Reaktywne zapalenie stawów
Reaktywne zapalenie stawów to zapalenie stawów pojawiające się po infekcji w układzie pokarmowym, moczowo-płciowym lub oddechowym, objawiające się bólem, obrzękiem stawów oraz czasem zmianami skórnymi i ocznymi. Leczenie polega na łagodzeniu objawów poprzez stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, kortykosteroidów oraz antybiotyków w przypadku aktywnej infekcji, a także na regularnej rehabilitacji i ćwiczeniach fizycznych. W przypadkach przewlekłych stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby i leki biologiczne. Kluczowe znaczenie mają także edukacja pacjenta, fizykoterapia oraz współpraca z zespołem specjalistów, aby zapobiegać nawrotom i poprawić jakość życia.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to zapalne zapalenie stawów pojawiające się po infekcji bakteryjnej układu pokarmowego, moczowo-płciowego lub oddechowego, najczęściej u mężczyzn w wieku 20-50 lat. Objawy rozwijają się w ciągu dni do tygodni po infekcji i mogą obejmować stawy, oczy, skórę oraz drogi moczowe. Przebieg choroby jest zwykle samoograniczający się, trwający 3-5 miesięcy, jednak u 15-20% pacjentów może przyjąć formę przewlekłą, a u 30% wystąpią nawroty. Leczenie jest objawowe i obejmuje antybiotyki (w przypadku aktywnej infekcji), niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) stosowane w dużych dawkach przez około 2 tygodnie, kortykosteroidy (miejscowo lub ogólnoustrojowo), DMARDs (np. sulfasalazyna, metotreksat) w przewlekłych przypadkach oraz leki biologiczne, takie jak inhibitory TNF (infliximab, etanercept, sekukinumab) w terapii opornej. Kluczową rolę odgrywa także fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia wzmacniające, zwiększające zakres ruchu oraz techniki łagodzenia bólu, a także terapia zajęciowa wspomagająca codzienne funkcjonowanie.
Ze względu na wielonarządowy charakter ReA, leczenie wymaga interdyscyplinarnego podejścia z udziałem reumatologa, okulisty, dermatologa, urologa, fizjoterapeuty i terapeuty zajęciowego. Regularne wizyty kontrolne są niezbędne do monitorowania przebiegu choroby i dostosowania terapii. Samoopieka pacjenta obejmuje aktywność fizyczną, zbilansowaną dietę, odpowiedni odpoczynek, techniki radzenia sobie z bólem oraz profilaktykę infekcji, w tym stosowanie prezerwatyw i higienę żywności. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, choć obecność antygenu HLA-B27, spondyloartropatii w rodzinie czy przewlekłego zapalenia jelit pogarszają prognozę. Leczenie ReA u pacjentów z HIV jest wyzwaniem i może wymagać immunosupresji lub terapii antyretrowirusowej. Edukacja pacjenta i opieka pielęgniarska koncentrują się na monitorowaniu objawów, podawaniu leków, nauce technik oszczędzania stawów oraz wsparciu psychologicznym, co jest kluczowe dla skutecznego zarządzania chorobą.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
antygen HLA-B27, cyklosporyna, czynnik martwicy nowotworów, dermatolog, etanercept, fizjoterapeuta, fizykoterapia, infliksymab, inhibitor TNF, iniekcja dostawowa, kortykosteroid, leczenie przyczynowe, lek biologiczny, lek modyfikujący przebieg choroby, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okulista, przewlekłe zapalenie jelit, reaktywne zapalenie stawów, reumatolog, reumatolog dziecięcy, sekukinumab, spondyloartropatia, sulfasalazyna, terapeuta zajęciowy, terapia antyretrowirusowa, terapia zajęciowa, urolog, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zapalne zapalenie stawów -
Diagnostyka i diagnoza
Reaktywne zapalenie stawów (ReZS) to zapalenie stawów rozwijające się 1-4 tygodnie po infekcji przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego lub dróg oddechowych. Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie i wykluczeniu innych przyczyn, gdyż brak jest specyficznego testu diagnostycznego. Charakterystyczne jest asymetryczne oligoartykularne zapalenie stawów, najczęściej kończyn dolnych, z objawami pozastawowymi (zapalenie spojówek, zmiany skórne, zapalenie cewki moczowej). W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższone markery stanu zapalnego: OB i CRP, negatywny czynnik reumatoidalny i ANA, a u 65-96% pacjentów obecność HLA-B27, który koreluje z zajęciem kręgosłupa i zapaleniem błony naczyniowej oka. Płyn stawowy cechuje się leukocytozą 10 000-40 000/μl z przewagą neutrofilów, brakiem kryształów i ujemnymi posiewami bakteriologicznymi. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. infekcyjne zapalenie stawów, dnę moczanową, RZS i łuszczycowe zapalenie stawów.
Badania obrazowe, takie jak RTG, MRI i ultrasonografia, wspomagają ocenę zmian stawowych i wykluczenie innych przyczyn. Kryteria diagnostyczne ACR z 1999 roku uwzględniają zapalenie stawów trwające ponad miesiąc, zapalenie cewki moczowej lub szyjki macicy oraz objawy pozastawowe. W diagnostyce należy uwzględnić badania w kierunku czynników zakaźnych (posiew kału, testy na Chlamydia trachomatis, test tuberkulinowy) oraz rozważyć badanie w kierunku HIV u pacjentów z grup ryzyka. Wczesne rozpoznanie i leczenie ReZS jest kluczowe dla zapobiegania trwałym uszkodzeniom stawów i rozwojowi przewlekłej postaci choroby. U ponad 80% pacjentów objawy ustępują w ciągu 3-12 miesięcy, jednak konieczne jest holistyczne podejście diagnostyczne i współpraca z reumatologiem, okulistą, dermatologiem oraz specjalistami urologii lub ginekologii w zależności od zajętych narządów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Diagnostyka i diagnoza
białko C-reaktywne, choroba zapalna jelit, czynnik reumatoidalny, dna moczanowa, entezopatia, gorączka reumatyczna, HLA-B27, infekcyjne zapalenie stawów, keratoderma blennorrhagicum, łuszczycowe zapalenie stawów, odczyn Biernackiego, płyn stawowy, przeciwciała przeciwjądrowe, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatolog dziecięcy, rezonans magnetyczny, rzeżączkowe zapalenie stawów, spondyloartropatia osiowa, układ moczowo-płciowy, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie cewki moczowej, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie stawów śródstopno-paliczkowych, zapalenie szyjki macicy -
Epidemiologia
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) jest rzadką spondyloartropatią seronegatywną o zróżnicowanej epidemiologii, z zapadalnością od 0,6 do 27 przypadków na 100 000 osób, zależnie od regionu i populacji. Najczęściej dotyka dorosłych w wieku 15-40 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 4:1), szczególnie po zakażeniach układu moczowo-płciowego (np. Chlamydia trachomatis) oraz przewodu pokarmowego (Salmonella, Shigella, Yersinia). Antygen HLA-B27 występuje u 50-80% pacjentów z ReA i wiąże się z cięższym przebiegiem choroby, częstszymi objawami pozastawowymi oraz dłuższym czasem trwania. Ryzyko rozwoju ReA po zakażeniu bakteryjnym wynosi 2-4% po infekcjach układu moczowo-płciowego i do 15% po zakażeniach przewodu pokarmowego, z wyższym ryzykiem u pacjentów HIV-dodatnich i nosicieli HLA-B27.
Przebieg kliniczny ReA jest zmienny: u większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 6 miesięcy, jednak 15-50% doświadcza nawrotów, a 15-30% rozwija przewlekłe zapalenie stawów lub zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych. Epidemiologia choroby ulega zmianom pod wpływem czynników takich jak poprawa higieny, zmiany mikrobiomu oraz nowe patogeny (np. Clostridium difficile, SARS-CoV-2). Diagnostyka jest utrudniona przez brak jednolitych kryteriów i różnorodność manifestacji klinicznych, co może prowadzić do niedodiagnozowania, zwłaszcza u kobiet. Dane wskazują na związek między niższym statusem socjoekonomicznym a cięższym przebiegiem ReA, co podkreśla potrzebę indywidualizacji podejścia terapeutycznego i monitorowania pacjentów w różnych grupach ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Epidemiologia
antygen HLA-B27, biegunka zakaźna, Campylobacter jejuni, Chlamydia trachomatis, Clostridium difficile, Giardia lamblia, mikrobiom, Mycoplasma hominis, Neisseria gonorrhoeae, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, objawy pozastawowe, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, Salmonella enteritidis, Shigella flexneri, spondyloartropatia seronegatywna, Ureaplasma urealyticum, Yersinia enterocolitica, zakażenie chlamydią, zakażenie HIV, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowo-płciowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalna choroba stawów -
Etiologia i przyczyny
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to zapalne zapalenie stawów rozwijające się po infekcji w innych narządach, najczęściej układu pokarmowego, moczowo-płciowego lub dróg moczowych, przy czym stawy nie są bezpośrednio zakażone. Etiologia ReA obejmuje bakterie takie jak Chlamydia trachomatis (najczęstszy patogen w infekcjach moczowo-płciowych), Neisseria gonorrhoeae, Salmonella enteritidis, Shigella flexneri, Yersinia enterocolitica, Campylobacter jejuni oraz inne. W około 40% przypadków nie udaje się zidentyfikować konkretnego patogenu. Patogeneza ReA opiera się na mechanizmach autoimmunologicznych, w tym reakcji krzyżowej przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom bakteryjnym i tkankom własnym, zwłaszcza u nosicieli HLA-B27, u których ryzyko rozwoju choroby wzrasta nawet 50-krotnie. Fragmenty bakterii mogą być wykrywane w błonie maziowej stawów, co sugeruje immunologiczny charakter zapalenia, a nie bezpośrednie zakażenie stawów.
