Interakcje leku
Ranitydyna Aurovitas 150 mg

Ranitydyna wpływa na farmakokinetykę leków poprzez modyfikację ich wchłaniania, metabolizmu i wydalania nerkowego, co może wymagać dostosowania dawek lub rezygnacji z niektórych terapii. Mechanizmy interakcji obejmują wpływ na układ cytochromu P-450, konkurencję w nerkowym wydzielaniu cewkowym oraz zmianę pH żołądka. Ranitydyna nie hamuje istotnie aktywności cytochromu P-450, nie wpływając na metabolizm leków takich jak diazepam czy propranolol, jednak wymaga monitorowania czasu protrombinowego przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych kumaryny (np. warfaryny). W dużych dawkach (np. w zespole Zollingera-Ellisona) może zwiększać stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu poprzez zmniejszenie ich wydalania cewkowego.

Pobierz ChPL PDF Ranitydyna Aurovitas – Tabletki powlekane – 150 mg
  1. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
    1. Mechanizmy interakcji ranitydyny
    2. Wpływ na aktywność układu cytochromu P-450
    3. Interakcje na poziomie wydalania nerkowego
    4. Wpływ na biodostępność leków poprzez zmianę pH żołądka
    5. Szczególna interakcja z erlotynibem
    6. Leki niewykazujące istotnych interakcji z ranitydyną
    7. Interakcja z sukralfatem
  2. Interakcje ranitydyny z alkoholem
  3. Tabela interakcji ranitydyny z innymi lekami
    1. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. choroba wrzodowa dwunastnicy
  2. choroba wrzodowa żołądka
  3. owrzodzenie dwunastnicy wywołane przez leczenie inhibitorami syntetazy prostaglandyn
  4. owrzodzenie trawienne
  5. owrzodzenie żołądka wywołane przez leczenie inhibitorami syntetazy prostaglandyn
  6. refluks żołądkowo-przełykowy
  7. refluksowe zapalenie przełyku
  8. zapobieganie nawrotom owrzodzeń
  9. zespół Zollingera-Ellisona
Substancja czynna
  1. ranitydyna
Kategoria leku
  1. antagoniści receptora H2 histaminy
  2. leki przeciwwrzodowe

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ranitydyna może istotnie wpływać na farmakokinetykę innych leków poprzez zmianę ich wchłaniania, metabolizmu oraz wydalania nerkowego. Te zmiany farmakokinetyczne mogą prowadzić do konieczności dostosowania dawek lub całkowitego zaprzestania stosowania niektórych produktów leczniczych przyjmowanych jednocześnie z ranitydyną.1

Mechanizmy interakcji ranitydyny

Interakcje lekowe ranitydyny mogą zachodzić poprzez różne mechanizmy fizjologiczne, z których najważniejsze to:2

  1. Wpływ na aktywność układu cytochromu P-450
  2. Konkurencja w zakresie nerkowego wydzielania cewkowego
  3. Zmiana pH żołądka wpływająca na wchłanianie innych leków

Wpływ na aktywność układu cytochromu P-450

Ranitydyna w dawkach terapeutycznych nie powoduje istotnego hamowania różnorodnej aktywności układu oksygenazy związanej z cytochromem P-450. Nie obserwuje się nasilenia działania leków metabolizowanych przez ten układ enzymatyczny, takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol czy teofilina. Należy jednak zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z pochodnymi kumaryny (np. warfaryna), gdyż istnieją doniesienia o wydłużeniu czasu protrombinowego. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny tych leków przeciwzakrzepowych, konieczne jest monitorowanie czasu protrombinowego podczas terapii skojarzonej z ranitydyną.3

Interakcje na poziomie wydalania nerkowego

Ranitydyna jest częściowo eliminowana przez system kationowy wydzielania cewkowego, co prowadzi do potencjalnych interakcji z innymi lekami wydalanymi tą drogą. Stosowanie dużych dawek ranitydyny (np. w zespole Zollingera-Ellisona) może zmniejszać wydalanie prokainamidu oraz N-acetyloprokainamidu, co skutkuje zwiększeniem stężenia tych leków w osoczu krwi.4

