owrzodzenie żylne podudzi
Wskazanie

Owrzodzenie żylne podudzi (łac. ulcus cruris venosum) to przewlekła rana będąca powikłaniem przewlekłej niewydolności żylnej. Występuje u około 1-3% populacji dorosłych, ze zwiększoną częstością u osób powyżej 65. roku życia. Owrzodzenia te najczęściej lokalizują się w okolicy kostek przyśrodkowych, a ich przyczyną są zaburzenia mikrokrążenia wywołane przewlekłym nadciśnieniem żylnym.

W leczeniu owrzodzeń żylnych podudzi kluczowa jest terapia uciskowa, która stanowi podstawę postępowania. Stosuje się bandaże kompresyjne (np. Sigvaris, Venosan, Thuasne) oraz pończochy uciskowe II lub III klasy kompresji. W miejscowym leczeniu ran wykorzystuje się nowoczesne opatrunki: hydrokoloidy (Granuflex, Hydrocoll), pianki (Allevyn, Biatain), alginiany (Kaltostat, Sorbalgon) oraz opatrunki z zawartością srebra (Aquacel Ag, Atrauman Ag) przy współistniejącym zakażeniu.

Farmakoterapia owrzodzeń żylnych obejmuje leki poprawiające mikrokrążenie i zwiększające napięcie żylne. W Polsce stosuje się preparaty diosminy (Diohespan, Diosminex, Diosmil), połączenie diosminy z hesperydyną (Detralex, Daflon), preparaty rutyny (Rutinoscorbin), wyciągi z kasztanowca (Aescin, Esceven), a także sulodeksyd (Vessel Due F) oraz pentoksyfilina (Pentohexal, Polfilin, Pentoxifilina).

Największe trudności w leczeniu owrzodzeń żylnych podudzi to długi czas gojenia (nawet powyżej roku), wysokie ryzyko nawrotów (sięgające 70% w ciągu 5 lat) oraz zmniejszona współpraca pacjentów w zakresie stosowania kompresjoterapii. Istotnym problemem jest też zakażenie rany, które może znacząco opóźnić proces gojenia. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze konieczne bywa leczenie zabiegowe – przeszczep skóry lub zabiegi z zakresu chirurgii naczyniowej (skleroterapia, ablacja laserowa lub chirurgiczne usunięcie niewydolnych żył).