Właściwości farmakokinetyczne
Olmita 20 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Olmita

Produkt leczniczy Olmita zawiera dwie substancje czynne: olmesartan medoksomil i amlodypinę. Po doustnym podaniu produktu leczniczego maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi pojawia się po 1,5-2 godzinach, natomiast amlodypiny po 6-8 godzinach. Zarówno szybkość jak i stopień wchłaniania obydwu substancji czynnych z produktu złożonego odpowiadają parametrom obserwowanym po przyjęciu tych substancji w oddzielnych tabletkach. Spożywanie pokarmu nie wpływa na biodostępność olmesartanu i amlodypiny zawartych w produkcie Olmita.¹

Farmakokinetyka olmesartanu

Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego ulega szybkiej konwersji do aktywnej formy olmesartanu przez działanie esteraz znajdujących się w błonie śluzowej jelit oraz we krwi wrotnej. W osoczu krwi ani w wydalinach nie wykryto niezmienionego olmesartanu medoksomilu lub jego łańcucha bocznego medoksomilowego. Całkowita biodostępność olmesartanu w postaci tabletek wynosi średnio 25,6%.²

Wchłanianie i dystrybucja olmesartanu

Maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu (Cmax) występuje około 2 godziny po podaniu doustnym olmesartanu medoksomilu. Stężenia olmesartanu w osoczu zwiększają się liniowo wraz ze zwiększaniem pojedynczych dawek doustnych do około 80 mg. Spożywanie pokarmu ma minimalny wpływ na biodostępność olmesartanu, dlatego olmesartan medoksomil można przyjmować niezależnie od posiłków.³

Olmesartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99,7%), co zmniejsza prawdopodobieństwo istotnych klinicznie interakcji wynikających z wypierania z tych wiązań przez inne, jednocześnie stosowane substancje czynne (co potwierdzono brakiem istotnych interakcji z warfaryną). Lek wykazuje niewielkie powinowactwo do krwinek czerwonych. Średnia objętość dystrybucji po podaniu dożylnym jest stosunkowo niewielka i wynosi 16-29 l.⁴

Metabolizm i eliminacja olmesartanu

Całkowity klirens osoczowy olmesartanu wynosi zazwyczaj 1,3 l/h (współczynnik zmienności: 19%) i jest relatywnie niski w porównaniu z przepływem krwi przez wątrobę (około 90 l/h). Po doustnym podaniu pojedynczej dawki olmesartanu medoksomilu znakowanego izotopem 14C, 10-16% podanej radioaktywności wykryto w moczu (głównie w ciągu 24 godzin od podania), a pozostała część w kale. Uwzględniając biodostępność na poziomie 25,6%, można obliczyć, że wchłonięty olmesartan eliminowany jest zarówno przez nerki (około 40%), jak i z żółcią przez wątrobę (około 60%). Cała wykryta radioaktywność pochodziła od olmesartanu, nie stwierdzono obecności innych istotnych metabolitów.⁵

Krążenie jelitowo-wątrobowe olmesartanu jest minimalne. Ze względu na znaczący udział eliminacji wątrobowej z żółcią, stosowanie olmesartanu u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych jest przeciwwskazane.⁶

Końcowy okres półtrwania olmesartanu w fazie eliminacji wynosi 10-15 godzin po wielokrotnym podaniu doustnym. Stan stacjonarny osiągany jest po kilku pierwszych dawkach, bez oznak kumulacji po 14 dniach stosowania leku. Klirens nerkowy wynosi około 0,5-0,7 l/h i nie zależy od dawki.⁷

Interakcje farmakologiczne olmesartanu

Jednoczesne podanie olmesartanu medoksomilu (40 mg) z kolesewelamu chlorowodorku (3750 mg) – substancją wiążącą kwasy żółciowe – spowodowało u zdrowych ochotników zmniejszenie maksymalnego stężenia olmesartanu (Cmax) o 28% oraz zmniejszenie pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) o 39%. Efekt ten był słabszy, gdy olmesartan podawano 4 godziny przed kolesewelamu – obserwowano wówczas zmniejszenie Cmax o 4% i AUC o 15%. Niezależnie od czasu podania obu leków, okres półtrwania olmesartanu w fazie eliminacji ulegał skróceniu o 50-52%.⁸

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie i dystrybucja amlodypiny

Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych, amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po 6-12 godzinach od momentu przyjęcia leku. Całkowita biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w około 97,5% wiąże się z białkami osocza. Wchłanianie amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.⁹

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Końcowy okres półtrwania amlodypiny w fazie eliminacji z osocza jest stosunkowo długi i wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu do nieczynnych metabolitów. Około 10% niezmienionej substancji macierzystej i 60% metabolitów jest wydalane z moczem.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania olmesartanu i amlodypiny u pacjentów poniżej 18. roku życia.¹¹

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku 65-75 lat, pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) olmesartanu w stanie stacjonarnym jest zwiększone o około 35%, a u pacjentów powyżej 75 lat o około 44% w porównaniu z młodszymi pacjentami. Może to być częściowo związane z pogorszeniem czynności nerek w tej grupie wiekowej. Zalecane dawkowanie dla osób starszych jest jednak takie samo jak dla młodszych dorosłych, choć zaleca się szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki.¹²

Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest porównywalny u pacjentów młodszych i starszych. U osób w podeszłym wieku klirens amlodypiny zmniejsza się, co prowadzi do zwiększenia AUC i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwowano zwiększenie AUC i wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny zgodne z wartościami przewidywanymi dla tej grupy wiekowej.¹³

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, AUC olmesartanu w stanie stacjonarnym zwiększa się w zależności od stopnia dysfunkcji: o 62% przy łagodnych zaburzeniach, o 82% przy umiarkowanych i aż o 179% przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek, w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek.¹⁴

Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana do nieczynnych metabolitów, a około 10% substancji macierzystej jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie korelują ze stopniem zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek amlodypinę można stosować w standardowej dawce. Należy zaznaczyć, że amlodypiny nie można usunąć z organizmu za pomocą dializy.¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki olmesartanu medoksomilu pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby, wartości AUC były zwiększone o 6% u osób z łagodnymi zaburzeniami i o 65% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z osobami zdrowymi. Dwie godziny po podaniu dawki, niezwiązana frakcja olmesartanu wynosiła odpowiednio 0,26% u osób zdrowych, 0,34% u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i 0,41% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Po podaniu wielokrotnym u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, średnia wartość AUC olmesartanu była ponownie o około 65% wyższa niż u osób zdrowych. Średnie wartości Cmax olmesartanu były zbliżone u osób z zaburzeniami czynności wątroby i u osób zdrowych. Olmesartan medoksomilu nie badano u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁶

Dostępne są bardzo ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, a okres półtrwania wydłużony, co prowadzi do zwiększenia AUC o około 40-60%.¹⁷