wymiana osocza
Wymiana osocza (plazmafereza terapeutyczna) to zabieg medyczny polegający na usunięciu osocza pacjenta zawierającego patogenne elementy i zastąpieniu go substytutem osocza, najczęściej świeżo mrożonym osoczem (FFP) lub roztworem albumin. Procedura ta umożliwia eliminację z krążenia patologicznych substancji, takich jak autoprzeciwciała, kompleksy immunologiczne, cytokiny czy toksyny.
Główne wskazania do wymiany osocza obejmują: zespół Guillaina-Barrégo, przewlekłą zapalną polineuropatię demielinizacyjną, zespół Goodpasture’a, myasthenia gravis, mikroangiopatię zakrzepową (TTP), zatrucia substancjami silnie wiążącymi się z białkami osocza oraz przełom tarczycowy. Zabieg przeprowadza się również w leczeniu odrzucania przeszczepu, krioglobulinemii oraz niektórych postaci zespołu antyfosfolipidowego.
Procedura wykonywana jest za pomocą specjalistycznego sprzętu, najczęściej metodą filtracji membranowej lub wirowania. Podczas jednego zabiegu usuwa się zazwyczaj 1-1,5 objętości osocza pacjenta. Wymiana osocza zwykle jest wykonywana w seriach 3-7 zabiegów, w zależności od wskazań klinicznych i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Do najczęstszych powikłań zabiegu należą: reakcje alergiczne na składniki płynu zastępczego, hipotensja, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia oraz powikłania związane z dostępem naczyniowym. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest monitorowanie stanu pacjenta, parametrów hemodynamicznych oraz równowagi kwasowo-zasadowej podczas całej procedury.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół antyfosfolipidowy – Epidemiologia
Zespół antyfosfolipidowy (APS) to układowa choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się zakrzepicą tętniczą, żylną lub drobnych naczyń, powikłaniami ciążowymi oraz obecnością utrzymujących się przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL). Epidemiologia APS wskazuje na zapadalność 1-2 przypadków na 100 000 osób rocznie oraz chorobowość 40-50 przypadków na 100 000 osób, z wyższymi wskaźnikami w USA (zapadalność 2,1-2,7/100 000, chorobowość 50/100 000) i niższymi w Europie i Azji. APS występuje częściej u kobiet (stosunek 7:2), zwłaszcza w przypadku wtórnego APS związanego z toczniem rumieniowatym układowym (SLE). Przeciwciała aPL wykrywa się u 1-5% populacji ogólnej, jednak klinicznie istotna pozytywność występuje u około 1-2% osób bez innych chorób autoimmunologicznych. APS jest istotnym czynnikiem ryzyka zakrzepicy (obecność aPL u 9-14% pacjentów z zakrzepicą żył głębokich, udarem mózgu i zawałem serca) oraz powikłań ciążowych (6-9% pacjentek), odpowiadając za około 1% wszystkich przypadków zakrzepicy i 15-20% nawracających poronień.
