Właściwości farmakodynamiczne leku Asicor (milrinon)

Milrinon, substancja czynna preparatu Asicor (1 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), należy do grupy farmakoterapeutycznej leków stosowanych w chorobach serca, pobudzających pracę serca, z wyłączeniem glikozydów nasercowych; konkretnie do inhibitorów fosfodiesterazy (kod ATC: C01CE02).¹

Mechanizm działania

Milrinon charakteryzuje się złożonym profilem farmakodynamicznym, łącząc działanie inotropowe dodatnie (zwiększające siłę skurczu mięśnia sercowego) z efektem rozszerzającym naczynia krwionośne. Co istotne, lek wykazuje jedynie nieznaczne działanie chronotropowe (wpływające na częstość akcji serca). Dodatkowo, milrinon poprawia relaksację mięśnia lewej komory serca w okresie rozkurczu, co ma szczególne znaczenie w terapii niewydolności serca. Pod względem budowy i mechanizmu działania, milrinon różni się znacząco od innych leków kardiologicznych, takich jak glikozydy naparstnicy, aminy katecholowe czy inhibitory konwertazy angiotensyny.²

Na poziomie molekularnym, milrinon działa jako selektywny inhibitor izoenzymu fosfodiesterazy typu III, obecnego zarówno w mięśniu sercowym, jak i mięśniach naczyń krwionośnych. Ta selektywność warunkuje jego specyficzny profil działania. W aspekcie elektrofizjologicznym, milrinon powoduje nieznaczne przyspieszenie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, jednak nie wykazuje istotnego wpływu na inne parametry elektrofizjologiczne serca.³

Skuteczność kliniczna w populacji dorosłych

Badania kliniczne przeprowadzone z użyciem milrinonu potwierdzają jego szybkie i efektywne działanie w zastoinowej niewydolności serca. Po podaniu leku obserwuje się natychmiastową poprawę kluczowych parametrów hemodynamicznych, w tym:

• Zwiększenie pojemności minutowej serca
• Obniżenie ciśnienia zaklinowania w naczyniach włosowatych płuc
• Zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego

Co szczególnie istotne, poprawa tych parametrów następuje bez znaczącego klinicznie wpływu na częstość akcji serca oraz zużycie tlenu przez mięsień sercowy.⁴

Efekty hemodynamiczne terapii dożylnej milrinonem przekładają się bezpośrednio na poprawę kliniczną u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca. Obserwowano wyraźną redukcję nasilenia objawów, co dokumentowano zmianami w klasyfikacji Nowojorskiego Towarzystwa Kardiologicznego (NYHA).⁵

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Dane dotyczące stosowania milrinonu w populacji pediatrycznej pochodzą głównie z przeglądu piśmiennictwa fachowego. Zidentyfikowano opisy badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży leczonych w trzech głównych wskazaniach:

• Zespół małego rzutu serca po operacji kardiochirurgicznej
• Wstrząs septyczny
• Nadciśnienie płucne

W badaniach tych stosowano zazwyczaj następujący schemat dawkowania milrinonu:

1. Dawka nasycająca: 50 do 75 μg/kg masy ciała podawana w ciągu 30 do 60 minut
2. Następnie ciągła infuzja dożylna: 0,25 do 0,75 μg/kg mc./min przez okres do 35 godzin

Efekty farmakodynamiczne milrinonu u dzieci i młodzieży obejmowały zwiększenie pojemności minutowej serca, zmniejszenie ciśnienia napełniania serca oraz zmniejszenie oporu naczyniowego zarówno w krążeniu systemowym, jak i płucnym. Podobnie jak u dorosłych, obserwowano jedynie minimalne zmiany częstości akcji serca i zużycia tlenu przez mięsień sercowy.⁶

Należy podkreślić, że dostępne dane nie pozwalają na zalecenie stosowania milrinonu przez okres dłuższy niż 35 godzin u dzieci i młodzieży ze względu na ograniczone wyniki badań dotyczących długoterminowego stosowania leku.⁷

Ograniczenia w stosowaniu u dzieci i młodzieży

W piśmiennictwie opisano również badania oceniające skuteczność milrinonu w innych wskazaniach pediatrycznych, jednak ich wyniki nie są jednoznaczne. Dotyczy to zastosowania leku w:

• Niehiperdynamicznym wstrząsie septycznym (badania Bartona i wsp., 1996; Lindsaya i wsp., 1998)
• Pooperacyjnym nadciśnieniu płucnym po chirurgicznej korekcji wad w tetralogii Fallota (badanie Chu i wsp., 2000)
• Jednoczesnym zastosowaniu z tlenkiem azotu w modyfikacji krążenia płucnego po operacji Fontana (badanie Cai i wsp., 2008)

Ze względu na niejednoznaczność wyników tych badań, nie ma obecnie podstaw do zalecania stosowania milrinonu w wymienionych wskazaniach u dzieci i młodzieży.⁸