preparaty krwiopochodne
Preparaty krwiopochodne są produktami leczniczymi otrzymywanymi z krwi ludzkiej, które mają zastosowanie w leczeniu różnych stanów chorobowych. Uzyskuje się je poprzez frakcjonowanie pełnej krwi pobranej od dawców, co pozwala na wyizolowanie poszczególnych składników o działaniu terapeutycznym.
Do głównych preparatów krwiopochodnych należą: koncentrat krwinek czerwonych, osocze świeżo mrożone, koncentrat krwinek płytkowych, krioprecypitat oraz koncentraty czynników krzepnięcia. Każdy z tych preparatów ma ściśle określone wskazania kliniczne, takie jak uzupełnienie niedoborów elementów morfotycznych krwi, leczenie zaburzeń krzepnięcia czy wspomaganie funkcji immunologicznych.
Bezpieczeństwo stosowania preparatów krwiopochodnych zależy od odpowiedniej kwalifikacji dawców, badań serologicznych i wirusologicznych oraz właściwego przechowywania i transportu. Pomimo rygorystycznych procedur, istnieje minimalne ryzyko przeniesienia czynników zakaźnych, dlatego preparaty te stosuje się wyłącznie w sytuacjach klinicznych z bezwzględnymi wskazaniami.
Nowoczesne technologie w przetwórstwie krwi umożliwiają zwiększenie bezpieczeństwa poprzez wprowadzenie metod inaktywacji patogenów oraz pozyskiwanie składników krwi poprzez metody rekombinowane. Preparaty krwiopochodne podlegają ścisłej kontroli jakości zgodnie z międzynarodowymi standardami, co gwarantuje ich skuteczność i bezpieczeństwo dla pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Przedawkowanie klofarabiny, analogu deoksyadenozyny stosowanego w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), choć nieopisane w literaturze jako odnotowane przypadki, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Do przewidywanych manifestacji należą nudności, wymioty, biegunka oraz ciężka supresja szpiku kostnego objawiająca się pancytopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Dane kliniczne z dwóch przypadków pediatrycznych pacjentów, którzy otrzymali dawkę 70 mg/m² powierzchni ciała przez 5 dni (przekraczając standardową dawkę 52 mg/m²/5 dni), wykazały dodatkowo hepatotoksyczność (hiperbilirubinemia, podwyższone aminotransferazy) oraz wysypkę grudkowo-plamkową.
antidotum, ciężka neutropenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, indeks terapeutyczny, klofarabina, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, monitorowanie funkcji wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na lek, nawodnienie dożylne, neutropenia, niedokrwistość, objawy ze strony przewodu pokarmowego, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, parametry życiowe, płytki krwi, podwyższone aminotransferazy, powierzchnia ciała, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, supresja szpiku kostnego, toksyczność lekowa, układ krwiotwórczy, uszkodzenie hepatocytów, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Daruph 40 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie w dawce 221 mg na dobę przez okres 1 tygodnia, wiąże się z istotnym ryzykiem mielosupresji, w tym małopłytkowości oraz ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego (mielosupresja stopnia 3. lub 4.). Objawy te manifestują się znacznym obniżeniem parametrów morfologii krwi, takich jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, co zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych i infekcyjnych. Doświadczenie kliniczne w zakresie przedawkowania dazatynibu jest ograniczone, jednak dostępne dane wskazują na konieczność ścisłego monitorowania pacjentów oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia podtrzymującego, w tym przetoczeń preparatów krwiopochodnych i podawania czynników wzrostu układu krwiotwórczego.
czynniki wzrostu, Daruph, dazatynib, laktoza jednowodna, małopłytkowość, mielosupresja, mielosupresja stopnia 3 i 4, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, płytki krwi, preparaty krwiopochodne, układ krwiotwórczy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gemcitabine Accord 2 g
Przedawkowanie chlorowodorku gemcytabiny (Gemcitabine Accord) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji i ścisłego monitorowania pacjenta. Nie istnieje specyficzne antidotum na gemcytabinę, dlatego leczenie opiera się na terapii objawowej i wspomagającej. Gemcytabina wykazuje szeroki zakres tolerancji dawkowania, z udokumentowanymi dawkami do 5700 mg/m² powierzchni ciała podawanymi dożylnie w ciągu 30 minut co 2 tygodnie, które mimo toksyczności pozostawały klinicznie akceptowalne. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych, funkcji narządowych oraz systematyczne badania hematologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka mielosupresji, w tym neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości.
