rzeżączkowe zapalenie szyjki macicy
Wskazanie

Rzeżączkowe zapalenie szyjki macicy to infekcja wywołana przez bakterię Neisseria gonorrhoeae, która należy do chorób przenoszonych drogą płciową. Zakażenie to dotyka głównie nabłonka szyjki macicy, powodując stan zapalny. U pacjentek mogą występować objawy takie jak: nieprawidłowa wydzielina z pochwy o żółtawym zabarwieniu, ból podczas stosunku płciowego, krwawienie międzymiesiączkowe oraz dyskomfort w dolnej części brzucha. Warto jednak zaznaczyć, że u około 50% kobiet zakażenie może przebiegać bezobjawowo.

Leczenie rzeżączkowego zapalenia szyjki macicy opiera się na antybiotykoterapii. W Polsce stosuje się najczęściej ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson) w pojedynczej dawce domięśniowej, często w połączeniu z azytromycyną (Azimycin, Sumamed, Azibiot) w celu pokrycia ewentualnego współistniejącego zakażenia Chlamydia trachomatis. W przypadkach oporności na ceftriakson można zastosować spektynomycynę (choć nie jest ona powszechnie dostępna w Polsce) lub alternatywne schematy leczenia zgodnie z aktualnymi wytycznymi.

Największe trudności w leczeniu rzeżączkowego zapalenia szyjki macicy wiążą się z narastającą opornością Neisseria gonorrhoeae na antybiotyki, w tym na penicyliny, tetracykliny, fluorochinolony, a w niektórych regionach świata również na cefalosporyny. Istotnym problemem jest także brak objawów u wielu zakażonych kobiet, co opóźnia diagnostykę i leczenie, zwiększając ryzyko powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, niepłodność czy ciąża pozamaciczna. Dodatkowo, kluczowe znaczenie ma badanie i leczenie partnerów seksualnych pacjentki, aby przerwać łańcuch zakażeń.

Warto podkreślić, że po zakończeniu leczenia konieczne jest wykonanie badania kontrolnego, aby potwierdzić eradykację zakażenia. W przypadku rzeżączkowego zapalenia szyjki macicy istotna jest również edukacja pacjentek na temat bezpiecznych zachowań seksualnych i konieczności stosowania prezerwatyw, które zmniejszają ryzyko ponownego zakażenia. W trakcie leczenia zaleca się powstrzymanie od aktywności seksualnej do czasu całkowitego wyleczenia i zakończenia terapii przez partnerów.