Krwawienie z nosa
Krwawienie z nosa (epistaxis) to powszechny problem polegający na pękaniu naczyń krwionośnych w jamie nosowej, objawiający się wypływem krwi z nozdrzy. Najczęściej występuje w wyniku suchego powietrza, urazów mechanicznych, infekcji czy stosowania leków donosowych i zwykle można je zatrzymać przez ucisk miękkiej części nosa z głową lekko pochyloną do przodu. W przypadku nieskuteczności podstawowych metod pierwszej pomocy, konieczna jest interwencja medyczna, która może obejmować stosowanie środków obkurczających naczynia, kauteryzację lub tamponadę nosa. Profilaktyka polega na nawilżaniu błony śluzowej nosa, unikaniu czynników drażniących oraz kontroli chorób współistniejących, co pomaga zapobiegać nawrotom krwawienia.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym około 60% populacji, z 6% pacjentów wymagających interwencji medycznej. Najczęściej występuje krwawienie przednie (90% przypadków) z splotu Kiesselbacka, łatwiejsze do opanowania, podczas gdy krwawienia tylne są rzadsze, głębsze i trudniejsze do kontrolowania. Czynniki etiologiczne obejmują suche powietrze, urazy mechaniczne, infekcje, stosowanie leków donosowych, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia oraz używanie substancji donosowych. Diagnostyka obejmuje rynoskopię przednią, endoskopię nosa, ocenę parametrów życiowych i badania laboratoryjne (morfologia, koagulogram). Leczenie zachowawcze polega na ucisku nosa przez 10-15 minut, pozycji siedzącej z głową pochyloną do przodu oraz stosowaniu środków obkurczających naczynia (np. oksymetazolina). W przypadku braku efektu po 30 minutach konieczna jest interwencja specjalistyczna, w tym kauteryzacja chemiczna, elektryczna lub laserowa, tamponada przednia lub tylna, a w ciężkich przypadkach podwiązanie tętnic lub embolizacja.
Opieka pielęgniarska odgrywa kluczową rolę w monitorowaniu stanu pacjenta, zapewnieniu drożności dróg oddechowych, kontroli krwawienia oraz edukacji dotyczącej profilaktyki nawrotów. Personel powinien oceniać nasilenie krwawienia, parametry życiowe, objawy hipowolemii oraz ryzyko powikłań, a także asystować przy procedurach specjalistycznych. Po ustaniu krwawienia zaleca się unikanie wysiłku fizycznego, nawilżanie błony śluzowej nosa (spraye z solą fizjologiczną, wazelina), oraz kontrolę chorób współistniejących. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe oraz dzieci, u których krwawienia są częste i mogą wymagać konsultacji laryngologicznej. Wskazania do pilnej interwencji medycznej obejmują krwawienie trwające ponad 30 minut, obfite krwawienie, spływanie krwi do gardła, objawy wstrząsu, uraz głowy, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz objawy infekcji. Kompleksowa dokumentacja i edukacja pacjenta są niezbędne dla skutecznego leczenia i zapobiegania nawrotom epistaxis.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
anemia z niedoboru żelaza, azotan srebra, białaczka, choroba Rendu-Oslera-Webera, embolizacja naczyń, endoskopia nosa, epistaxis, hipotensja, hipowolemia, kauteryzacja, koagulogram, krwawienie, krwawienie przednie, krwawienie tylne, laryngolog, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek steroidowy, nadciśnienie tętnicze, przyżeganie, rynoskopia przednia, skrzywienie przegrody nosowej, sól fizjologiczna, tamponada nosa, tamponada przednia, tamponada tylna, teleangiektazje, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie zatok -
Diagnostyka i diagnoza
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym stanem nagłym w laryngologii, dotykającym do 60% populacji, z około 6% dorosłych wymagających leczenia. Wyróżnia się krwawienia przednie (90-95% przypadków), pochodzące z splotu Kiesselbacha, oraz krwawienia tylne, trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad dotyczący częstotliwości, nasilenia, okoliczności krwawienia, chorób współistniejących, stosowanych leków (szczególnie przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych) oraz badanie fizykalne z oceną stanu ogólnego, ciśnienia tętniczego, tętna i objawów zaburzeń krzepnięcia. Kluczowe jest badanie endoskopowe nosa, zwłaszcza przy krwawieniach nawracających lub tylnych, umożliwiające lokalizację źródła krwawienia i wykluczenie patologii. W cięższych przypadkach wskazane są badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, PT/INR, aPTT, czas krwawienia, próby wątrobowe oraz badania obrazowe (TK, MRI) i angiografia w wybranych sytuacjach.