antidotum, badanie krwi, czynniki wzrostu kolonii granulocytów, dawkowanie terapeutyczne, elementy morfotyczne krwi, gemcytabina, leczenie wspomagające, mielosupresja, monitoring hematologiczny, monitorowanie pacjenta, neutropenia, niedokrwistość, preparaty krwiopochodne, roztwór do infuzji, terapia przeciwinfekcyjna, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cytosar 500 mg
Przedawkowanie cytarabiny (preparat CYTOSAR, 500 mg cytarabiny w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie dla ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Dawki przekraczające zalecane schematy, zwłaszcza 12 dawek po 4,5 g/m² powierzchni ciała podawanych we wlewie dożylnym przez godzinę co 12 godzin, prowadzą do nieodwracalnego toksycznego uszkodzenia OUN oraz znacznego wzrostu śmiertelności. Przedawkowanie wywołuje także ciężką mielosupresję, wymagającą transfuzji koncentratu krwinek czerwonych i płytek krwi, oraz zaburzenia immunologiczne skutkujące zwiększoną podatnością na infekcje, co wymaga wdrożenia antybiotykoterapii.
antidotum, antybiotykoterapia, cytarabina, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie wspomagające, mielosupresja, monitorowanie parametrów życiowych, morfologia krwi obwodowej, nawodnienie pacjenta, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry laboratoryjne, płytki krwi, podatność na infekcje, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie cytarabiny, śmiertelność, stan neurologiczny, supresja szpiku kostnego, toksyczne uszkodzenie OUN, wlew dożylny, zaburzenia immunologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zavedos 10 mg
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, cytostatyku z grupy antracyklin, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się dwoma głównymi mechanizmami toksyczności: ostrą kardiotoksycznością oraz mielotoksycznością. Ostra kardiotoksyczność może wystąpić w ciągu pierwszych 24 godzin po ekspozycji, objawiając się zaburzeniami przewodnictwa, arytmiami, zmianami w EKG oraz objawami niewydolności serca, wymagającymi intensywnego monitorowania kardiologicznego i leczenia objawowego. Mielotoksyczność rozwija się w okresie 1-2 tygodni po przedawkowaniu, prowadząc do ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego, pancytopenii, neutropenii, małopłytkowości i niedokrwistości, co wymaga przetoczeń preparatów krwiopochodnych, izolacji pacjenta oraz profilaktyki i leczenia zakażeń.
arytmia, cytostatyk antracyklinowy, idarubicyna chlorowodorek, izolacja pacjenta, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kardiotoksyczność ostra, małopłytkowość, mielotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, opóźniona niewydolność serca, pancytopenia, preparaty krwiopochodne, zaburzenia przewodnictwa, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib SUN 80 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, prowadzi do ciężkiej mielosupresji, z dominującą trombocytopenią, która zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych. Oprócz trombocytopenii obserwuje się również leukopenię, neutropenię oraz anemię, co potęguje ryzyko infekcji i osłabienia pacjenta. W normalnym dawkowaniu dazatynib może wywoływać mielosupresję stopnia 3. lub 4., a przedawkowanie nasila te efekty toksyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi, osób starszych oraz tych stosujących leki nasilające mielosupresję.
anemia, antidotum, białka osocza, czynniki wzrostu kolonii granulocytów, hemodializa, hemoglobina, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Pharmascience 5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, mimo ograniczonych danych klinicznych, stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych odnotowano podawanie dawek znacznie przekraczających standardowe, sięgających nawet 150 mg w badaniach wielodawkowych oraz do 400 mg w badaniach z pojedynczą dawką. Dominującym efektem toksycznym jest supresja szpiku kostnego, prowadząca do neutropenii, trombocytopenii i anemii, co stanowi główną barierę w zwiększaniu dawki leku. Objawy te mogą ujawnić się z opóźnieniem, co wymaga długotrwałego monitorowania pacjenta.
anemia, antidotum, czynnik wzrostu G-CSF, działanie niepożądane, intensywna opieka medyczna, interwencja medyczna, leczenie wspomagające, lenalidomid, morfologia krwi, neutropenia, parametry czerwonokrwinkowe, preparaty krwiopochodne, supresja szpiku kostnego, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Temozolomide Glenmark 250 mg
Przedawkowanie temozolomidu stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, głównie z powodu jego silnego działania mielosupresyjnego. W badaniach klinicznych oraz opisach przypadków odnotowano, że dawki znacznie przekraczające standardowe 150-200 mg/m² (np. 10 000 mg podane w ciągu 5 dni) prowadzą do ciężkiej pancytopenii, gorączki neutropenicznej, zakażeń wieloogniskowych oraz niewydolności wielonarządowej, co w skrajnych przypadkach kończy się zgonem. Długotrwałe stosowanie temozolomidu powyżej standardowego 5-dniowego cyklu, nawet do 64 dni, również zwiększa ryzyko poważnych powikłań hematologicznych i infekcyjnych. Mechanizm toksyczności opiera się na bezpośrednim uszkodzeniu komórek macierzystych szpiku kostnego, co skutkuje długotrwałą mielosupresją i zwiększoną podatnością na infekcje.