Czynniki ryzyka rozwoju ReA obejmują obecność antygenu HLA-B27 (70-80% pacjentów z ReA), płeć męską (szczególnie w postaci związanej z infekcjami przenoszonymi drogą płciową), wiek 20-40 lat, zakażenie HIV oraz nasilenie i czas trwania pierwotnej infekcji. Częstość występowania ReA po zakażeniach układu moczowo-płciowego wynosi około 2-4%, a po infekcjach przewodu pokarmowego od 0 do 15%. ReA nie jest zakaźne samo w sobie, jednak patogeny wywołujące chorobę mogą być przenoszone drogą płciową lub przez zanieczyszczoną żywność. Leczenie pierwotnej infekcji antybiotykami nie zawsze zapobiega rozwojowi ReA. Zrozumienie etiologii i mechanizmów immunopatologicznych jest kluczowe dla diagnostyki i terapii, jednak wiele aspektów choroby pozostaje nadal niewyjaśnionych, co wymaga dalszych badań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Etiologia i przyczyny
antygen HLA-B27, błona maziowa stawu, Campylobacter jejuni, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia trachomatis, Clostridioides difficile, COVID-19, drogi moczowe, dysfagia, Escherichia coli, infekcja dróg oddechowych, infekcja jelitowa, mimikra molekularna, Mycobacterium tuberculosis, Mycoplasma hominis, narządy płciowe, Neisseria gonorrhoeae, paciorkowiec beta-hemolizujący, rak pęcherza moczowego, reakcja autoimmunologiczna, reaktywne zapalenie stawów, Salmonella enteritidis, SARS-CoV-2, Shigella dysenteriae, Shigella flexneri, układ pokarmowy, Ureaplasma urealyticum, Yersinia enterocolitica, zaburzenie autoimmunologiczne, zakażenie HIV, zakażenie przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowo-płciowego, zapalne zapalenie stawów -
Objawy
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to aseptyczne zapalenie stawów rozwijające się w odpowiedzi na infekcję bakteryjną w układzie pokarmowym, moczowo-płciowym lub drogach moczowych, najczęściej wywołane przez Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhea, Salmonella enteritidis, Shigella spp., Yersinia enterocolitica czy Campylobacter jejuni. Objawy pojawiają się zwykle 1-4 tygodnie po infekcji i obejmują asymetryczne, oligoarticularne zapalenie stawów kończyn dolnych (kolana, stawy skokowe, stopy), często z dactylitis i entezopatiami (np. ścięgno Achillesa). Charakterystyczne są także objawy pozastawowe: zapalenie spojówek, cewki moczowej, zmiany skórne (keratoderma blennorrhagicum), a także objawy ogólne jak gorączka i zmęczenie. W diagnostyce istotne jest rozpoznanie przebytych infekcji, obecność antygenu HLA-B27 oraz monitorowanie wskaźników zapalnych (np. OB >30 mm/h). Przebieg choroby jest zmienny, z fazą ostrą trwającą 3-5 miesięcy i samoograniczającym się charakterem u 50-85% pacjentów.