Diagnostyka różnicowa obejmuje urazy, podrażnienia błony śluzowej, ciała obce, infekcje, guzy, dewiację przegrody, zaburzenia krzepnięcia (np. hemofilia, choroba von Willebranda), choroby naczyniowe (dziedziczna teleangiektazja krwotoczna – HHT), choroby onkologiczne, nadciśnienie tętnicze oraz wpływ leków przeciwkrzepliwych i przeciwpłytkowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nawracającymi krwawieniami, u których wskazana jest kompleksowa diagnostyka specjalistyczna, w tym badania genetyczne w kierunku HHT. W przypadku ciężkich krwawień trwających ponad 20-30 minut, obfitych lub towarzyszących objawów ogólnych, konieczna jest pilna interwencja medyczna. Edukacja pacjenta dotycząca profilaktyki i postępowania w przypadku epistaxis jest integralną częścią opieki, a stosowanie narzędzi takich jak Skala Nasilenia Krwawienia z Nosa (ESS) pozwala na obiektywną ocenę nasilenia i monitorowanie skuteczności leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Diagnostyka i diagnoza
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie układu krzepnięcia, choroba von Willebranda, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, diagnostyka molekularna, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, edukacja pacjenta, endoskopia nosa, epistaxis, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rezonans magnetyczny, rynoskopia przednia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Kiesselbacha, tomografia komputerowa, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie SARS-CoV-2 -
Epidemiologia
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym problemem klinicznym o bimodalnym rozkładzie wiekowym, najczęściej występującym u dzieci w wieku 2-10 lat oraz u osób starszych między 50 a 80 rokiem życia. Szacuje się, że około 60% populacji doświadczy epizodu krwawienia z nosa, z czego 6-10% wymaga interwencji medycznej. Krwawienia przednie, pochodzące głównie ze splotu Kiesselbaha, stanowią ponad 90% przypadków, natomiast krwawienia tylne, związane ze splotem Woodruffa, są rzadsze (około 5%) i częściej wymagają hospitalizacji oraz tamponady. Epidemiologia wykazuje sezonową zmienność z przewagą epizodów w miesiącach zimowych, co wiąże się z infekcjami górnych dróg oddechowych, alergiami oraz niską wilgotnością powietrza. Występuje także wyraźna zależność od pory dnia, z największą częstością krwawień nocnych (48,8% przypadków, OR 3,52 w porównaniu do popołudnia). Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz choroby ogólnoustrojowe, a także predyspozycje genetyczne, takie jak wrodzona teleangiektazja krwotoczna (HHT). W populacji pediatrycznej nawracające epizody krwawień z nosa występują u około 9% dzieci, a narzędzia diagnostyczne, takie jak pediatryczny kwestionariusz krwawienia, są pomocne w identyfikacji pacjentów wymagających dalszej diagnostyki.
Większość epizodów krwawień z nosa ma charakter łagodny i może być skutecznie leczona ambulatoryjnie, jednak około 11,8% przypadków na świecie wymaga hospitalizacji, ze znacznym wzrostem częstości u osób powyżej 85 roku życia (222 przypadki na 100 000 mężczyzn). Ciężkie krwawienia, definiowane jako wymagające interwencji chirurgicznej lub tamponady trwającej ponad 48 godzin, są rzadkie, ale stanowią istotne wyzwanie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów poddawanych terapii ECMO (5,3% przypadków). W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz identyfikacja pacjentów z grup ryzyka, zwłaszcza tych stosujących leki przeciwzakrzepowe (74,1%) i z nadciśnieniem (66,4%). Krwawienia z nosa mają również istotny wpływ ekonomiczny, z globalnym rynkiem leczenia wycenianym na 214,14 mln USD w 2024 roku i prognozowanym wzrostem do 321,24 mln USD do 2032 roku (CAGR 5,20%). Konieczne są dalsze badania nad czynnikami ryzyka i skutecznymi strategiami profilaktycznymi, szczególnie w populacji szpitalnej, aby zmniejszyć częstość i ciężkość epizodów krwawień z nosa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Epidemiologia
ADHD, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciało obce, ECMO, epistaxis, infekcja górnych dróg oddechowych, koagulopatia, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, nadciśnienie tętnicze, otolaryngologia, schizofrenia, skala nasilenia krwawienia z nosa, splot Woodruffa, SSRI, tamponada nosa, teleangiektazja, zaburzenie pozorowane, zaburzenie psychotyczne -
Etiologia i przyczyny
Krwotok z nosa (epistaxis) jest powszechnym objawem wynikającym z uszkodzenia drobnych naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa, najczęściej zlokalizowanych w obszarze splotu Kiesselbacha (90-95% przypadków). Do głównych przyczyn należą czynniki środowiskowe, takie jak suche powietrze (szczególnie w sezonie grzewczym), urazy mechaniczne (np. dłubanie w nosie, zbyt mocne wydmuchiwanie), infekcje górnych dróg oddechowych oraz stany zapalne błony śluzowej. Rzadziej epistaxis może być manifestacją chorób ogólnoustrojowych, w tym zaburzeń krzepnięcia (hemofilia, choroba von Willebranda, trombocytopenia), chorób naczyń (np. dziedziczne krwotoczne teleangiektazje) czy nowotworów nosa i zatok. U osób starszych i pacjentów z nadciśnieniem tętniczym krwawienia tylne (5-10% przypadków) są częstsze i trudniejsze do opanowania, często wymagając specjalistycznej interwencji.
Diagnostyka epistaxis powinna uwzględniać ocenę czynników ryzyka, w tym stosowanie leków przeciwkrzepliwych (warfaryna, heparyna), przeciwpłytkowych (klopidogrel, aspiryna) oraz NLPZ, a także obecność chorób współistniejących (niewydolność wątroby, nerek, HIV). Wskazaniem do konsultacji specjalistycznej są krwawienia trwające ponad 20 minut, nawracające częściej niż 2-3 razy w miesiącu, obfite, z obu nozdrzy lub towarzyszące objawy sugerujące zaburzenia hemostazy. W diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne (morfologia, parametry krzepnięcia), endoskopia nosa oraz badania obrazowe. Skuteczne leczenie i profilaktyka nawrotów opierają się na identyfikacji i eliminacji przyczyn, a także odpowiednim postępowaniu miejscowym i systemowym, zwłaszcza u pacjentów z obciążeniami ogólnoustrojowymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Etiologia i przyczyny
białaczka, błona śluzowa nosa, choroba Rendu-Oslera-Webera, choroba von Willebranda, choroba ziarniniakowata, dziedziczna krwotoczna teleangiektazja, guz podstawy czaszki, hemofilia, immunologiczna plamica małopłytkowa, krwawienie przednie z nosa, krwawienie tylne z nosa, krwotok z nosa, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nieżyt nosa, perforacja przegrody nosowej, polip nosa, skrzywiona przegroda nosowa, uraz nosa, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie HIV, zapalenie zatok -
Objawy
Krwawienie z nosa (epistaxis) jest powszechnym zjawiskiem, dotykającym około 60% populacji, i dzieli się na krwawienia przednie (90% przypadków, zlokalizowane w splotie Kiesselbacha) oraz tylne (pochodzące ze splotu Woodruffa, częstsze u osób starszych i z nadciśnieniem tętniczym). Objawy obejmują wypływ krwi z jednego lub obu nozdrzy, a w przypadku krwawień tylnych krew spływa do gardła, co może powodować nudności, wymioty i ryzyko aspiracji. Ciężkie krwawienia definiuje się jako utrzymujące się powyżej 15-30 minut mimo ucisku, obfite, z obustronnym wypływem krwi lub towarzyszące objawom niedokrwistości i wstrząsu hipowolemicznego. Nawracające epizody (powyżej 3-4 razy w tygodniu lub 6 razy w miesiącu) wymagają diagnostyki i konsultacji specjalistycznej, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z chorobami współistniejącymi.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne z wziernikowaniem nosa, ocenę parametrów życiowych oraz badania laboratoryjne (morfologia, koagulogram, grupa krwi) i obrazowe (TK, angiografia) w przypadkach nawracających lub ciężkich krwawień. Leczenie polega na podstawowych środkach pierwszej pomocy, takich jak ucisk nosa, oraz interwencjach medycznych (tamponada, kauteryzacja) w ciężkich przypadkach. Należy unikać wysiłku fizycznego, gorących napojów i wydmuchiwania nosa przez 24 godziny po epizodzie. Czynniki ryzyka to m.in. suchość błony śluzowej, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepnięcia, ciąża (1/5 kobiet ciężarnych), infekcje, alergie oraz rzadkie schorzenia genetyczne (HHT) i nowotwory. Powikłania obejmują niedokrwistość, aspirację krwi, wstrząs hipowolemiczny oraz powikłania związane z tamponadą nosa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Objawy
angiografia, aspiracja krwi, badanie krzepnięcia, białaczka, błona śluzowa nosa, chłoniak, choroba von Willebranda, COVID-19, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, embolizacja, endoskopia nosa, epistaxis, hematolog, hemofilia, hipoksja, jama nosowa, kardiolog, kauteryzacja, krwawienie przednie, krwawienie tylne, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, otolaryngolog, polip nosowy, przegroda nosowa, przełom nadciśnieniowy, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, szpiczak mnogi, tamponada nosa, teleangiektazja, tomografia komputerowa, udar mózgu, wstrząs hipowolemiczny, wziernik nosowy, zawał mięśnia sercowego, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń -
Patofizjologia i mechanizm
Krwawienie z nosa (epistaxis) wynika z uszkodzenia drobnych naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa, szczególnie w obszarze splotu Kiesselbacha, gdzie zespolone są gałęzie tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej. Krwawienia dzieli się na przednie (około 90% przypadków) i tylne (około 10%), z których te drugie są trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych oraz pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Czynniki predysponujące obejmują urazy mechaniczne, suchość błony śluzowej, infekcje, alergie, stosowanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna, klopidogrel, aspiryna) oraz zaburzenia krzepnięcia (hemofilia, choroba von Willebranda). Nadciśnienie tętnicze może przedłużać czas krwawienia, a nadciśnienie maskowane jest szczególnie istotne u pacjentów z epistaxis. Diagnostyka powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne z endoskopią nosa oraz ocenę parametrów krzepnięcia.
Postępowanie terapeutyczne zależy od nasilenia i lokalizacji krwawienia. W łagodnych przypadkach stosuje się ucisk na nozdrza, miejscowe leki obkurczające naczynia (np. 4% roztwór kokainy, oksymetazolina, fenylefryna) oraz nawilżanie błony śluzowej. W przypadku nawracających lub intensywnych krwawień wskazane są zabiegi takie jak kauteryzacja, tamponada nosa, a w ciężkich przypadkach embolizacja naczyń lub leczenie chirurgiczne (podwiązanie tętnic). U pacjentów z dziedzicznymi teleangiektazjami krwotocznymi (zespół Oslera-Webera-Rendu) stosuje się dermatoplastykę przegrody nosowej. Kontrola nadciśnienia tętniczego i dostosowanie terapii przeciwzakrzepowej są kluczowe w zapobieganiu nawrotom. Wskazana jest również diagnostyka różnicowa w kierunku guzów nosa, zaburzeń krzepnięcia oraz malformacji naczyniowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Patofizjologia i mechanizm
choroba Oslera-Webera-Rendu, ciało obce, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, elektrokauteryzacja, embolizacja naczyniowa, endoskopia nosowa, hemofilia, kauteryzacja, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, kwas traneksamowy, lek obkurczający naczynia, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość immunologiczna, mutacja genów, nadciśnienie maskowane, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, perforacja przegrody nosowej, podwiązanie tętnicy, polip nosa, przewlekłe zapalenie zatok, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, skrzywienie przegrody nosowej, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, tamponada nosa, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie naczyniowe -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku epistaxis jest generalnie dobre, choć zależy od etiologii, chorób współistniejących oraz zastosowanego leczenia. U większości pacjentów krwawienia z nosa są samoograniczające i nie powodują poważnych następstw, jednak u osób starszych, z chorobami współistniejącymi lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe może dojść do powikłań, takich jak hipowolemia czy infekcje po tamponowaniu. Szczególną uwagę wymaga dziedziczna teleangiektazja krwotoczna (HHT), gdzie nawroty krwawień są częste i wymagają monitorowania za pomocą narzędzi takich jak Epistaxis Severity Score (ESS) z minimalną istotną różnicą (MID) na poziomie 0,71. W leczeniu stosuje się metody od ucisku i kauteryzacji po tamponowanie i interwencje chirurgiczne, zwłaszcza w przypadku krwawień tylnych, które są rzadsze, ale bardziej niebezpieczne. Ankieta NOSE HHT stanowi zwalidowane narzędzie do oceny wpływu krwawień na jakość życia i efektywności terapii u pacjentów z HHT.
Analizy epidemiologiczne wskazują, że krwawienia z nosa mogą być markerem zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów, zwłaszcza hematologicznych, z bezwzględnym ryzykiem wystąpienia nowotworu w ciągu 90 dni wynoszącym 0,59% (SIR 1,85; 95% CI 1,69-2,02). Ryzyko to utrzymuje się ponad 5 lat po epizodzie krwawienia. Wysokie ryzyko nowotworów obserwuje się także po krwiopluciu (SIR 14,6; 95% CI 13,5-15,7). Związek ten jest szczególnie silny w przypadku nowotworów związanych z paleniem tytoniu i spożywaniem alkoholu. W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie tych danych prognostycznych w diagnostyce różnicowej i monitorowaniu pacjentów z nawracającymi lub ciężkimi krwawieniami z nosa, zwłaszcza gdy towarzyszą im inne objawy sugerujące chorobę nowotworową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
choroba hematologiczna, depresja oddechowa, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, epistaxis, hospitalizacja, interwencja chirurgiczna, kauteryzacja, krwawienie przednie z nosa, krwawienie tylne z nosa, krwawienie z dróg oddechowych, krwioplucie, lek przeciwzakrzepowy, niedrożność dróg oddechowych, nowotwór, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, skala nasilenia krwawienia z nosa, śmiertelność, standaryzowany wskaźnik zachorowalności, tamponowanie nosa, współczynnik zachorowalności -
Zapobieganie i profilaktyka
Epistaxis dotyka ponad 60% populacji i choć często jest łagodny, wymaga odpowiedniej profilaktyki, zwłaszcza u pacjentów z nawracającymi krwawieniami lub chorobami predysponującymi. Kluczowe jest utrzymanie nawilżenia błony śluzowej nosa poprzez stosowanie sprayów z solą fizjologiczną 2-3 razy dziennie, żeli lub maści donosowych (np. wazelina, Bacitracin, Ayr, Aquaphor) oraz unikanie mechanicznych uszkodzeń (np. dłubania w nos, silnego wydmuchiwania). Środowiskowo zaleca się używanie nawilżaczy powietrza, szczególnie w sezonie grzewczym, oraz unikanie dymu tytoniowego. Należy również kontrolować czynniki ryzyka, takie jak nadciśnienie tętnicze, alergie, zaburzenia krzepnięcia (np. choroba von Willebranda) oraz chorobę Rendu-Oslera-Webera (HHT). Leki przeciwzakrzepowe i NLPZ zwiększają ryzyko krwawień, dlatego ich stosowanie wymaga konsultacji lekarskiej.
Po epistaxis ważne jest unikanie wydmuchiwania nosa przez 24-48 godzin, uniesienie głowy podczas snu oraz ograniczenie wysiłku fizycznego. W przypadku częstych (powyżej 3-4 razy w tygodniu lub 6 razy w miesiącu) lub obfitych krwawień trwających ponad 30 minut, zwłaszcza u pacjentów na antykoagulantach, konieczna jest interwencja medyczna. Zaawansowane metody leczenia obejmują kauteryzację (np. azotanem srebra), tamponadę nosa, embolizację naczyń oraz leczenie chirurgiczne (np. podwiązanie tętnicy). Profilaktyka u dzieci, kobiet w ciąży i osób starszych powinna być dostosowana do specyfiki tych grup, z naciskiem na edukację, nawilżanie i kontrolę leków. Kompleksowe podejście profilaktyczne i edukacyjne jest kluczowe dla redukcji częstości i nasilenia epistaxis.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Krwawienie z nosa – Zapobieganie i profilaktyka
aerozol donosowy, antykoagulant, azotan srebra, bacytracyna, błona śluzowa nosa, choroba Rendu-Oslera-Webera, choroba von Willebranda, dym tytoniowy, embolizacja naczyń, epistaxis, kauteryzacja, krwawienie z nosa, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwzakrzepowy, maść antybiotykowa, maść donosowa, nadciśnienie, nawilżacz powietrza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podwiązanie tętnicy, przyżeganie, sól fizjologiczna, tamponada nosa, zaburzenie krzepnięcia, zmiana hormonalna