Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Isoptin SR 120 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne werapamilu chlorowodorku, substancji czynnej leku Isoptin SR, wykazały dobrą tolerancję u zwierząt laboratoryjnych (szczury: 10-62,5 mg/kg mc., psy Beagle: 10-85 mg/kg mc.). Objawy toksyczności, takie jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, hipotensja oraz przerost dziąseł, pojawiały się jedynie przy dawkach toksycznych (≥60 mg/kg mc.). Badania teratogenności u królików (5-15 mg/kg mc.) i szczurów (15-60 mg/kg mc.) nie wykazały działania teratogennego, choć przy dawkach przekraczających 60 mg/kg mc. zaobserwowano embriotoksyczność manifestującą się zwiększoną resorpcją płodów. W badaniach reprodukcyjnych dawki do 180 mg/m²/dobę u królików i 360 mg/m²/dobę u szczurów (dla porównania maksymalna dawka u ludzi to 300 mg/m²) nie wykazały teratogenności, jednak u szczurów dawka 360 mg/m² indukowała letalne działanie na zarodki, opóźnienie wzrostu i rozwoju płodu, powiązane z toksycznością u samic (hipotensja, zmniejszony apetyt, ograniczony przyrost masy ciała). Brak jest jednak odpowiednich badań klinicznych u kobiet w ciąży.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania werapamilu chlorowodorku, substancji czynnej leku Isoptin SR, pochodzą z licznych badań toksykologicznych, teratogennych, reprodukcyjnych, genotoksycznych oraz rakotwórczych. Dane te stanowią istotne uzupełnienie profilu bezpieczeństwa produktu leczniczego i dostarczają informacji o potencjalnych zagrożeniach związanych z jego stosowaniem.1
Badania toksykologiczne
W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych wykazano ogólnie dobrą tolerancję werapamilu. Szczury otrzymywały werapamil w dawkach od 10 mg/kg masy ciała do 62,5 mg/kg masy ciała podawany z pożywieniem, natomiast psy rasy Beagle w dawkach od 10 mg/kg masy ciała do 85 mg/kg masy ciała. W większości przypadków nie obserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych.2
Objawy toksyczności wystąpiły wyłącznie w przypadku podawania dawek uznawanych za toksyczne. W badaniu, w którym psom rasy Beagle podawano werapamil w dawkach 60 mg/kg masy ciała i większych, zaobserwowano następujące objawy działania niepożądanego:3
- Bradykardia – znaczące zwolnienie czynności serca
- Zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego – zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu
- Obniżenie ciśnienia tętniczego – hipotensja
- Przerost dziąseł – który ustępował po odstawieniu werapamilu4
Działanie teratogenne
Przeprowadzono szereg badań mających na celu ocenę potencjalnego działania teratogennego werapamilu. Samicom królików podawano werapamil w dawkach 5 mg/kg masy ciała i 15 mg/kg masy ciała, zaś samicom szczurów w zakresie dawek od 15 mg/kg masy ciała do 60 mg/kg masy ciała. W żadnym z tych badań nie wykazano działania teratogennego werapamilu.5
Zaobserwowano natomiast działanie embriotoksyczne, ale wyłącznie po zastosowaniu dawek uznawanych za toksyczne, czyli przekraczających 60 mg/kg masy ciała. Objawem tego działania był zwiększony współczynnik resorpcji płodów w porównaniu z grupą kontrolną.6
Wpływ na rozród
Bardziej szczegółowe badania wpływu na rozród przeprowadzono u królików i szczurów, którym podawano doustnie werapamil w dawkach odpowiednio do 180 mg/m²/dobę i 360 mg/m²/dobę. Dla porównania, maksymalna zalecana doustna dawka dobowa u ludzi wynosi 300 mg/m². Badania te również nie dostarczyły dowodów na działanie teratogenne werapamilu.7
Jednak u szczurów dawka zbliżona do dawki klinicznej (360 mg/m²) powodowała:8
- Letalne działanie na zarodki
- Opóźnienie wzrostu płodu
- Opóźnienie rozwoju płodu
Te niekorzystne efekty występowały równolegle z objawami toksyczności u samic, które objawiały się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu i ograniczonym przyrostem masy ciała. Wykazano również, że taka dawka doustna powoduje niedociśnienie tętnicze u szczurów. Należy jednak podkreślić, że nie ma odpowiednich i prawidłowo kontrolowanych badań dotyczących wpływu werapamilu u kobiet w ciąży.9
Działanie genotoksyczne
Potencjalne działanie genotoksyczne werapamilu zostało dokładnie zbadane przy użyciu różnorodnych testów:10
- Test Amesa – badanie mutacji powrotnych w szczepach bakterii Salmonella typhimurium
- Test aberracji chromosomalnej przeprowadzony na ludzkich limfocytach in vitro
- Test indukcji siostrzanych chromatyd, przeprowadzony z użyciem:
- ludzkich limfocytów in vitro
- komórek szpiku kostnego chińskiego chomika
- Test transformacji komórkowej na embrionalnych komórkach chomika syryjskiego
W żadnym z przeprowadzonych testów nie stwierdzono genotoksycznego działania werapamilu, co wskazuje na brak potencjału do wywoływania uszkodzeń genetycznych.11
Działanie rakotwórcze
Przeprowadzono również długoterminowe badania potencjalnego działania rakotwórczego werapamilu. Szczurom podawano werapamil w szerokim zakresie dawek od 10 mg/kg masy ciała do 120 mg/kg masy ciała przez okres 24 miesięcy. W wyniku tych badań nie wykazano potencjalnego działania rakotwórczego werapamilu, co wskazuje na brak ryzyka karcynogenezy związanego ze stosowaniem tej substancji.12
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania