Właściwości farmakokinetyczne leku Vilpin Combi

Vilpin Combi to złożony produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: peryndopryl (w postaci tozylanu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu). Badania farmakokinetyczne wykazały, że szybkość i stopień wchłaniania obu składników aktywnych z produktu złożonego nie różnią się znacząco od wartości obserwowanych przy podawaniu tych substancji w oddzielnych tabletkach.¹

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie

Po doustnym podaniu peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu godziny od przyjęcia. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Peryndopryl działa jako prolek – jedynie 27% podanej dawki wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu, peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, peryndopryl tworzy 5 nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w ciągu 3 do 4 godzin po podaniu.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest wpływ pokarmu na jego biodostępność. Spożywanie posiłków zmniejsza konwersję peryndoprylu do peryndoprylatu, co prowadzi do zmniejszenia biodostępności substancji czynnej. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem. W badaniach farmakokinetycznych stwierdzono liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza ma charakter ograniczony i wynosi 20%. Peryndoprylat wiąże się głównie z konwertazą angiotensyny, przy czym stopień wiązania jest zależny od stężenia leku.⁴

Eliminacja

Peryndoprylat jest usuwany z organizmu głównie przez nerki wraz z moczem. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin. Ta stosunkowo długa eliminacja prowadzi do osiągnięcia stanu równowagi dynamicznej w ciągu 4 dni od rozpoczęcia regularnego podawania leku.⁵

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu. Z tego powodu w standardowym postępowaniu medycznym zaleca się regularne monitorowanie stężenia kreatyniny i potasu u tych grup pacjentów.⁶

Klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 ml/min. U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmiany w kinetyce peryndoprylu – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o około 50%. Jednakże ilość powstającego aktywnego metabolitu (peryndoprylatu) nie jest zmniejszona, dlatego nie jest wymagane dostosowanie dawki u tych pacjentów.⁷

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie, dystrybucja i wiązanie z białkami osocza

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po stosunkowo długim czasie – 6-12 godzinach od podania dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na poziomie 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg, co świadczy o dobrym przenikaniu substancji do tkanek. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza. Co istotne z praktycznego punktu widzenia, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.⁸

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina charakteryzuje się stosunkowo długim końcowym okresem półtrwania w fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek jest w dużym stopniu metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Eliminacja amlodypiny zachodzi głównie drogą nerkową – około 60% podanej dawki ulega wydaleniu z moczem w postaci metabolitów. Tylko około 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej.⁹

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku czas do uzyskania maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u pacjentów młodszych. Jednakże klirens amlodypiny u osób starszych ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca w podeszłym wieku obserwuje się zwiększenie wartości AUC i wydłużenie okresu półtrwania, co jest zgodne z oczekiwaniami dla tej grupy wiekowej.¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%. Fakt ten należy uwzględnić przy dawkowaniu leku w tej grupie pacjentów.¹¹

Porównanie parametrów farmakokinetycznych peryndoprylu i amlodypiny