antykoagulant toczniowy, choroba autoimmunologiczna, choroba tkanki łącznej, immunoglobulina dożylna, katastrofalny zespół antyfosfolipidowy, kryteria klasyfikacyjne, małopłytkowość, nawracające poronienia, pierwotny zespół antyfosfolipidowy, powikłanie ciążowe, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało antykardiolipinowe, reumatoidalne zapalenie stawów, stan przedrzucawkowy, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wtórny zespół antyfosfolipidowy, wymiana osocza, zakrzepica, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zawał mięśnia sercowego, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Albunorm 5% 50 g/l
Albunorm 5% to roztwór do infuzji zawierający 50 g/l białka całkowitego, z co najmniej 96% albuminy ludzkiej, dostępny w objętościach 100 ml (5 g albuminy), 250 ml (12,5 g albuminy) oraz 500 ml (25 g albuminy). Preparat wykazuje właściwości słabo hipoonkotyczne, a dawkowanie i szybkość infuzji muszą być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta, ciężkości choroby oraz intensywności utraty płynów i białek. Kluczowe jest, aby dawka była oparta na wymaganej objętości płynów krążących, a nie na stężeniu albuminy w osoczu, co pozwala na optymalizację efektu terapeutycznego. Podawanie Albunorm 5% wymaga regularnego monitorowania parametrów hemodynamicznych, takich jak ciśnienie tętnicze, częstość tętna, ciśnienie żylne ośrodkowe, ciśnienie w tętnicy płucnej, diureza, elektrolity oraz hematokryt/hemoglobina, co umożliwia bieżącą ocenę stanu pacjenta i dostosowanie terapii.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, ciśnienie żylne ośrodkowe, częstość tętna, diureza, elektrolity, hematokryt, hemodylucja, hemoglobina, infuzja, nawodnienie, parametry hemodynamiczne, populacja pediatryczna, równowaga elektrolitowa, stężenie albuminy, uraz, właściwości hipoonkotyczne, wymiana osocza, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Golpimec 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu (Golpimec, 0,5 mg) wiąże się głównie z działaniem na układ sercowo-naczyniowy, w tym bradykardią i zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W badaniach klinicznych dawki nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) były stosunkowo dobrze tolerowane, choć u 5 z 6 pacjentów przy dawce 40 mg zaobserwowano łagodny ucisk w klatce piersiowej odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu pierwszej godziny po podaniu, osiągając maksimum w 6 godzin, i może utrzymywać się dłużej. Przedawkowanie może także prowadzić do wolnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego, a nawet przemijającego pełnego bloku przedsionkowo-komorowego. Fingolimod nie jest usuwany przez dializę ani wymianę osocza, co ogranicza możliwości szybkiej eliminacji leku.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy stopnia II, blok przedsionkowo-komorowy stopnia III, bradykardia, ciężka bradykardia, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, eliminacja fingolimodu, fingolimod, monitorowanie EKG, odstęp QTc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, wydłużenie QT, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fenoxa 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, leku immunomodulującego stosowanego w dawce terapeutycznej 0,5 mg, wiąże się przede wszystkim z ryzykiem poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych wykazano, że dawki do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) mogą wywoływać łagodny ucisk w klatce piersiowej oraz reakcję oskrzeli. Najistotniejszymi klinicznymi konsekwencjami są bradykardia pojawiająca się w ciągu godziny od podania, z maksymalnym efektem w 6 godzin, oraz zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym wolne przewodzenie i przemijający blok przedsionkowo-komorowy. Efekt chronotropowy ujemny może utrzymywać się dłużej niż 6 godzin, choć z czasem ulega osłabieniu.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, Fenoxa, fingolimod, lek immunomodulujący, odstęp QTc, pomiar tętna, przedawkowanie fingolimodu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tirosint Sol 25 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej w formie roztworu doustnego Tirosint Sol stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się nasileniem metabolizmu organizmu i nadmierną stymulacją receptorów beta-adrenergicznych. Kluczowymi objawami są tachykardia (często >100 uderzeń/min), stany lękowe, pobudzenie psychoruchowe oraz hiperkineza. W cięższych przypadkach mogą wystąpić napady drgawkowe, ostra psychoza oraz pełnoobjawowa tyreotoksykoza. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu parametrów hormonalnych, gdzie podwyższony poziom T3 jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem przedawkowania niż T4 czy fT4. Długotrwałe przedawkowanie może prowadzić do nagłej śmierci sercowej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, hiperkineza, hormon tarczycy, lewotyrokysna sodowa, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, niepokój, parametr laboratoryjny, plazmafereza, pobudzenie psychoruchowe, próg drgawkowy, psychoza ostra, receptor beta-adrenergiczny, tachykardia, trijodotyronina, tyreotoksykoza, tyroksyna, wolna tyroksyna, wymiana osocza, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 80-krotności zalecanej dawki 0,5 mg, może prowadzić do istotnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiotoksycznych. U 5 z 6 pacjentów poddanych dawce 40 mg odnotowano łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Najważniejszym zagrożeniem jest bradykardia, pojawiająca się zwykle w ciągu godziny od podania leku, z maksymalnym efektem po 6 godzinach, utrzymującym się dłużej niż 6 godzin. Przedawkowanie może także wywołać wolne przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz przemijające pełne bloki przedsionkowo-komorowe, które mogą występować z większą częstotliwością i nasileniem. W przypadku przedawkowania konieczne jest intensywne monitorowanie EKG w czasie rzeczywistym oraz pomiar tętna i ciśnienia co godzinę przez co najmniej 6 godzin, a w razie wystąpienia bradykardii <45 uderzeń/min u dorosłych, <55 u dzieci ≥12 lat, <60 u dzieci 10-<12 lat, nowego bloku przedsionkowo-komorowego stopnia II lub wydłużenia QTc ≥500 ms, monitorowanie powinno być kontynuowane do następnego dnia. Wystąpienie bloku III stopnia również wymaga przedłużonego nadzoru.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, dializa, efekt chronotropowy, EKG, fingolimod, kardiotoksyczność, odstęp QT, odstęp QTc, oskrzela, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, wymiana osocza, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Albumin 50 g/l Takeda 50 g/l
Human Albumin 50 g/l Takeda to roztwór do infuzji zawierający 50 g/l białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, dostępny w fiolkach 250 ml (12,5 g albuminy) oraz 500 ml (25 g albuminy). Preparat jest nieznacznie hipoonkotyczny i podawany bezpośrednio dożylnie (i.v.). Dawkowanie i szybkość infuzji muszą być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby oraz stopnia utraty płynów i białka, bazując na ocenie niedoboru objętości krwi krążącej, a nie na stężeniu albumin w osoczu. W przypadku wymiany osocza szybkość infuzji powinna być zsynchronizowana z szybkością usuwania osocza, aby utrzymać równowagę objętościową.
albumina ludzka, białko całkowite, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, duszność, hematokryt, niedobór objętości krwi krążącej, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, ośrodkowe ciśnienie żylne, przewodnienie, roztwór do infuzji, roztwór hipoonkotyczny, stan hemodynamiczny, stężenie albumin w osoczu, stężenie elektrolitów, substancja pomocnicza, szybkość infuzji, wlew dożylny, wydalanie moczu, wymiana osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alburex 5 50 g/l
Alburex 5 to 50 g/l roztwór albuminy ludzkiej do infuzji, którego dawkowanie i szybkość podawania należy indywidualizować w zależności od masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby oraz utraty płynów i białek. Kluczowym parametrem przy ustalaniu dawki jest objętość krążącej krwi, a nie poziom albumin w osoczu. Preparat podaje się wyłącznie dożylnie, a szybkość infuzji powinna być dostosowana do stanu klinicznego pacjenta oraz, w przypadku wymiany osocza, do szybkości usuwania osocza, aby utrzymać równowagę objętościową. Alburex 5 dostępny jest w fiolkach o pojemności 250 ml (12,5 g albuminy) oraz 500 ml (25 g albuminy), zawierających 50 g/l białka całkowitego, z czego co najmniej 96% stanowi albumina ludzka. Preparat ma właściwości łagodnie hipoonkotyczne względem osocza i zawiera około 3,2 mg sodu na 1 ml roztworu (140 mmol/l).
albumina, albumina ludzka, białko całkowite, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, droga dożylna, hematokryt, hemoglobina, objętość krążącej krwi, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, poziom albumin w osoczu, poziom elektrolitów, równowaga hemodynamiczna, stężenie albuminy, właściwości hipoonkotyczne, wymiana osocza - Leksykon leków
Przedawkowanie – INZOLFI 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, substancji czynnej leku INZOLFI 0,5 mg, wiąże się z istotnym ryzykiem kardiologicznym, w tym bradykardią, zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużeniem odstępu QTc. Dawki do 80-krotności zalecanej (0,5 mg) były generalnie dobrze tolerowane, jednak dawka 40 mg wywołała u większości badanych objawy ze strony układu oddechowego, takie jak łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu godziny od podania, osiągając maksimum po 6 godzinach, a jej efekt utrzymuje się dłużej, choć z malejącym nasileniem. Przedawkowanie może także prowadzić do wolnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego, a w rzadkich przypadkach do przemijającego pełnego bloku przedsionkowo-komorowego (III stopnia).
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie krwi, częstość akcji serca, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, INZOLFI, monitorowanie kardiologiczne, odstęp QTc, pomiar tętna, przedawkowanie fingolimodu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, repolaryzacja komór serca, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Human Albumin Grifols 20% 200 mg/ml
Dawkowanie albuminy ludzkiej, w tym preparatu Human Albumin Grifols 20%, wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając masę ciała, ciężkość urazu lub choroby oraz stopień utraty płynów i białek. Preparat zawiera 200 g/l białka całkowitego, z czego minimum 95% stanowi albumina, dostępny jest w fiolkach 10 ml (≥1,9 g albuminy), butelkach 50 ml (≥9,5 g) oraz 100 ml (≥19 g). Dawka powinna być ustalana na podstawie oceny niedoboru objętości krwi krążącej, a nie jedynie stężenia albumin w osoczu. Podawanie może odbywać się bezpośrednio dożylnie lub po rozcieńczeniu w roztworach izotonicznych, takich jak 5% glukoza lub 0,9% NaCl.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, hematokryt, objętość krwi krążącej, objętość moczu, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, podanie dożylne, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór hiperonkotyczny, stężenie albumin, stężenie elektrolitów, stężenie preparatu, szybkość infuzji, wymiana osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crealb 40 g/l 40 g/l
Preparat Crealb 40 g/l to roztwór do infuzji zawierający 4% białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, dostępny w fiolkach o zawartości 4 g, 10 g lub 16 g albuminy. Roztwór wykazuje działanie lekko hipoonkotyczne, a dawkowanie oraz szybkość infuzji muszą być precyzyjnie dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając masę ciała, ciężkość urazu lub choroby oraz stopień utraty płynów i białek. Kluczowym kryterium doboru dawki jest wymagana objętość krążących płynów, a nie poziom albumin w osoczu. Podczas terapii konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych, takich jak ciśnienie tętnicze, częstość tętna, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, diureza, poziom elektrolitów oraz wartości hematokrytu i hemoglobiny, co pozwala na ocenę stanu układu krążenia, funkcji nerek oraz równowagi wodno-elektrolitowej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Albutein 50 g/l
Albutein 50 g/l to roztwór do infuzji zawierający 5% białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, wykazujący łagodne działanie hipoonkotyczne względem naturalnego osocza. Produkt dostępny jest w butelkach lub workach o pojemnościach 100 ml (5 g albuminy), 250 ml (12,5 g albuminy) oraz 500 ml (25 g albuminy). Dawkowanie i szybkość infuzji muszą być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta, ciężkości choroby oraz stopnia utraty płynów i białek, z naciskiem na ocenę prawidłowej objętości krwi krążącej, a nie wyłącznie stężenia albumin w osoczu. Podawanie albuminy wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych, takich jak ciśnienie tętnicze, tętno, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, objętość wydalanego moczu, stężenie elektrolitów oraz hematokryt lub stężenie hemoglobiny, z częstotliwością dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta.
albumina ludzka, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, działanie hipoonkotyczne, hematokryt, infuzja dożylna, niewydolność nerek, objętość krwi krążącej, objętość moczu, obrzęk płuc, ośrodkowe ciśnienie żylne, przeciążenie układu krążenia, równowaga elektrolitowa, równowaga płynowa, rozcieńczenie krwi, roztwór do infuzji, stan hemodynamiczny, stężenie albumin w osoczu, stężenie elektrolitów, stężenie hemoglobiny, wymiana osocza, zaburzenia gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 80-krotności dawki terapeutycznej 0,5 mg, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenia odstępu QTc ≥500 msec. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku, osiągając maksimum w ciągu 6 godzin, a jej efekt może utrzymywać się dłużej niż 6 godzin, stopniowo słabnąc w kolejnych dniach. W dawce 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) u 5 z 6 pacjentów odnotowano łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Przedawkowanie może także skutkować wolnym przewodzeniem przedsionkowo-komorowym, a w pojedynczych przypadkach przemijającym pełnym blokiem przedsionkowo-komorowym (stopnia I-III).
akcja serca, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie krwi, dializa, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, EKG, kardiolog, klatka piersiowa, odstęp QTc, parametry życiowe, przedawkowanie fingolimodu, reaktywność drobnych oskrzeli, układ bodźcoprzewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Leczenie
Alergia słoneczna, zwana również fotowrażliwością, to immunologiczna reakcja na promieniowanie UV, manifestująca się różnorodnymi zmianami skórnymi, w tym polymorficznym osutkiem świetlnym (PMLE) i pokrzywką słoneczną. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje przede wszystkim unikanie ekspozycji na słońce oraz stosowanie środków wspomagających, takich jak chłodne kompresy, nawilżające kremy i odpowiednie nawodnienie. W łagodnych przypadkach wystarcza samo unikanie słońca, natomiast w cięższych wskazana jest farmakoterapia: doustne leki przeciwhistaminowe (loratadyna, feksofenadyna, cetyryzyna, difenhydramina, chlorfeniramina), miejscowe kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%) oraz doustne kortykosteroidy (prednizon 0,5-1 mg/kg m.c. przez 1-2 tygodnie). Hydroksychlorochina jest skuteczna w PMLE, a w opornych przypadkach pokrzywki słonecznej stosuje się omalizumab, cyklosporynę lub azatioprynę. Fototerapia (UVA, UVB, PUVA) służy do desensytyzacji skóry przed sezonem letnim i może przynieść remisję trwającą kilka miesięcy.
afamelanotyd, alergia słoneczna, azatiopryna, beta-karoten, cyklosporyna, doustny kortykosteroid, dożylna immunoglobulina, fotochemoterapia PUVA, fototerapia, fotowrażliwość, hartowanie skóry, homeopatia, hydroksychlorochina, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, melanina, miejscowy kortykosteroid, nikotynamid, omalizumab, pokrzywka słoneczna, probiotyk, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, psoralen, selen, terapia infuzyjna, toczeń, wymiana osocza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carvedilol-ratiopharm 12,5 mg
Przedawkowanie karwedylolu, będącego nieselektywnym beta-adrenolitykiem z działaniem alfa-adrenolitycznym, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Objawy obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia, a nawet zatrzymanie krążenia. W układzie oddechowym mogą wystąpić hipowentylacja i skurcz oskrzeli, natomiast w układzie nerwowym obserwuje się wymioty, zaburzenia świadomości oraz uogólnione napady drgawkowe. Stopień nasilenia objawów waha się od łagodnego do krytycznego, co wymaga szybkiego rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego leczenia w warunkach oddziału intensywnej terapii.
adrenalina, alfa-adrenolityk, aminofilina, atropina, benzodiazepina, beta-adrenolityk nieselektywny, beta-sympatykomimetyk, białko osocza, bradykardia, dializoterapia, diazepam, dobutamina, EKG, elektrostymulacja serca, glukagon, inhibitor fosfodiesterazy, izoprenalina, karwedylol, klonazepam, lek sympatykomimetyczny, milrinon, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność serca, noradrenalina, norfenefryna, orcyprenalina, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, wymiana osocza, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie zatokowo-przedsionkowe