U około 15-50% chorych dochodzi do nawrotów, a u 15-30% ReA przyjmuje formę przewlekłą (>6 miesięcy), szczególnie przy zajęciu stawów biodrowych, braku odpowiedzi na NLPZ oraz obecności HLA-B27. Powikłania mogą obejmować przewlekłe zapalenie stawów, uszkodzenie stawów, a także rozwój innych spondyloartropatii, takich jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Rzadkie, ale poważne powikłania to zapalenie aorty, niewydolność zastawki aortalnej, zaburzenia rytmu serca, zapalenie osierdzia oraz neurologiczne. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla ograniczenia progresji choroby i powikłań, a rokowanie jest generalnie dobre, z powrotem do aktywności w ciągu 2-6 miesięcy u większości pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Objawy
antygen HLA-B27, Chlamydia trachomatis, dactylitis, entezopatia, keratoderma blennorrhagicum, nefropatia IgA, niewydolność zastawki aortalnej, owrzodzenie jamy ustnej, poranna sztywność, przednie zapalenie błony naczyniowej, reaktywne zapalenie stawów, rozcięgno podeszwowe, rumień guzowaty, Salmonella enteritidis, ścięgno Achillesa, spondyloartropatia, stawy kolanowe, zapalenie aorty, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kręgosłupa, zapalenie osierdzia, zapalenie palców, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie szyjki macicy, zapalenie twardówki, zapalenie żołędzi prącia, zespół Reitera, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa -
Patofizjologia i mechanizm
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) to sterylne zapalenie stawów, które rozwija się zwykle w ciągu dni do tygodni po infekcji układu pokarmowego lub moczowo-płciowego, najczęściej wywołanej przez bakterie Gram-ujemne takie jak Salmonella, Shigella, Campylobacter, Yersinia oraz Chlamydia trachomatis. Choroba jest silnie związana z obecnością antygenu HLA-B27, który występuje u 65-96% pacjentów i zwiększa ryzyko rozwoju cięższej, przewlekłej postaci ReA. Patogeneza ReA obejmuje nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, w której antygeny bakteryjne transportowane do błony maziowej aktywują limfocyty T, prowadząc do produkcji cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, IL-10, IL-17 oraz zmiennych poziomów TNF-α i IFN-γ w zależności od fazy choroby. Dysbioza mikrobioty jelitowej oraz zwiększona przepuszczalność błony śluzowej mogą dodatkowo sprzyjać rozwojowi zapalenia, a obecność materiału genetycznego bakterii w tkance maziowej, zwłaszcza Chlamydia, sugeruje rolę przetrwałej infekcji w patogenezie ReA.
Mechanizmy molekularne zaangażowane w ReA obejmują teorie mimikry molekularnej, nieprawidłowego fałdowania białek HLA-B27 oraz tworzenia homodimerów łańcuchów ciężkich, które mogą indukować odpowiedź zapalną. Wykazano, że HLA-B27 moduluje interakcje między bakteriami a układem immunologicznym niezależnie od klasycznej funkcji prezentacji antygenu. Profil cytokinowy w ReA charakteryzuje się przewagą odpowiedzi Th2 i zaburzoną eliminacją bakterii, co sprzyja przewlekłości choroby. Terapie biologiczne celujące w TNF-α i IL-10 potwierdzają znaczenie tych cytokin w patogenezie. Ponadto, badania wskazują na potencjalną skuteczność długotrwałej terapii antybiotykowej w ReA związanym z Chlamydia, co podkreśla konieczność dalszych badań nad rolą przetrwałych infekcji i mikrobioty w rozwoju tej spondyloartropatii seronegatywnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Patofizjologia i mechanizm
antygen HLA-B27, białko szoku cieplnego, Campylobacter, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia trachomatis, cytokiny prozapalne, dysbioza jelitowa, interleukina-17, lipopolisacharyd, mimikra molekularna, nieprawidłowo sfałdowane białka, oksydaza lizylowa, płyn maziowy, przepuszczalność błony śluzowej, reaktywne zapalenie stawów, receptory rozpoznawania wzorców, receptory toll-podobne, Salmonella, shigella, spondyloartropatia seronegatywna, stres siateczki śródplazmatycznej, szlak PI3K/AKT, terapia BCG, transformujący czynnik wzrostu, układ zgodności tkankowej, yersinia -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) cechuje się zmiennym przebiegiem klinicznym, zwykle samoograniczającym się z ustąpieniem objawów w ciągu 3-12 miesięcy, przy czym około 50% pacjentów doświadcza objawów krótszych niż 6 miesięcy. Przewlekły przebieg, definiowany jako utrzymujący się powyżej 6 miesięcy, występuje u 30-63% chorych, a u około 25% objawy trwają ponad rok, co może prowadzić do rozwoju przewlekłej spondyloartropatii. Czynniki prognostyczne cięższego i przewlekłego przebiegu obejmują obecność antygenu HLA-B27 (występującego u 30-80% pacjentów), typ infekcji (szczególnie Chlamydia, Yersinia, Salmonella, Shigella), dodatni wywiad rodzinny w kierunku spondyloartropatii, zajęcie stawu biodrowego, podwyższone OB powyżej 30 mm/h, brak odpowiedzi na NLPZ oraz współistniejące przewlekłe zapalenie jelit. Nawrót choroby występuje u 15-50% pacjentów, zwłaszcza u nosicieli HLA-B27, a około 15-30% rozwija długotrwałe zapalenie stawów, zapalenie przyczepów ścięgnistych lub zapalenie kręgosłupa, z możliwością progresji do zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa lub radiologicznego zapalenia stawów krzyżowo-biodrowych.
