Właściwości farmakokinetyczne
Traumon 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Traumon (etofenamat 100 mg/ml, aerozol na skórę)

Charakterystyka farmakokinetyczna leku jest kluczowym elementem pozwalającym zrozumieć jego los w organizmie. Traumon zawierający etofenamat w postaci aerozolu na skórę charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego skuteczność terapeutyczną i profil bezpieczeństwa.¹

Wchłanianie przez skórę

Etofenamat po aplikacji miejscowej wykazuje szczególne właściwości wchłaniania. Badania przeprowadzone na ochotnikach, którym podano 300 mg etofenamatu w różnych postaciach (żel 5%, żel 10%, krem, lotion, aerozol na skórę), wykazały porównywalne stężenia kwasu flufenamowego (aktywnego metabolitu) w osoczu. Maksymalne stężenie etofenamatu w osoczu jest osiągane po 12-24 godzinach od aplikacji produktu.²

Co istotne, wchłanianie etofenamatu przez skórę przy zastosowaniu jednakowych ilości substancji czynnej (300 mg) nie zależy od rodzaju zastosowanego podłoża czy stężenia substancji czynnej w preparacie. Oznacza to, że różne formy kosmetyczne (żel, krem, aerozol) dostarczają porównywalną ilość substancji czynnej do krwiobiegu.³

Biodostępność

Biodostępność produktów zawierających etofenamat, w tym aerozolu Traumon, podlega znacznym wahaniom zarówno między pacjentami, jak i u tego samego pacjenta. Czynniki wpływające na biodostępność obejmują przede wszystkim:⁴

• Miejsce aplikacji produktu na skórze
• Stopień nawilżenia skóry
• Inne indywidualne czynniki fizjologiczne

Po aplikacji na skórę względna biodostępność produktu Traumon, definiowana jako część dawki dostępna ogólnoustrojowo, mieści się w zakresie charakterystycznym dla innych produktów zawierających etofenamat i wynosi do 20%.⁵

Dystrybucja w organizmie

Etofenamat po aplikacji miejscowej skutecznie przenika do tkanek docelowych. Badania dystrybucji tkankowej przeprowadzone dla etofenamatu w postaci żelu i kremu potwierdzają, że zarówno substancja macierzysta, jak i jej metabolity docierają do głębiej położonych struktur.⁶

W badaniach z zastosowaniem chromatografii gazowej i spektrofotometrii masowej (GC/MS) analizowano stężenia etofenamatu i kwasu flufenamowego w różnych tkankach. Pomiary wykonano po 18-24 godzinach od ostatniego podania etofenamatu stosowanego miejscowo w postaci żelu 5% (3g), aplikowanego trzy razy na dobę przez 7 kolejnych dni.⁷

Powyższe dane pokazują, że etofenamat osiąga najwyższe stężenia w skórze, a następnie przenika do głębiej położonych tkanek z zachowaniem gradientu stężeń. Podobny rozkład stężeń obserwuje się dla aktywnego metabolitu – kwasu flufenamowego.⁸

Wiązanie z białkami osocza

Etofenamat, podobnie jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza wynoszącym 98%. W badaniach wykazano, że aktywny metabolit etofenamatu – kwas flufenamowy – wiąże się z białkami osocza w jeszcze większym stopniu, przekraczającym 99%. ^99%.”>9

Metabolizm etofenamatu

Etofenamat podlega złożonym procesom biotransformacji zachodzącym głównie w wątrobie. Procesy te obejmują:¹⁰

1. Utlenianie – prowadzące do powstania hydroksylowanych pochodnych
2. Sprzężenie – głównie z kwasem glukuronowym

W wyniku tych procesów powstają liczne metabolity etofenamatu:¹¹

• 5-OH-etofenamat
• 4′-OH-etofenamat
• 5,4′-dihydroksyetofenamat
• Kwas flufenamowy (aktywny metabolit)
• Kwas 5-OH-flufenamowy
• Kwas 4′-OH-flufenamowy
• Kwas 5,4′-dihydroksyflufenamowy

Wśród wymienionych metabolitów szczególne znaczenie ma kwas flufenamowy, który jest aktywny farmakologicznie i przyczynia się do działania terapeutycznego leku.

Eliminacja

Etofenamat po przejściu przez procesy metaboliczne jest wydalany z organizmu dwoma głównymi drogami:¹²

• Przez nerki – wydalanie metabolitów z moczem
• Z kałem – eliminacja metabolitów przez układ żółciowy i przewód pokarmowy

Wydalanie zachodzi w postaci licznych metabolitów, zarówno wolnych, jak i sprzężonych, powstałych w wyniku procesów hydroksylacji oraz rozpadu eterów i estrów. Łącznie około 55% dawki jest eliminowane przez nerki i z kałem.

Okres półtrwania eliminacji etofenamatu po podaniu miejscowym wynosi 3,3 godziny.¹³ Jest to parametr istotny klinicznie, pozwalający określić częstotliwość dawkowania produktu.