antybiotykoterapia, cytostatyk, czynnik wzrostu G-CSF, działanie cytotoksyczne, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, głęboka neutropenia, gorączka, gorączka neutropeniczna, infekcje oportunistyczne, komórki macierzyste szpiku kostnego, komórki progenitorowe szpiku, leukocyty, mielosupresja, neutropenia, niewydolność wielonarządowa, obniżona odporność, pancytopenia, płytki krwi, powikłania hematologiczne, preparaty krwiopochodne, temozolomid, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Neocitec 10 mg/ml
Przedawkowanie winorelbiny, substancji czynnej Neocitec (10 mg/ml), prowadzi do ciężkiej hipoplazji szpiku kostnego z pancytopenią, co skutkuje znacznym obniżeniem parametrów hematologicznych. Typowe objawy kliniczne to neutropenia z wtórnymi zakażeniami bakteryjnymi, grzybiczymi i wirusowymi, gorączka oraz niedrożność porażenna jelit spowodowana neurotoksycznym działaniem leku na autonomiczny układ nerwowy przewodu pokarmowego. Produkt dostępny jest w fiolkach 1 ml (10 mg) i 5 ml (50 mg), a ze względu na wąski indeks terapeutyczny wymaga precyzyjnego dawkowania i ostrożności podczas przygotowywania infuzji, gdyż błędy mogą prowadzić do toksycznego przedawkowania.
anemia, antybiotykoterapia o szerokim spektrum, cytostatyk, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, działanie neurotoksyczne, G-CSF, hipoplazja szpiku kostnego, lek prokinetyczny, morfologia krwi, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, pancytopenia, parametry hematologiczne, preparaty krwiopochodne, supresja szpiku, trombocytopenia, winorelbina, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie powyżej 150 mg w badaniach wielokrotnych oraz do 400 mg w badaniach jednorazowych, wiąże się głównie z hematologiczną toksycznością ograniczającą dawkę. Dominujące objawy to pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia oraz anemia, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwiększone ryzyko infekcji, krwawień oraz osłabienia pacjenta. W badaniach klinicznych obserwowano, że dawki powyżej 150 mg znacząco wpływają na parametry morfologii krwi, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu pacjentów. Lenalidomide Grindeks dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, co ułatwia ocenę przyjętej dawki w przypadku przedawkowania.
anemia, ciężka neutropenia, czynniki wzrostu, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, kapsułki twarde, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, preparaty krwiopochodne, profil toksyczności, przedawkowanie lenalidomidu, rozmaz krwi, toksyczność hematologiczna, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach ≥150 mg, wiąże się głównie z toksycznością hematologiczną, obejmującą neutropenię, trombocytopenię oraz anemię. W badaniach klinicznych odnotowano podawanie pojedynczych dawek nawet do 400 mg, co stanowi punkt odniesienia dla oceny ryzyka. W przypadku przedawkowania konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem liczby neutrofili, płytek krwi oraz parametrów czerwonokrwinkowych, aby szybko wykryć i przeciwdziałać hematologicznym powikłaniom. Lenalidomid dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, co należy uwzględnić przy ocenie całkowitej przyjętej dawki.
anemia, kapsułki twarde, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, lenalidomid, monitoring hematologiczny, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, parametry czerwonokrwinkowe, płytki krwi, powikłania hematologiczne, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie lenalidomidu, przetoczenie produktów krwiopochodnych, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Daruph 63 mg
Przedawkowanie dazatynibu, substancji czynnej leku Daruph, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu ryzyka rozwoju mielosupresji o stopniu 3. lub 4., co może prowadzić do ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego. W klinicznych obserwacjach odnotowano przypadki przyjęcia dawki 221 mg/dobę przez tydzień, znacznie przekraczającej dawkę terapeutyczną, skutkujące istotnym zmniejszeniem liczby płytek krwi (trombocytopenia) i zwiększonym ryzykiem krwotoków. Mielosupresja w stopniu 3. charakteryzuje się umiarkowanym do ciężkiego obniżeniem parametrów morfologii krwi, w tym neutropenią, trombocytopenią i niedokrwistością, natomiast stopień 4. stanowi bezpośrednie zagrożenie życia z powodu ryzyka ciężkich infekcji i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
czynniki wzrostu, dazatynib, infekcja zagrażająca życiu, krwotok, krzepnięcie krwi, leczenie podtrzymujące, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, preparaty krwiopochodne, ryzyko krwawień, substancja czynna, szpik kostny, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Teva 5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną, która jest kluczowym ogranicznikiem dawki. W badaniach klinicznych odnotowano działania niepożądane przy dawkach sięgających 150 mg w badaniach wielokrotnych oraz do 400 mg w badaniach z pojedynczą dawką. Dominujące objawy to mielosupresja manifestująca się leukopenią, neutropenią, trombocytopenią oraz anemią, a także pancytopenia przy znacznym przedawkowaniu. Zaburzenia krzepnięcia i zwiększona podatność na infekcje są konsekwencją trombocytopenii i neutropenii, a ich nasilenie koreluje z wielkością przedawkowania. Lenalidomide Teva dostępny jest w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, co jest istotne przy ocenie stopnia przedawkowania.