Wpływ na biodostępność leków poprzez zmianę pH żołądka

Ranitydyna, jako antagonista receptorów H₂, zmienia pH środowiska żołądka, co może wpływać na biodostępność wielu leków. Zmiana pH może prowadzić do:5

  • Zwiększenia wchłaniania niektórych leków, takich jak triazolam, glipizyd czy midazolam
  • Zmniejszenia wchłaniania innych substancji, np. ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny czy gefitynibu

Szczególna interakcja z erlotynibem

Jednoczesne podawanie ranitydyny w dawce 300 mg i erlotynibu prowadzi do znaczącego zmniejszenia ekspozycji na erlotynib. Badania wykazały redukcję AUC (pole pod krzywą stężenia) o 33% oraz stężenia maksymalnego (Cmax) o 54%. Efekt ten można częściowo zminimalizować poprzez zastosowanie odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Podawanie erlotynibu 2 godziny przed lub 10 godzin po przyjęciu ranitydyny w dawce 150 mg dwa razy na dobę skutkowało mniejszą redukcją ekspozycji (AUC) i stężenia maksymalnego (Cmax) – odpowiednio o 15% i 17%.6

Leki niewykazujące istotnych interakcji z ranitydyną

W badaniach nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji pomiędzy ranitydyną a amoksycyliną lub metronidazolem.7

Interakcja z sukralfatem

Jednoczesne podawanie dużych dawek sukralfatu (2 g) z ranitydyną może prowadzić do obniżenia absorpcji ranitydyny. Aby uniknąć tej interakcji, należy zachować co najmniej dwugodzinny odstęp między przyjmowaniem obu leków.8

Interakcje ranitydyny z alkoholem

Ranitydyna może wpływać na metabolizm etanolu poprzez hamowanie aktywności dehydrogenazy alkoholowej w błonie śluzowej żołądka. Jednakże efekt ten jest istotnie mniejszy niż przy stosowaniu innych antagonistów receptora H₂, jak cymetydyna. Pacjenci powinni być świadomi, że:

  • Spożywanie alkoholu podczas leczenia ranitydyną może prowadzić do nieznacznie podwyższonego stężenia alkoholu we krwi
  • Alkohol może nasilać podrażnienie błony śluzowej żołądka, co może osłabiać efekt terapeutyczny ranitydyny
  • Jednoczesne spożywanie alkoholu może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza u osób starszych

Zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii ranitydyną, szczególnie u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy.

Tabela interakcji ranitydyny z innymi lekami

Lek lub grupa leków Rodzaj interakcji Mechanizm Poziom istotności klinicznej Zalecenia
Pochodne kumaryny (np. warfaryna) Wydłużenie czasu protrombinowego Prawdopodobnie wpływ na metabolizm wątrobowy Wysoki Regularne monitorowanie INR/czasu protrombinowego
Prokainamid, N-acetyloprokainamid Zwiększenie stężenia w osoczu Konkurencja o wydzielanie cewkowe Średni Monitorowanie stężenia leków, potencjalna redukcja dawki
Erlotynib Zmniejszenie ekspozycji na erlotynib (AUC o 33%, Cmax o 54%) Zmiana pH żołądka Wysoki Podawanie erlotynibu 2h przed lub 10h po ranitydynie
Triazolam, glipizyd, midazolam Zwiększone wchłanianie Zmiana pH żołądka Średni Potencjalna redukcja dawek tych leków
Ketokonazol, atazanawir, delawirydyna, gefitynib Zmniejszone wchłanianie Zmiana pH żołądka Wysoki Rozważyć alternatywne leczenie lub dostosowanie dawek
Sukralfat Obniżenie absorpcji ranitydyny Wiązanie w przewodzie pokarmowym Średni Stosować z odstępem minimum 2 godzin
Diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol, teofilina Brak istotnego wpływu Ranitydyna nie hamuje istotnie cytochromu P-450 Niski Brak szczególnych zaleceń
Amoksycylina, metronidazol Brak istotnych interakcji – Niski Bezpieczne stosowanie łączne
Alkohol Potencjalnie nieznaczne zwiększenie stężenia alkoholu we krwi Wpływ na aktywność dehydrogenazy alkoholowej Niski do średniego Ograniczenie spożycia alkoholu

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl