niepowikłane ostre zapalenie pęcherza moczowego
Wskazanie

Niepowikłane ostre zapalenie pęcherza moczowego to infekcja dróg moczowych, która dotyka głównie kobiety bez strukturalnych i funkcjonalnych nieprawidłowości układu moczowego. Charakteryzuje się dyzurią, częstomoczem, parciem na mocz, bólem nadłonowym oraz czasami krwiomoczem. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Escherichia coli (80-90% przypadków), rzadziej inne bakterie Gram-ujemne jak Klebsiella pneumoniae czy Proteus mirabilis.

W leczeniu niepowikłanego ostrego zapalenia pęcherza moczowego stosuje się głównie antybiotyki. Lekami pierwszego rzutu są: fosfomycyna (Monural, Uromaste), nitrofurantoina (Nifurantin, Furaginum), trimetoprim z sulfametoksazolem (Biseptol, Bactrim). W przypadku oporności bakterii lub przeciwwskazań do powyższych leków, stosuje się fluorochinolony (Cipronex, Proxacin, Norfloksacyna) lub cefalosporyny (Zinnat, Tarfazolin, Oracef).

Największą trudnością w leczeniu niepowikłanego ostrego zapalenia pęcherza moczowego jest rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie na fluorochinolony i trimetoprim-sulfametoksazol. Problem stanowi również nawrotowość infekcji, która dotyka około 25-30% kobiet w ciągu roku od pierwszego epizodu. U pacjentek z nawracającymi zakażeniami stosuje się profilaktykę przeciwbakteryjną (Urosept, Uro-Vaxom) lub stosowanie małych dawek antybiotyków przez dłuższy okres.

Istotne jest również odpowiednie nawodnienie pacjenta, które pomaga w przepłukiwaniu dróg moczowych, oraz stosowanie leków przeciwbólowych i rozkurczowych (No-Spa, Papaverine, Buscopan) w celu złagodzenia objawów dysurycznych. W terapii wspomagającej wykorzystuje się preparaty żurawiny (Żuravit, UroVaxom), które utrudniają przyleganie bakterii do nabłonka dróg moczowych i mogą zmniejszać ryzyko nawrotów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl