Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Sandostatin

Dane przedkliniczne pochodzące z badań toksykologicznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz wpływu na reprodukcję nie wykazały szczególnego zagrożenia dla zdrowia ludzi podczas stosowania oktreotydu octanu, substancji czynnej preparatu Sandostatin.¹

Wpływ na reprodukcję i rozwój

Przeprowadzone badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych nie dostarczyły dowodów na działanie teratogenne oktreotydu. Nie stwierdzono również niekorzystnego wpływu na zarodek/płód ani innych zaburzeń reprodukcyjnych po podaniu zwierzętom rodzicielskim dawek sięgających maksymalnie 1 mg/kg/dobę.²

U potomstwa szczurów zaobserwowano nieznaczne, przemijające opóźnienia fizjologicznego wzrostu. Efekt ten przypisuje się hamowaniu wydzielania hormonu wzrostu na skutek nadmiernej aktywności farmakodynamicznej oktreotydu.³

Badania na młodych osobnikach

Specyficznych badań dedykowanych młodym szczurom nie przeprowadzono. Jednakże w trakcie badań nad rozwojem przed- i pourodzeniowym obserwowano spowolnienie wzrostu i dojrzewania u potomstwa F1 samic szczurów, którym oktreotyd podawano przez cały okres ciąży i karmienia.⁴

U męskiego potomstwa F1 zaobserwowano opóźnione zstąpienie jąder do moszny (cryptorchidism), jednak ich płodność pozostała prawidłowa. Powyższe objawy miały charakter przejściowy i zostały uznane za wynik zahamowania wydzielania hormonu wzrostu.⁵

Rakotwórczość i toksyczność przewlekła

W długoterminowych badaniach u szczurów, którym podawano octan oktreotydu w dawkach do 1,25 mg/kg masy ciała/dobę, obserwowano występowanie włókniakomięsaków (ang. fibrosarcomas) w miejscu podskórnego wstrzyknięcia leku. Zjawisko to było zauważalne głównie u samców i występowało po 52, 104 i 113/116 tygodniach stosowania produktu.⁶

Obecność lokalnych guzów zaobserwowano również u szczurów z grupy kontrolnej. Ich powstawanie przypisano zaburzeniom rozrostu włóknistej tkanki łącznej spowodowanym przewlekłym podrażnieniem w miejscu wstrzyknięcia, dodatkowo nasilonym przez kwaśny nośnik zawierający kwas mlekowy i mannitol. Reakcja tkankowa miała charakter nieswoisty i wydaje się być charakterystyczna dla szczurów.⁷

Brak zmian nowotworowych stwierdzono w badaniach na myszach otrzymujących codzienne podskórne wstrzyknięcia oktreotydu w dawkach do 2 mg/kg masy ciała przez 98 tygodni. Podobnie, nie zaobserwowano takich zmian u psów leczonych codziennymi podskórnymi dawkami produktu leczniczego przez 52 tygodnie.⁸