benzylopenicylina potasowa

Benzylopenicylina potasowa (penicylina G potasowa) to antybiotyk z grupy beta-laktamów, będący solą potasową kwasu benzylowego penicyliny. Jest jednym z najstarszych i nadal stosowanych antybiotyków, odkrytym przez Alexandra Fleminga w 1928 roku.

Mechanizm działania benzylopenicyliny potasowej polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej. Wykazuje działanie bakteriobójcze głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym paciorkowców, pneumokoków i gronkowców niewytwarzających beta-laktamaz.

W praktyce klinicznej benzylopenicylina potasowa stosowana jest w leczeniu zakażeń układu oddechowego, anginach paciorkowcowych, płonicy, zapaleniu wsierdzia, posocznicy, kile, róży oraz innych zakażeniach wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii. Ze względu na swoje właściwości farmakokinetyczne, lek podawany jest wyłącznie parenteralnie (dożylnie lub domięśniowo).

Istotnym ograniczeniem stosowania benzylopenicyliny potasowej jest rosnąca oporność bakterii związana z wytwarzaniem beta-laktamaz oraz zmianami w strukturze białek PBP. Lek może wywoływać reakcje nadwrażliwości, od łagodnych wysypek skórnych po zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny, co wymaga dokładnego wywiadu dotyczącego uczuleń przed jego zastosowaniem.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl