Właściwości farmakokinetyczne
Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne produktu Perindopril/Amlodipine Krka charakteryzują się zachowaniem parametrów biodostępności składników aktywnych na poziomie zbliżonym do tych, jakie obserwuje się przy podawaniu substancji oddzielnie. Szybkość i stopień wchłaniania peryndoprylu i amlodypiny z produktu leczniczego Perindopril/Amlodipine Krka nie różnią się znacząco od wartości dla obu substancji w oddzielnie podawanych tabletkach.¹

Peryndopryl – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi (C_max) osiągane jest już po 1 godzinie od podania. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Szczególnie istotne jest to, że peryndopryl działa jako prolek – około 27% podanej dawki ulega konwersji do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, który jest odpowiedzialny za działanie terapeutyczne. Poza peryndoprylatem, powstaje jeszcze 5 innych metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od podania.²

Przyjmowanie posiłków ma istotny wpływ na biodostępność peryndoprylu, ponieważ zmniejsza konwersję do aktywnego metabolitu. Z tego względu zaleca się, aby lek był podawany rano, przed posiłkiem, w pojedynczej dawce dobowej. Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w stosunkowo niewielkim stopniu – około 20%. Wiązanie to zachodzi głównie z konwertazą angiotensyny i jest zależne od stężenia substancji aktywnej.⁴

Eliminacja

Peryndoprylat jest usuwany z organizmu głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni od rozpoczęcia terapii.⁵

Wpływ czynników patologicznych i demograficznych na farmakokinetykę peryndoprylu

W określonych grupach pacjentów obserwuje się zmiany we właściwościach farmakokinetycznych peryndoprylu:

• Pacjenci w podeszłym wieku – eliminacja peryndoprylatu jest zmniejszona⁶
• Pacjenci z niewydolnością serca – obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu⁷
• Pacjenci z niewydolnością nerek – eliminacja peryndoprylatu jest zmniejszona, co wymaga monitorowania stężenia kreatyniny i potasu⁸
• Pacjenci poddawani dializoterapii – klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min⁹
• Pacjenci z marskością wątroby – profil farmakokinetyczny peryndoprylu jest zmieniony – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej ulega zmniejszeniu o około 50%. Jednak ilość powstającego peryndoprylatu pozostaje na niezmienionym poziomie, co nie wymaga dostosowania dawkowania.¹⁰

Amlodypina – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych wykazuje dobrą biodostępność. Jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi (C_max) po około 6-12 godzinach od podania. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie zmienia się pod wpływem pokarmu.¹¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg. W badaniach in vitro wykazano wysoki stopień wiązania amlodypiny z białkami osocza – około 97,5% krążącej substancji aktywnej występuje w formie związanej.¹²

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm amlodypiny zachodzi w znacznym stopniu w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity. Z moczem wydalane jest około 10% macierzystej substancji oraz 60% metabolitów.¹³

Wpływ czynników patologicznych i demograficznych na farmakokinetykę amlodypiny

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny mogą ulegać zmianie w określonych grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – czas do uzyskania maksymalnego stężenia w osoczu jest podobny jak u pacjentów młodszych, jednak obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹⁴
• Pacjenci z zastoinową niewydolnością serca – obserwuje się zwiększenie pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, które korelują z wiekiem pacjenta.¹⁵
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby – dostępne są ograniczone dane kliniczne, jednak wiadomo, że u tych pacjentów klirens amlodypiny jest zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości AUC o około 40-60%.¹⁶

Porównanie parametrów farmakokinetycznych składników aktywnych