anemia, antybiotykoterapia profilaktyczna, ciężka neutropenia, cytopenia, czynniki wzrostu, funkcja nerek, funkcja wątroby, kapsułki twarde, lenalidomid, leukopenia, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, objawy toksyczności, pancytopenia, podatność na infekcje, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwzakażeniowa, ryzyko krwawień, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, dostępnej w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ostrej kardiotoksyczności, która może wystąpić już w ciągu 24 godzin od podania. Objawia się ona zaburzeniami rytmu serca, obniżeniem frakcji wyrzutowej oraz ostrymi zespołami wieńcowymi, wymagając intensywnego monitorowania kardiologicznego (EKG, echokardiografia, markery uszkodzenia mięśnia sercowego) oraz natychmiastowego leczenia. W ciągu 1-2 tygodni po przedawkowaniu rozwija się ciężka mielotoksyczność manifestująca się neutropenią, trombocytopenią i anemią, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi oraz wdrożenie profilaktyki przeciwinfekcyjnej, terapii czynnikami wzrostu, preparatami krwiopochodnymi i antybiotykoterapii.
anemia, antracykliny, antybiotykoterapia, badanie EKG, czynniki wzrostu, echokardiografia, endoskopia, Idarubicin Accord, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, mielotoksyczność, monitoring kardiologiczny, morfologia krwi, neutropenia, opóźniona niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pancytopenia, perforacja, płynoterapia, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, roztwór do wstrzykiwań, smoliste stolce, terapia hemostatyczna, trombocytopenia, uszkodzenie błony śluzowej, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, żywienie parenteralne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carmustine Accordpharma 50 mg
Przedawkowanie karmustyny (Carmustine Accordpharma), cytostatyku z grupy nitrozomoczników o działaniu alkilującym, prowadzi do ciężkiej mielosupresji manifestującej się pancytopenią, neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji, krwawień oraz niedotlenienia. Ponadto, toksyczność leku może skutkować uszkodzeniem wątroby (martwica, podwyższone enzymy wątrobowe, encefalopatia), śródmiąższowym zapaleniem płuc (duszność, hipoksemia, zmiany obrazowe) oraz neurotoksycznymi powikłaniami OUN (zapalenie mózgu i rdzenia, drgawki, zaburzenia świadomości). Dawki toksyczne nie są precyzyjnie określone, jednak ryzyko powikłań rośnie wraz z przekroczeniem dawki terapeutycznej, przy czym preparat dostępny jest w dawkach 50 mg i 300 mg, a po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 3,3 mg karmustyny.
AlAT, AspAT, bilirubina, czynnik wzrostu G-CSF, działanie alkilujące, encefalopatia wątrobowa, farmakokinetyka karmustyny, fosfataza alkaliczna, GFR, hipoksemia, INR, karmustyna, kreatynina, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, martwica wątroby, mielosupresja, mocznik, neutropenia, niedokrwistość, nitrozomocznik, odtrutka, pancytopenia, preparaty krwiopochodne, rozmaz krwi, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie mózgu i rdzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cabazitaxel Medical Valley 60 mg
Przedawkowanie kabazytakselu (Cabazitaxel Medical Valley) nie posiada specyficznego antidotum, co wymaga natychmiastowego wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego. Główne powikłania obejmują ciężką supresję szpiku kostnego manifestującą się nasilonymi cytopeniami (neutropenia, trombocytopenia, anemia), co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień, oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nasilone nudności, wymioty, biegunka i zapalenie błon śluzowych. W przypadku gorączki neutropenicznej (temperatura ≥38,3°C lub ≥38,0°C przez ≥1h przy neutrofilach <500/μl) konieczna jest hospitalizacja i szerokospektralna antybiotykoterapia. Zaburzenia elektrolitowe wynikające z wymiotów i biegunki wymagają suplementacji i monitorowania parametrów biochemicznych.
anemia, antidotum, antybiotykoterapia szerokospektralna, cytopenia, cytostatyk, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, gorączka neutropeniczna, kortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, onkolog kliniczny, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie kabazytakselu, reakcja anafilaktyczna, supresja szpiku kostnego, toksykolog, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błon śluzowych, żywienie parenteralne