Właściwości farmakokinetyczne sulodeksydu

Kompleksowa analiza właściwości farmakokinetycznych sulodeksydu w postaci kapsułek miękkich o mocy 250 LSU obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej. Poniższy opis przedstawia szczegółowe dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych zarówno na modelach zwierzęcych, jak i u ludzi.

Wchłanianie

Sulodeksyd charakteryzuje się zdolnością wchłaniania na całej długości przewodu pokarmowego. Badania na szczurach z wykorzystaniem substancji znakowanej fluoresceiną potwierdziły absorpcję leku po podaniu doustnym, dodwunastniczym, dojelitowym oraz doodbytniczym. W eksperymentach przeprowadzonych na szczurach i królikach zaobserwowano wyraźną korelację między efektem farmakodynamicznym a dawką i czasem podania preparatu.¹

Badania przeprowadzone u ludzi z zastosowaniem znakowanego radioizotopowo sulodeksydu wykazały charakterystyczny dwufazowy profil wchłaniania po podaniu doustnym:

• Pierwszy szczyt stężenia leku w osoczu pojawia się po około 2 godzinach od podania
• Drugi szczyt stężenia obserwuje się między 4 a 6 godziną od przyjęcia preparatu

W okresie od 6 do 12 godzin po podaniu sulodeksyd jest niewykrywalny w osoczu. Interesującym zjawiskiem farmakokinetycznym jest ponowne pojawienie się leku we krwi po upływie 12 godzin od podania, przy czym utrzymuje się on na stałym poziomie przez około 48 godzin. Ten fenomen jest prawdopodobnie związany z powolnym uwalnianiem substancji z narządów, które początkowo wychwytują lek, szczególnie z komórek śródbłonka naczyniowego.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu z przewodu pokarmowego znakowany sulodeksyd początkowo gromadzi się w komórkach jelitowych, a następnie jest uwalniany do krążenia ogólnoustrojowego. Badania dystrybucji tkankowej wykazały, że wraz z upływem czasu znacząco zwiększa się stężenie substancji w takich narządach i tkankach jak:

• Mózg
• Nerki
• Serce
• Płuca
• Jądra

Równolegle obserwuje się wzrost stężenia sulodeksydu w surowicy krwi.³

Metabolizm

Proces biotransformacji sulodeksydu zachodzi głównie w wątrobie. Jest to podstawowy narząd odpowiedzialny za metabolizm tej substancji aktywnej.⁴

Eliminacja

Sulodeksyd jest eliminowany z organizmu przede wszystkim drogą nerkową. W badaniach z zastosowaniem substancji znakowanej radioizotopem stwierdzono, że 55,23% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 96 godzin od podania. Proces eliminacji przez nerki przebiega w charakterystyczny trójfazowy sposób:

1. Pierwszy szczyt eliminacji występuje po 12 godzinach od podania, przy czym średnia zawartość substancji w moczu w ciągu pierwszych 24 godzin wynosi 17,6% podanej dawki
2. Drugi szczyt pojawia się po około 36 godzinach, z eliminacją wynoszącą 22% w przedziale od 24 do 48 godzin od podania
3. Trzeci szczyt występuje po około 78 godzinach, przy czym w przedziale od 48 do 96 godzin eliminowane jest 14,9% dawki

Po 96 godzinach od podania, znakowany sulodeksyd nie jest już wykrywalny w moczu.⁵

Droga jelitowa stanowi dodatkowy szlak eliminacji sulodeksydu. W ciągu pierwszych 48 godzin od podania w kale wykrywa się 23% podanej dawki znakowanego preparatu. Po tym czasie substancja nie jest już wykrywalna w materiale kałowym.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Badania przeprowadzone u ludzi z zastosowaniem sulodeksydu podawanego drogą domięśniową i dożylną wykazały liniowy charakter zależności działania farmakologicznego od zastosowanej dawki. Oznacza to, że efekt terapeutyczny leku zwiększa się proporcjonalnie do podanej dawki, co jest istotną informacją z klinicznego punktu widzenia.⁷