Właściwości farmakokinetyczne
Terbisil 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne terbinafiny

Terbinafina (substancja czynna leku Terbisil) wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Znajomość tych właściwości jest kluczowa dla zrozumienia działania leku i prawidłowego jego stosowania w praktyce klinicznej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym terbinafina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, przekraczającym 70%. Po zastosowaniu pojedynczej dawki doustnej 250 mg leku maksymalne stężenie w osoczu wynosi 1,3 μg/ml i jest osiągane stosunkowo szybko – w ciągu 1,5 godziny po podaniu.^{70%). Po podaniu pojedynczej doustnej dawki 250 mg terbinafiny, maksymalne stężenie w osoczu 1,3 μg/ml występuje w ciągu 1,5 godzin po podaniu.”>2}

W stanie stacjonarnym, który osiągany jest stopniowo (70% stanu stacjonarnego uzyskuje się w ciągu 28 dni), parametry farmakokinetyczne ulegają istotnym zmianom w porównaniu z podaniem jednorazowym. Maksymalne stężenie terbinafiny jest wówczas średnio o 25% większe, a pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) zwiększa się 2,3-krotnie.³

Dystrybucja

Terbinafina wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, sięgający 99%. Ta cecha wpływa na jej biodostępność i dystrybucję w organizmie. Dzięki swoim właściwościom lipofilnym lek szybko przenika przez skórę i kumuluje się w warstwie rogowej naskórka, która stanowi środowisko bogate w lipidy.⁴

Szczególnie istotne z punktu widzenia skuteczności klinicznej jest wydzielanie terbinafiny z łojem, co umożliwia osiąganie wysokich stężeń w strukturach skóry związanych z gruczołami łojowymi, takich jak:

• Mieszki włosowe – miejsca rozwoju niektórych zakażeń grzybiczych
• Włosy – struktura często zajmowana w grzybicach owłosionej skóry głowy
• Obszary skóry o zwiększonej aktywności gruczołów łojowych

Powyższe właściwości tłumaczą skuteczność terbinafiny w leczeniu grzybic skóry i jej przydatków.⁵

Terbinafina wykazuje również zdolność do odkładania się w płytce paznokciowej, co następuje już w pierwszych tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Ta właściwość ma kluczowe znaczenie w terapii onychomykozy (grzybicy paznokci).⁶

Metabolizm

Terbinafina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z udziałem wielu izoenzymów cytochromu P450. W proces ten zaangażowanych jest co najmniej siedem izoform CYP, przy czym szczególną rolę odgrywają:⁷

• CYP2C9 – główny izoenzym uczestniczący w metabolizmie terbinafiny
• CYP1A2 – odpowiedzialny za część przemian metabolicznych
• CYP3A4 – enzym metabolizujący wiele leków, uczestniczy również w przemianach terbinafiny
• CYP2C8 – bierze udział w biotransformacji terbinafiny
• CYP2C19 – uczestniczy w przemianach metabolicznych leku

W wyniku biotransformacji terbinafiny powstają liczne metabolity, które nie wykazują aktywności przeciwgrzybiczej. Oznacza to, że działanie terapeutyczne związane jest wyłącznie z cząsteczką macierzystą, a nie z produktami jej przemian.⁸

Eliminacja

Produkty metabolizmu terbinafiny są wydalane głównie drogą nerkową z moczem. Farmakokinetyka eliminacji wykazuje złożony charakter.⁹

Na podstawie zwiększenia AUC w osoczu, okres półtrwania terbinafiny w stanie stacjonarnym oszacowano na około 30 godzin. Jednakże szczegółowe badania farmakokinetyczne po zastosowaniu wielokrotnych dawek leku oraz rozszerzone analizy krwi wykazały, że eliminacja terbinafiny ma charakter trójfazowy, z terminalnym okresem półtrwania wynoszącym około 16,5 dnia.¹⁰

Biodostępność

Bezwzględna biodostępność terbinafiny jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia przez wątrobę i wynosi około 50%. Oznacza to, że tylko połowa podanej dawki dociera do krążenia ogólnego w postaci niezmienionej.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano istotnych różnic w stężeniu terbinafiny w osoczu w stanie stacjonarnym, które byłyby związane z wiekiem pacjentów. Oznacza to, że u osób starszych nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawkowania wyłącznie ze względu na wiek.¹²

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Badania farmakokinetyczne prowadzone po podaniu pojedynczej dawki terbinafiny wykazały, że klirens tego leku może być istotnie zmniejszony – nawet do około 50% wartości prawidłowej – u pacjentów z:

• Zaburzeniami czynności nerek – gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min
• Wcześniej występującymi chorobami wątroby – które upośledzają metabolizm leku

Te zmiany farmakokinetyczne mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na terbinafinę, co może wymagać dostosowania dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek lub chorobami wątroby.<sup data-drug="Terbisil" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Badania farmakokinetyczne po podaniu pojedynczej dawki terbinafiny wykazały, że klirens tego leku może być zmniejszony do ok. 50% u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 13

Charakterystyka właściwości farmakokinetycznych terbinafiny