Właściwości farmakokinetyczne biperydenu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym chlorowodorek biperydenu wchłania się szybko. W badaniu z udziałem sześciu osób w wieku 20-33 lat, którym podano 4 mg biperydenu, wchłanianie następowało w czasie 27 minut, osiągając maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 5,1 ng/ml po 1,5 godziny (wartości średnie). Inne badania wykazały, że maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 1,01-6,53 i/lub 3,2-5,0 ng/ml i było osiągane po 0,5-2 godzinach.¹

Badanie porównawcze wchłaniania u osób młodych i w podeszłym wieku

W badaniu porównawczym przeprowadzonym z udziałem 10 młodych, zdrowych osób (średnia wieku 24 ± 4,7 lat) oraz 8 pacjentów w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (średnia wieku 77,4 ± 4,8 lat) zastosowano dwa schematy dawkowania: jednorazową dawkę doustną 4 mg biperydenu, a następnie po 7 dniach podawano 2 mg biperydenu dwa razy na dobę przez 6 dni. Wykazano istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych między grupami wiekowymi.²

U młodych osób maksymalne stężenie w osoczu wynosiło pierwszego dnia 4,3 ± 2,6 ng/ml (osiągnięte po 0,9 godziny), a 15. dnia 2,5 ± 1,4 ng/ml (po 0,8 godziny). Należy przy tym uwzględnić, że 15. dnia, przed pobraniem krwi, podano badanym osobom 2 mg biperydenu.³

U pacjentów w podeszłym wieku maksymalne stężenia w osoczu były wyższe i wynosiły odpowiednio 7,2 ± 4,4 ng/ml (dzień 1.) oraz 4,2 ± 2,2 ng/ml (dzień 15.), a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosił 1,6 ± 0,7 i 1,6 ± 0,3 godziny.⁴

Badanie biodostępności

Badanie biodostępności przeprowadzone w 1990 roku z udziałem 16 mężczyzn (w wieku 20-34 lat) po jednorazowym podaniu 4 mg chlorowodorku biperydenu w postaci 2 tabletek produktu leczniczego Akineton i, dla porównania, w postaci doustnie podanego wodnego roztworu biperydenu wykazało porównywalne parametry farmakokinetyczne dla obu postaci leku.⁵

Dystrybucja

Biperyden charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – 94% u kobiet i 93% u mężczyzn. Pozorna objętość dystrybucji jest znaczna i wynosi 24 ± 4,1 l/kg, co świadczy o intensywnej dystrybucji leku do tkanek.⁶

Brak jest danych dotyczących przenikania biperydenu przez łożysko. Wiadomo natomiast, że lek przenika do mleka kobiecego, osiągając w nim stężenie porównywalne ze stężeniem w osoczu. Ze względu na brak badań dotyczących metabolizmu u noworodków i niemożność wykluczenia działań farmakologicznych i toksycznych, podczas leczenia biperydenem zaleca się przerwanie karmienia piersią.⁷

Metabolizm

Biperyden jest prawie całkowicie metabolizowany, nie stwierdzono obecności niezmienionego związku w moczu. Metabolizm przebiega dwoma głównymi szlakami:

• Hydroksylacja w pierścieniu bicykloheptanowym (60% metabolitów)
• Częściowa hydroksylacja w pierścieniu piperydynowym (40% metabolitów)

Powstałe liczne metabolity (związki hydroksylowane i produkty ich sprzęgania) są wydalane w równych ilościach z moczem i kałem.⁸

Eliminacja

Okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza różni się znacząco między grupami wiekowymi. Po jednorazowym podaniu doustnym 4 mg chlorowodorku biperydenu (2 × 2 mg), okres półtrwania wynosił:

• 12-21 godzin u młodych osób
• 30,2 ± 6,4 godzin u pacjentów w podeszłym wieku

Przy wielokrotnym podaniu (2 × 2 mg chlorowodorku biperydenu przez 6 dni) okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosił:

• 24,5 ± 8,8 godzin u młodszych osób
• 38,5 ± 12,2 godzin u pacjentów w podeszłym wieku

Klirens osoczowy biperydenu wynosił 11,6 ± 0,8 ml/min/kg masy ciała.⁹

Szczególne grupy pacjentów

Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki biperydenu u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek, co należy uwzględnić podczas kwalifikowania takich pacjentów do leczenia tym lekiem.¹⁰

Pacjenci w podeszłym wieku wykazują istotne różnice w farmakokinetyce biperydenu w porównaniu z młodymi osobami, co przejawia się wyższymi stężeniami maksymalnymi leku w osoczu oraz dłuższym okresem półtrwania zarówno po pojedynczej dawce, jak i w stanie stacjonarnym. Wymaga to zachowania szczególnej ostrożności podczas ustalania dawkowania w tej grupie pacjentów.¹¹