Właściwości farmakokinetyczne
Co-Bespres 160 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Co-Bespres

Produkt leczniczy Co-Bespres (160 mg + 25 mg) zawiera dwie substancje czynne: walsartan i hydrochlorotiazyd. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną obu składników oraz ich wzajemne interakcje farmakokinetyczne.¹

Interakcje farmakokinetyczne składników leku

Jednoczesne podawanie walsartanu z hydrochlorotiazydem powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%. Natomiast kinetyka walsartanu nie ulega istotnym zmianom pod wpływem hydrochlorotiazydu. Ta interakcja nie wpływa negatywnie na skuteczność terapeutyczną, ponieważ w kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano wyraźne działanie przeciwnadciśnieniowe leczenia skojarzonego, które jest większe niż po zastosowaniu każdego ze składników w monoterapii lub placebo.²

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność walsartanu wynosi 23%. Podanie walsartanu z pokarmem zmniejsza pole powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie w osoczu o około 50%, jednak od około 8 godzin po podaniu dawki stężenia walsartanu w osoczu są podobne niezależnie od obecności pokarmu. Mimo zmniejszenia AUC nie występuje klinicznie istotne osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można stosować niezależnie od posiłków.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co świadczy o braku rozległej dystrybucji tej substancji w tkankach. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.⁴

Biotransformacja

Walsartan nie ulega intensywnej biotransformacji, ponieważ jedynie około 20% dawki wykrywane jest w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit występujący w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC dla walsartanu), który jest farmakologicznie nieaktywny.⁵

Wydalanie

Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h). Wydalanie zachodzi przede wszystkim z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h, co stanowi około 30% całkowitego klirensu. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁶

Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu

Wchłanianie

Hydrochlorotiazyd po podaniu doustnym wchłania się szybko, osiągając maksymalne stężenie (tmax) po około 2 godzinach. Zwiększenie średniej wartości AUC jest liniowe i proporcjonalne do dawki w zakresie dawek terapeutycznych. Wpływ pokarmu na wchłanianie hydrochlorotiazydu jest minimalny klinicznie lub nie występuje. Bezwzględna dostępność biologiczna hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym wynosi 70%.⁷

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji hydrochlorotiazydu wynosi 4-8 l/kg. Lek ten wiąże się z białkami osocza (40-70%), głównie z albuminami. Hydrochlorotiazyd ulega również kumulacji w erytrocytach, osiągając stężenie około 3-krotnie wyższe niż w osoczu.⁸

Wydalanie

Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. Jego okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi średnio od 6 do 15 godzin. Wielokrotne podawanie hydrochlorotiazydu nie prowadzi do zmian jego właściwości farmakokinetycznych, a dawkowanie raz na dobę powoduje jedynie minimalną kumulację leku. Ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy obejmuje bierną filtrację i czynne wydzielanie do kanalików nerkowych.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U niektórych pacjentów w podeszłym wieku zaobserwowano nieznacznie zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.¹⁰

Ograniczone dane wskazują, że układowy klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony u pacjentów w podeszłym wieku, zarówno zdrowych jak i chorujących na nadciśnienie, w porównaniu ze zdrowymi młodymi ochotnikami.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

W przypadku stosowania zalecanych dawek preparatu Co-Bespres nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów ze współczynnikiem przesączania kłębuszkowego (GFR) wynoszącym 30-70 ml/min.¹²

Brak danych dotyczących stosowania produktu Co-Bespres u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min) oraz u pacjentów dializowanych. Należy zauważyć, że walsartan, ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza, nie może być usunięty za pomocą dializy, natomiast hydrochlorotiazyd może być usunięty z ustroju podczas dializy.¹³

W przypadku zaburzeń czynności nerek obserwowane są istotne zmiany w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu. U pacjentów z takimi zaburzeniami średnie maksymalne stężenia w osoczu i wartości AUC hydrochlorotiazydu są zwiększone, a szybkość wydalania z moczem jest zmniejszona. Obserwowano 3-krotne zwiększenie wartości AUC hydrochlorotiazydu u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek oraz 8-krotne zwiększenie wartości AUC u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Z tego względu stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹⁴

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u pacjentów z łagodnymi (n=6) i umiarkowanymi (n=5) zaburzeniami czynności wątroby narażenie na walsartan było niemal dwukrotnie większe w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.¹⁵

Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Należy zauważyć, że choroba wątroby nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu.¹⁶