Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Axyven 37,5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Axyven

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania wenlafaksyny (substancji czynnej leku Axyven) obejmowały szereg testów toksykologicznych, w tym ocenę działania rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na rozród i płodność. Dane te stanowią istotny element oceny bezpieczeństwa leku przed jego zastosowaniem u ludzi.¹

Badania karcynogenności

W przeprowadzonych badaniach na gryzoniach (szczurach i myszach) nie wykazano dowodów na działanie rakotwórcze wenlafaksyny. Długoterminowe badania nie ujawniły zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów po ekspozycji na badaną substancję.²

Potencjał mutagenny

Wenlafaksyna została poddana licznym testom mutagenności zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo. W żadnym z tych badań nie wykazano potencjału mutagennego substancji, co wskazuje na brak genotoksyczności związku.³

Wpływ na reprodukcję i rozwój

Badania toksycznego wpływu wenlafaksyny na rozród przeprowadzone na szczurach wykazały istotne działania niepożądane. Zaobserwowano:⁴

• Zmniejszenie masy ciała potomstwa – noworodki szczurów eksponowanych na wenlafaksynę miały niższą masę urodzeniową w porównaniu do grupy kontrolnej
• Zwiększoną liczbę płodów martwo urodzonych – zaobserwowano wyższy odsetek urodzeń martwego potomstwa
• Zwiększoną śmiertelność potomstwa – odnotowano wyższą śmiertelność młodych szczurów w ciągu pierwszych 5 dni laktacji

Należy podkreślić, że dokładna przyczyna zwiększonej śmiertelności młodych szczurów nie została ustalona. Efekty te wystąpiły przy dawkach 30 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi dawkę 4-krotnie wyższą od maksymalnej dawki dobowej wenlafaksyny stosowanej u ludzi (375 mg) w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.⁵

W badaniach ustalono również dawkę niewykazującą działania niepożądanego (NOAEL) dla tych efektów, która wynosiła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi. Pomimo tych obserwacji, potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest w pełni poznane.⁶

Wpływ na płodność

W badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie płodności u osobników obu płci poddanych działaniu O-demetylowenlafaksyny (ODV), głównego aktywnego metabolitu wenlafaksyny. Istotne jest podkreślenie, że działanie ODV było od 1 do 2 razy silniejsze niż działanie samej wenlafaksyny w dawce odpowiadającej maksymalnej dawce ludzkiej wynoszącej 375 mg na dobę.⁷

Należy zaznaczyć, że znaczenie tej obserwacji dla stosowania wenlafaksyny u ludzi nie zostało jednoznacznie określone i wymaga dalszych badań. Kliniczne znaczenie tych wyników nadal pozostaje niepewne.⁸