki. Ponadto, u pacjentów z jaskrą z otwartym kątem przesączania należy regularnie kontrolować ciśnienie śródgałkowe. W początkowym okresie terapii mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe, które można ograniczyć przez przyjmowanie leku z niewielkim posiłkiem ubogim w białko oraz stopniowe zwiększanie dawki.
Podczas terapii benserazydem obserwuje się ryzyko wystąpienia depresji, zespołu dysregulacji dopaminowej (DDS) oraz zaburzeń kontroli impulsów, takich jak uzależnienie od hazardu czy hiperseksualność, co wymaga stałej obserwacji pacjentów. Nagłe odstawienie lewodopy z benserazydem może prowadzić do złośliwego zespołu neuroleptycznego z objawami gorączki, sztywności mięśni i wzrostu aktywności fosfokinazy kreatynowej, co stanowi stan zagrożenia życia i wymaga hospitalizacji. Dyskinezy i wahania odpowiedzi na leczenie (objawy zamrożenia, dystonie, zespół „on-off”) można kontrolować przez dostosowanie dawkowania. W przypadku znieczulenia ogólnego, lewodopę z benserazydem należy kontynuować, z wyjątkiem znieczulenia halotanem, gdzie konieczne jest odstawienie na 12-48 godzin. Ze względu na ryzyko senności i nagłych napadów snu, pacjentów należy ostrzegać przed prowadzeniem pojazdów i obsługą maszyn. Zaleca się także okresowe monitorowanie funkcji wątroby, nerek, układu krążenia oraz glikemii u chorych z cukrzycą. Ze względu na zwiększone ryzyko czerniaka (2-6-krotnie wyższe), wskazane jest regularne badanie skóry przez dermatologa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
agranulocytoza, anemia hemolityczna, benserazyd, biegunka, choroba Parkinsona, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, czerniak, demineralizacja kości, depresja, dyskineza, dystonia końca dawki, halotan, inhibitor dekarboksylazy dopaminy, jaskra z otwartym kątem przesączania, leukopenia, mioglobinuria, morfologia krwi, nagły napad snu, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudności, ostra niewydolność nerek, ostry zespół akinetyczny, pancytopenia, rabdomioliza, ruch pląsawiczny, senność, trombocytopenia, wrzód żołądkowo-jelitowy, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie tętnic wieńcowych, zawał mięśnia sercowego, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół niespokojnych nóg, zespół przełączenia on-off, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Benserazyd, stosowany w skojarzeniu z lewodopą w preparatach Xevoben (dawki 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg) oraz Xevoben XR (100 mg + 25 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest przeciwwskazany w okresie ciąży ze względu na brak danych klinicznych oraz dowody ze zwierzęcych modeli wskazujące na szkodliwy wpływ na płód. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać test ciążowy, a kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały czas leczenia. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, konieczne jest stopniowe odstawienie leku, aby uniknąć zespołu odstawiennego i pogorszenia stanu neurologicznego pacjentki.
Benserazyd i lewodopa wpływają również na laktację – lewodopa hamuje wydzielanie prolaktyny, co prowadzi do zahamowania laktacji. Nie jest potwierdzone, czy benserazyd przenika do mleka ludzkiego, jednak badania na zwierzętach wykazały zmiany zwyrodnieniowe szkieletu u potomstwa. Z tego powodu karmienie piersią podczas leczenia preparatami Xevoben lub Xevoben XR jest przeciwwskazane, a w razie konieczności terapii w okresie laktacji pacjentka powinna zostać poinformowana o obowiązku przerwania karmienia. Brak jest danych dotyczących wpływu benserazydu na płodność u ludzi, co powinno być jasno zakomunikowane pacjentkom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
antykoncepcja, hamowanie laktacji, hamowanie prolaktyny, lewodopa, produkt leczniczy, przeciwwskazania w ciąży, przenikanie do mleka, przerwanie laktacji, stan neurologiczny, test ciążowy, wpływ na płodność, Xevoben, Xevoben XR, zespół odstawienny, zmiany zwyrodnieniowe szkieletu, zmniejszanie dawki -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Benserazyd, stosowany w preparatach łączonych z lewodopą (Xevoben w dawkach 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg oraz Xevoben XR 100 mg + 25 mg), wykazuje istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Kluczowymi objawami klinicznymi są nadmierna senność oraz nagłe napady snu, które mogą wystąpić bez ostrzeżenia i znacząco zwiększają ryzyko wypadków. W przypadku ich wystąpienia pacjent powinien całkowicie zrezygnować z prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych do czasu całkowitego ustąpienia symptomów. Lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o charakterze, nieprzewidywalności oraz potencjalnych konsekwencjach tych objawów, a także udokumentować przekazanie tych informacji w dokumentacji medycznej.
Preparaty Xevoben i Xevoben XR różnią się postacią farmaceutyczną i farmakokinetyką, co może wpływać na profil występowania działań niepożądanych związanych z sennością. Xevoben XR, jako kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, może powodować dłużej utrzymujące się, choć bardziej rozłożone w czasie objawy. Monitorowanie pacjenta powinno obejmować ocenę epizodów nadmiernej senności, historii napadów snu, subiektywnej oceny czujności oraz analizę współistniejących zaburzeń neurologicznych i interakcji lekowych. Decyzja o powrocie do prowadzenia pojazdów powinna być podejmowana indywidualnie, po ustąpieniu objawów i dokładnej ocenie stanu klinicznego pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
-
Wskazania do stosowania
Benserazyd jest inhibitorem dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych (AADC) stosowanym wyłącznie w połączeniu z lewodopą, co zapobiega obwodowej konwersji lewodopy do dopaminy, zwiększając jej dostępność w ośrodkowym układzie nerwowym i redukując działania niepożądane. Głównym wskazaniem do terapii jest choroba Parkinsona, charakteryzująca się drżeniem, bradykinezją i sztywnością mięśni. Preparat Xevoben XR (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, dawka 100 mg lewodopy + 25 mg benserazydu) jest wskazany u pacjentów wcześniej leczonych lewodopą z inhibitorem dekarboksylazy, jednak brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania u pacjentów nieleczonych wcześniej lub w długotrwałej terapii. Ponadto, kombinacja ta jest stosowana w leczeniu zespołu parkinsonowskiego o różnej etiologii, z wyłączeniem parkinsonizmu polekowego oraz nie jest zalecana w leczeniu objawów motorycznych indukowanych lekami czy choroby Huntingtona.
Preparaty zawierające benserazyd i lewodopę, w tym Xevoben XR, są również wskazane w leczeniu zespołu niespokojnych nóg (RLS) idiopatycznego oraz związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy, jednak wyłącznie u pacjentów wcześniej leczonych lewodopą z benserazydem w formie o natychmiastowym uwalnianiu. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć niedobór żelaza, który powinien być leczony suplementacją. Dostępne dawki preparatów Xevoben to tabletki zawierające 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg lewodopy i benserazydu oraz kapsułki XR 100 mg + 25 mg. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilniejsze stężenia leku w surowicy i są szczególnie korzystne u pacjentów z fluktuacjami klinicznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Benserazyd – Wskazania do stosowania
benserazyd, bradykinezja, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, drżączka porażenna, drżenie, fluktuacja stanu klinicznego, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciw parkinsonizmowi, lewodopa, miażdżyca tętnic, niedobór żelaza, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, Restless Legs Syndrome, schorzenie neurodegeneracyjne, sztywność mięśni, układ pozapiramidowy, zapalenie mózgu, zespół niespokojnych nóg, zespół parkinsonowski