biopsja nerki
Biopsja nerki to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu małego fragmentu tkanki nerkowej do badania mikroskopowego. Jest kluczowym narzędziem w diagnostyce chorób nerek, szczególnie w przypadkach, gdy badania nieinwazyjne (obrazowe, laboratoryjne) nie pozwalają na postawienie jednoznacznego rozpoznania.
Procedura najczęściej wykonywana jest przezskórnie pod kontrolą USG lub tomografii komputerowej, choć w niektórych przypadkach stosuje się metodę otwartą lub laparoskopową. Wskazania do biopsji nerki obejmują niewyjaśniony białkomocz, krwinkomocz, ostrą lub przewlekłą niewydolność nerek o niejasnej etiologii oraz monitorowanie postępu choroby lub odpowiedzi na leczenie.
Materiał uzyskany podczas biopsji poddawany jest ocenie histopatologicznej, immunofluorescencyjnej oraz w mikroskopii elektronowej, co pozwala na precyzyjne rozpoznanie takich chorób jak kłębuszkowe zapalenie nerek, nefropatia cukrzycowa, amyloidoza, toczniowe zapalenie nerek czy odrzucanie przeszczepu. Biopsja nerki, mimo że jest procedurą inwazyjną, charakteryzuje się relatywnie niskim ryzykiem powikłań przy odpowiedniej kwalifikacji pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych – Objawy
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych (FSGS) to przewlekła choroba nerek charakteryzująca się ogniskowym i segmentowym tworzeniem blizn w kłębuszkach nerkowych, prowadzącym do upośledzenia funkcji filtracyjnej. Wczesne objawy obejmują obrzęki, proteinurię (często >3,5 g/dobę), nadciśnienie tętnicze oraz piankowaty mocz. FSGS jest jedną z głównych przyczyn zespołu nerczycowego, który manifestuje się masywną proteinurią (>3,5 g/dobę), hipoalbuminemią (<3,5 g/dl), hipercholesterolemią oraz uogólnionymi obrzękami. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych i potwierdzeniu zmian histopatologicznych w biopsji nerki. Przebieg choroby jest zróżnicowany, a czynniki prognostyczne obejmują stopień proteinurii, wariant histologiczny (np. kolapsowy z najgorszym rokowaniem), odpowiedź na leczenie oraz obecność zwłóknienia śródmiąższowego.
antytrombina III, badanie histopatologiczne, biopsja nerki, dializoterapia, FSGS, hipercholesterolemia, hipoalbuminemia, immunoglobulina, kłębuszek nerkowy, kreatynina, krwiomocz mikroskopowy, leczenie nerkozastępcze, nadciśnienie, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk, PChN, piankowaty mocz, proteinuria, przeszczep nerki, remisja, zakrzepica, zatrzymanie płynów, zespół nerczycowy, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół paznokciowo-patellarny – Diagnostyka i diagnoza
Zespół paznokciowo-patellarny (NPS) to autosomalnie dominujące schorzenie charakteryzujące się dysplazją lub brakiem paznokci (80-90% pacjentów), hipoplastycznymi lub nieobecnymi rzepkami (około 60%), dysplazją stawów łokciowych oraz obecnością patognomonicznych rogów biodrowych. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowym (RTG, MRI, CT) oraz testach genetycznych wykrywających mutacje w genie LMX1B (mutacje w eksonach 2-6 wykrywane u 80-85% pacjentów, dodatkowe 5% dzięki analizie delecji/duplikacji). Charakterystycznym dermatologicznym objawem są trójkątne obłączki paznokciowe (triangular lunulae). Diagnostyka nefrologiczna obejmuje badanie moczu (białkomocz, krwinkomocz), ocenę funkcji nerek i biopsję w przypadku progresji, gdyż 30-50% pacjentów wykazuje zmiany w moczu, a 5-10% rozwija białkomocz nerczycowy prowadzący do schyłkowej niewydolności nerek. W diagnostyce uwzględnia się także badania okulistyczne ze względu na ryzyko jaskry pierwotnej otwartego kąta i nadciśnienia ocznego.
badanie okulistyczne, białkomocz, biopsja nerki, błona podstawna kłębuszka nerkowego, diagnostyka molekularna, diagnostyka preimplantacyjna, dysplazja paznokci, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen LMX1B, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra pierwotna otwartego kąta, kłykieć udowy, krwinkomocz, nadciśnienie oczne, nefropatia, rezonans magnetyczny, róg biodrowy, schyłkowa niewydolność nerek, sekwencjonowanie eksomu, stopa końsko-szpotawa, tkanka maziowa, tomografia komputerowa, USG płodu, zespół nerczycowy, zespół paznokciowo-patellarny - Leksykon chorób i schorzeń
Nefryt lupusowy – Leczenie
Nefryt lupusowy, występujący u 40-60% pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (SLE), jest poważnym powikłaniem prowadzącym do uszkodzenia kłębuszków nerkowych i upośledzenia funkcji filtracyjnej nerek. Bez odpowiedniego leczenia, w 10-30% przypadków dochodzi do schyłkowej niewydolności nerek (ESRD), wymagającej dializoterapii lub przeszczepu nerki. Terapia jest dostosowana do klasy histopatologicznej (ISN/RPS) i obejmuje stosowanie hydroksychlorochiny, inhibitorów ACE lub ARB (cel ciśnienia <130/80 mmHg), a w cięższych postaciach (klasy III, IV, V) intensywną immunosupresję z glikokortykosteroidami, mykofenolanem mofetylu (2-3 g/dobę), cyklofosfamidem, belimumabem lub inhibitorami kalcyneuryny (woklosporyna, takrolimus). Nowoczesne wytyczne (EULAR 2023, KDIGO 2024, ACR 2024) rekomendują terapię potrójną od początku leczenia, łączącą glikokortykosteroidy, MMF i nowoczesne leki biologiczne lub inhibitory kalcyneuryny, co poprawia wskaźniki odpowiedzi nerkowej i zmniejsza ryzyko nawrotów.
anifrolumab, azatiopryna, belimumab, białkomocz, biopsja nerki, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, dializoterapia, dyslipidemia, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hydroksychlorochina, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kłębuszek nerkowy, kwas mykofenolowy, martwica włóknikoidalna, medycyna precyzyjna, mezenchymalna komórka macierzysta, mykofenolan mofetylu, nefryt lupusowy, obinutuzumab, osteoporoza, plazmafereza, profilowanie molekularne, przeciwciało monoklonalne, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, takrolimus, terapia CAR-T, toczeń rumieniowaty układowy, woklosporyna, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół antyfosfolipidowy