Badania molekularne wskazują na potencjalne markery prognostyczne i teranostyczne ReA, zwłaszcza w kontekście współistnienia z chorobą zapalną jelit (IBD), takie jak Na(+)/H(+) antyporter (NHAA), kynureninaza (KYNU), deaminaza adenozynowa (ADA), dysmutaza ponadtlenkowa 2 (SOD2), katalaza (CAT) oraz enzym konwertujący angiotensynę I (ACE). Metotreksat jest rozważany jako potencjalny marker teranostyczny. Zarządzanie ReA wymaga integracji danych genetycznych i mikrobiomowych w celu przewidywania przebiegu choroby i zapobiegania nawrotom. Pomimo zmienności klinicznej, rokowanie jest generalnie dobre, a większość pacjentów doświadcza pełnego wyzdrowienia w ciągu 3-5 miesięcy, jednak konieczne jest monitorowanie i indywidualizacja terapii u pacjentów z czynnikami ryzyka przewlekłości i ciężkiego przebiegu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Rokowania, prognozy i postęp choroby
choroba zapalna jelit, dysmutaza ponadtlenkowa, enzym konwertujący angiotensynę, HLA-B27, katalaza, metotreksat, mikrobiom, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewlekłe zapalenie jelit, reaktywne zapalenie stawów, spondyloartropatia, zaburzenie autoimmunologiczne, zakażenie chlamydią, zapalenie kręgosłupa, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie stawu biodrowego, zastawka aortalna, zespół Reitera, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa -
Zapobieganie i profilaktyka
Reaktywne zapalenie stawów (ReA) jest zapalną chorobą stawów wywołaną najczęściej przez infekcje układu pokarmowego (Salmonella, Shigella, Yersinia, Campylobacter) lub moczowo-płciowego (Chlamydia trachomatis, Ureaplasma urealyticum). Profilaktyka opiera się na zapobieganiu zakażeniom poprzez właściwe przechowywanie i obróbkę termiczną żywności, higienę rąk oraz stosowanie barierowych metod antykoncepcji i regularne badania w kierunku STI. Wczesne leczenie antybiotykami, szczególnie doksycykliną przez okres do 3 miesięcy w przypadku infekcji Chlamydia, może zmniejszyć ryzyko rozwoju ReA. W przypadku zakażeń jelitowych antybiotykoterapia nie wykazała istotnej skuteczności w zapobieganiu ReA. Długotrwałe leczenie antybiotykami pozostaje kontrowersyjne, a skuteczność terapii różni się w zależności od czynnika etiologicznego.
W przypadku reaktywnego zapalenia stawów po zakażeniu paciorkowcowym (PSRA) zaleca się obserwację pod kątem zapalenia wsierdzia oraz wtórną profilaktykę antybiotykową do 1 roku, a w gorączce reumatycznej – profilaktykę przez co najmniej 5 lat lub do 21 roku życia, z wydłużeniem do 40 lat przy uszkodzeniu serca. Leczenie przewlekłych objawów ReA obejmuje sulfasalazynę w dawkach 1-3 g/dobę, a w przypadku braku odpowiedzi – metotreksat lub inhibitory TNF. Dodatkowo zaleca się utrzymanie aktywności fizycznej, kontrolę masy ciała, edukację pacjentów oraz aktualizację szczepień, szczególnie przeciwko infekcjom przenoszonym drogą płciową. Osoby z predyspozycją genetyczną powinny szczególnie skrupulatnie stosować środki profilaktyczne, mimo braku możliwości modyfikacji uwarunkowań genetycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Reaktywne zapalenie stawów – Zapobieganie i profilaktyka
antybiotyk makrolidowy, antybiotykoterapia, Chlamydia trachomatis, choroba zastawkowa serca, ciprofloksacyna, doksycyklina, gorączka reumatyczna, HIV, infekcja przenoszona drogą płciową, infekcja przewodu pokarmowego, infekcja układu moczowo-płciowego, inhibitor TNF, mechanika ciała, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, predyspozycja genetyczna, reaktywne zapalenie stawów, rzeżączka, sulfasalazyna, Ureaplasma urealyticum, zakażenie paciorkowcowe, zapalenie cewki moczowej, zapalenie wsierdzia